Jan Dirk van der Zee moet als directeur amateurvoetbal eens wat meer langs de lijn gaan staan

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

“Zet er een streep doorheen. Doe hetzelfde als de overheid heeft gedaan met het woord ‘allochtoon’”, suggereert mijn vriend Herre aan de telefoon. Zijn advies lijkt uit de lucht te komen vallen. Ons gesprek was net aanbeland bij de week van de vrijwilliger, dat deze maandag van start is gegaan. Voor de KNVB een historisch moment. Enerzijds vragen we volop aandacht voor de vrijwilliger en anderzijds starten we de campagne om 1.500 vrijwilligers te werven voor het Europees Kampioenschap Vrouwenvoetbal in de zomer van 2017. Over laatstgenoemde maken we ons geen enkele zorgen. We zullen daar eerder te veel, dan te weinig aanmeldingen voor krijgen. Voetballiefhebbers vinden het prachtig om te helpen bij zo’n groot toernooi en deel uit te maken van de voetbalfamilie. Een stuk lastiger wordt het, als je diezelfde mensen zou willen strikken voor het dagelijkse vrijwilligerswerk bij de voetbalvereniging in de buurt.




Bindingsangst

Dan blijkt dat  dertigers en veertigers het chronisch druk te hebben en vertonen jongere generaties bindingsangst. Veel verenigingen leunen daarom op de inzet van een legertje vijftigplussers. Volgens Herre (leraar in het dagelijks leven) een onnodige situatie. Tenminste, als je het woord vrijwilliger zou durven schrappen. Dertigers en veertigers hebben het chronisch druk en jongere generaties vertonen bindingsangst “Ik zie het niet Herre”, zeg ik. “Wat hebben die twee begrippen met elkaar gemeen?” “Zo negatief,” antwoordt Herre. “Bij het woord ‘vrijwilliger’ bekruipt  je het gevoel dat je je moet voorbereiden op iets akeligs… Iets dat anderen liever niet meer willen doen. Alsof het een opoffering is.” “En dan?” vraag ik. “Verzinnen we een nieuw woord en wordt het probleem vanzelf opgelost?”

Piepende banden

Aan de andere kant van de lijn valt een korte stilte, waarna mijn vriend vraagt of ik het verhaal heb gelezen van een voetbalbestuurder die de contributie met 300 procent wil verhogen. Dat zingt rond op internet en sociale media. Er blijkt geen vrijwilliger meer te porren voor die club. Sterker nog: de bestuurder ziet ‘vaders en moeders met piepende banden wegrijden als ze de kids weer hebben gedropt.’ “Dat is precies mijn punt,” reageer ik geïrriteerd. “Het gaat helemaal niet om het veranderen van een woordje, maar om de totale benadering van het vrijwilligerswerk. Hoe betrek je mensen bij de club. Wie zegt mij dat deze mensen niet zouden willen helpen?”

Persoonlijker en flexibeler

Vrijwilligerswerk moet veel persoonlijker en flexibeler worden gemaakt  “Dus?” vist Herre. “Zal vrijwilligerswerk veel persoonlijker en flexibeler moeten worden gemaakt”, reageer ik. “Ook al doe je maar af en toe een bardienst of rijd je een paar keer per jaar een wedstrijd. Je moet het gevoel krijgen dat je binnen de mogelijkheden die je hebt, op je plaats bent bij de club.” “En dat wat je doet, hoe klein ook, niet als vanzelfsprekend wordt gezien. Daar zouden verenigingen veel meer werk van moeten maken: het geluk van de vrijwilliger. Eer ze en waardeer ze. Trouwens, nu we het er toch over hebben, heb jij al plannen voor deze zomer?”
je profielfoto



Bovenstaande column viel te lezen op de website www.knvb.nl en was geschreven door Jan Dirk van der Zee. Van der Zee is directeur amateurvoetbal en staat, als je bovenstaande tekst leest, maar weinig met zijn ‘poten’ in de klei. Van der Zee geeft in bovenstaande column namelijk de clubs die straks zijn kerstdiner betalen even een veeg uit de pan. . “Ook al doe je maar af en toe een bardienst of rijd je een paar keer per jaar een wedstrijd. Je moet het gevoel krijgen dat je binnen de mogelijkheden die je hebt, op je plaats bent bij de club.” “En dat wat je doet, hoe klein ook, niet als vanzelfsprekend wordt gezien. Daar zouden verenigingen veel meer werk van moeten maken: het geluk van de vrijwilliger. Eer ze en waardeer ze.”

Ik kan mij eerlijk gezegd niet voorstellen dat clubs blij worden van de woorden van hun directeur. Clubs die van alles in het werk stellen om maar over voldoende vrijwilligers te kunnen beschikken. Een klus die lastig genoemd mag worden omdat er velen met een tattoo rond lopen met als tekst ‘ik ben druk’.

Dat hoor je namelijk veelvuldig wanneer je op sportcomplexen loopt of mensen spreekt. Iedereen is tegenwoordig druk. Iets wat Jan Dirk ook onderkent. Maar Jan Dirk weet ook al te vertellen dat de bond 1.500 vrijwilligers weet te werven voor het Europees Kampioenschap Vrouwenvoetbal in de zomer van 2017. Natuurlijk weet de directeur dat want voor dat soort evenementen staat men in de rij om er vooral maar bij te horen. Er wordt binnen de KNVB weer even een campagne uit de hoge hoed getoverd en het is weer ‘gaan met die banaan.’

Maar de clubs weten wat ze moeten doen volgens de directeur. Ze moeten hun vrijwilligers meer ‘pleasen’. Dat is de boodschap van Jan Dirk van der Zee die waarschijnlijk niet weet dat alle verenigingen ongelofelijk blij zijn met hun vrijwilligerskorps en ze daar ook op gepaste wijze voor proberen te belonen.