Afspraak is afspraak

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns

In onderstaand verhaal komt Henk Doppenberg weer met een probleem wat binnen steeds meer verenigingen speelt, het afzeggen van bestuursvergaderingen of commissievergaderingen.

Profielfoto van Henk Doppenberg   door Henk Doppenberg 
Je gaat vanavond zeker niet naar het voetbalveld?' 'Jawel. We zouden met de jeugdleiders en jeugdtrainers bij elkaar komen om over die nieuwe wedstrijdvormen te gaan praten.' 'Kun je dat niet afzeggen dan? Het is toch veel verstandiger om in je bed te kruipen. Je hoest als een gek, hebt het zweet op je voorhoofd staan en je ziet eruit alsof je onder een olifant hebt gelegen. Met een beetje pech heb je over een paar dagen een longontsteking.' 'Je hebt wel gelijk, maar ik heb dit nu eenmaal afgesproken en wil het eigenlijk liever niet afzeggen. We moeten voor de nieuwe competitie begint namelijk wel alles goed met het jeugdkader besproken hebben.' 'Zijn jullie daar dan niet hartstikke laat mee?' 'Ja, want de bijeenkomst van vanavond is volgens mij al zeker vier keer afgezegd.' 'Waarom dan?' 'Omdat er steeds een paar mensen van de jeugdcommissie niet konden.' 'Die zeggen dan toch ook af voor een vergadering. Waarom doe jij het dan niet? Ik neem aan dat die anderen niet eens ziek waren toen ze zich afmelden.' 'Nee dat klopt, maar ze hadden wel een goede reden.' 'Ik blijf het stom van je vinden dat je gaat.' 'Misschien heb je gelijk, maar ik kleed me dik aan, zet de auto naast de kantine en het is daar lekker warm. Ik hoef dus niet bang te zijn dat ik kou vat.' 'Laten we er maar over ophouden, want je laat je door mij toch niet op andere gedachten brengen.'

Hans lacht wat, maar zegt niets meer en pakt zijn jas. 'Nou, ik hoop niet zo laat thuis te zijn.' 'Zie maar.' 'Ben je boos op me dat ik toch ga?' 'Meer verdrietig, dat je die club belangrijker vindt dan je gezondheid.' 'Daar gaat het niet om, Julia. Ik ben een man van mijn woord en daarom zeg ik alleen afspraken af als het echt helemaal niet anders kan.' 'We hebben het er nog wel eens over.' Is goed.'

Als Hans naar de auto loopt en weer een enorme hoestbui krijgt, begint het hem allemaal te duizelen en wil hij eerst stil gaan staan en het tuinhekje vasthouden. Omdat hij weet dat Julia hem altijd nakijkt, wankelt hij echter door naar de auto en laat hij zich een paar tellen later op de bestuurdersstoel vallen. Om zo snel mogelijk uit het zicht van zijn vrouw te komen en geen last te hebben dat ze vanavond bij thuiskomst moeilijke vragen gaat stellen, rijdt hij zo snel mogelijk weg. Tot hij een straat verder weer een gigantische hoestbui krijgt en, om eventuele ongelukken te voorkomen, aan de kant van de weg stil gaat staan.  Hier staat hij zeker tien minuten voor hij zich weer wat beter begint te voelen, maar nog steeds denkt hij er geen moment aan om naar huis te gaan en zich ziek af te melden. Als hij bij de vereniging komt en de secretaris blijkbaar al op hem zit te wachten, begint hij er echter toch snel aan te twijfelen of zijn beslissing wel de juiste is geweest. 'Ik denk dat we de vergadering beter kunnen schrappen.' 'Wat dan?' 'Omdat wij de enige twee bestuursleden zijn.' 'Waar zijn de anderen dan?' 'Ruud moest met zijn vrouw naar de stad, Jaap voelde zich moe en Erik had last van een ontstoken vinger.' 'Ja, wat zijn dat voor smoesjes. Ik ben echt doodziek, heb als ik vanavond thuis kom zeker ruzie met vrouw die wilde dat ik niet ging en in bed kroop, maar ben er toch ook.'

De secretaris schudt een paar keer met zijn hoofd. 'Wij zijn nog van de generatie die alleen afzeggen als ze echt doodziek zijn. Al had jij dat volgens mij vanavond wel moeten doen. Man, je spot op deze manier met je gezondheid.' 'Valt wel mee. Kom laten we maar naar de bestuurskamer gaan. Als we op tijd beginnen, kan ik immers ook vroeg weer naar huis. Er zullen daar al wel wat mensen zitten, want hier zijn er nog niet zoveel.' 'Ik heb zes afzeggers, dus echt heel druk zal het vanavond niet worden.' 'Ja hoor. Wie komen er niet en waarom niet?' 'Gerard is verkouden, maar daar hoorde ik aan de telefoon niets van. Henk moet met zijn vrouw naar een concert in Amersfoort, John zijn vrouw ligt met griep op bed, Erik moet naar de kapper, Joop heeft een gekneusde duim en Paul zei aan een avondje rust toe te zijn.' 'Het is toch niet te geloven dat iedereen zo gemakkelijk afzegt. Je hebt deze vergadering minstens vier weken geleden doorgegeven en iedereen weet dat er belangrijke dingen worden besproken. Dat kunnen ze toch zorgen dat ze er zijn en dan al die smoezen die ze bedenken.'

Sjaak, de secretaris, geeft niet meteen antwoord en dat maakt Hans opeens razend.

'Of vind jij het soms normaal dat John niet komt omdat zijn vrouw op bed ligt en Erik kan toch ook morgen naar de kapper. Plus dat Joop niet op zijn gekneusde duim hoeft te lopen en Paul is helemaal krankjorum met zijn avondje rust. Het is toch juist ontspanning om hier lekker met z'n allen een paar uur over voetbal te kletsen?' 'Je hebt gelijk, maar tegenwoordig denkt men anders dan wij gewend zijn.' 'Nou, zeg dat. Kom, laten we maar naar de bestuurskamer gaan. Als ik hier blijf staan mopperen, komt de vergadering nooit tot een einde. Jongens, gaan jullie mee.'
Als Hans in de bestuurskamer komt, krijgt hij een nog veel grotere ergernis te verwerken. Er zitten namelijk geen twintig mensen waarop hij had gerekend, maar hooguit tien en de gedachte dat hij dus eigenlijk voor niets met zijn gigantisch zieke lichaam hierheen is gekomen, maakt hem nog woester dan hij al was. 'Waar zijn al die anderen? We hebben pas toch duidelijk met elkaar afgesproken, dat ze zich af zouden melden als ze niet op een vergadering konden komen.' 'Misschien hebben ze een mailtje gestuurd?' 'Ja lekker gemakkelijk. Dan hoef je tenminste met niemand te praten en kun je mooi snel onder je verplichtingen uitkomen.' 'Loop nu niet te hard van stapel. Er kan namelijk ook niemand gemaild hebben en iemand die doodziek is, stuurt nu eenmaal liever een berichtje dan hij of zij belt.' 'Kijk maar even op de computer, dan weten we zo tenminste meer.'

Sjaak heeft het al snel gezien. 'De rest heeft via email afgezegd.' 'Wat een slappe hap om zich op die manier af te melden.' 'Niet allemaal, want Martin en Gert liggen met hoge koorts op bed.' 'Dan pleit het voor hen, dat ze er toch nog aan gedacht hebben om zich af te melden.' 'Mee eens.'  'De vergadering zeg ik echter af, want ik ga hier niet voor een paar man een uur of twee zitten praten en het dan volgende week of die week erop allemaal nog eens aan de rest vertellen. Normaal zou ik het nog niet zo'n probleem vinden, maar als iedereen zo gemakkelijk afzegt, ga ik ook maar naar huis en naar bed.'

De secretaris die al jaren goed bevriend is met Hans, kijkt hem grijnzend aan. 'Ik ben het echt wel met je eens dat er tegenwoordig bij ieder pijntje af wordt gezegd en vanavond zullen er ook best een aantal zijn, die zich wel heel snel en gemakkelijk hebben afgemeld. Jij bent echter het andere uiterste en dit keer vind ik wel dat je een beetje te ver bent gegaan. Ik vind het top van je dat afspraken je heilig zijn, maar ziek is ziek en jij bent doodziek. Snel naar huis en naar bed dus.' 'Goed baas.'

Hans is zo ziek, dat hij niet eens in staat is om normaal na te denken. Daarom rijdt hij op de automatische piloot naar huis en daar gaat hij gelijk naar bed. Pas een dag of drie later praat hij met zijn vrouw over zijn dwaze actie en nu is hij het helemaal met haar eens. 'Ik heb ervan geleerd Julia. Mijn gezondheid is belangrijker dan het voetballen. Ik had die vergadering dus gewoon af moeten zeggen. Al kan ik er maar niet aan wennen, dat iedereen tegenwoordig zo gemakkelijk zijn of haar gemaakte afspraken weer afzegt.'   

Gepersonaliseerde kinderboeken Kijk op www.henk-doppenberg.nl.  voor alle informatie