Vroeger was besturen leuk.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Ouders die zeuren over het feit dat hun zoon of dochter in een bepaald team ingedeeld. Wie kent de verhalen niet en waarbij bestuursleden vaak meegaan in het gezeur is de kern van weer een verhaal van Henk Doppenberg.

 
Profielfoto van Henk Doppenberg www.henk-doppenberg.nl 
Met Bert.' 'Hoi, met Albert. Ik denk dat we een probleem hebben. ''Waarom?' 'De ouders van de drie kinderen die van de JO11-4 naar de JO11-5 moeten, zijn het er helemaal niet mee eens en dreigen hun kind van de club te halen.' 'Wat is dat nu weer voor onzin?' 'Zij vinden niet dat hun kinderen naar beneden gezet kunnen worden.' 'Dat is toch alleen maar goed voor die mannetjes. In de JO11-4 hadden ze twaalf spelers en stonden ze vaak aan de kant, maar nu krijgen ze er negen en kunnen ze dus veel meer voetballen. Plus dat het maar voor een paar maanden is, want volgend seizoen moeten we toch alles weer opnieuw indelen.'

Albert is het helemaal met Bert eens. 'Dat heb ik ze ook allemaal verteld en ik heb ze tevens uitgelegd dat we geen andere mogelijkheden hebben, maar dat interesseert ze geen zier. Het enige waar ze steeds over blijven raaskallen, is dat hun kind niet teruggezet mag worden.' 'Heb je ook aan ze gevraagd wat de kinderen er zelf van vinden?'' Ja.' 'En wat zeiden ze?' 'Dat hun kinderen zelf ook niet naar de JO11-5 willen, maar daar geloof ik eerlijk gezegd geen snars van.' 'Nee, ik ook niet.' 'Maar wat doen we er nu aan?' 'Ik denk dat we de indeling zo moeten houden.' 'Dan ben je zeer waarschijnlijk drie leden kwijt en kunnen we die JO11-5 meteen weer opheffen.'

Het blijft eerst even stil, maar dan blijkt dat Bert niet van plan is om de ouders gelijk te geven. 'Wat moeten we dan? Drie andere kinderen naar beneden zetten en hopen dat hun ouders niet van die vervelende zeurpieten zijn?'
'Als die mensen geen problemen maken, houden we wel alle leden binnenboord.'' Dat is waar, maar ik heb zo onderhand schoon genoeg van al die dreigementen dat ze met hun kind naar een andere club gaan. Hoe vaak hebben we het laatste jaar al geen beslissingen heroverwogen en teruggedraaid om de ouders tevreden te houden?' 'Ja, we hebben altijd nog geprobeerd om met iedereen rekening te houden.' 'Precies, maar daarom zijn we nu in een situatie gekomen dat de ouders hier vaak het beleid bepalen en wij eigenlijk hun knechtjes zijn.'

Albert is er nog helemaal niet gerust op. 'Als we het doen zoals jij zegt, jagen we de halve club tegen ons in het harnas. Die ouders hebben namelijk alle drie nogal wat vrienden en familie hier lopen en die zijn het natuurlijk allemaal met hen eens. Ik zit eerlijk gezegd niet op het gezeur van al die mensen te wachten.' 'Wil je dan loopjongetje blijven spelen voor al die zelfingenomen vaders en moeders?' 'Ik vind dat je nu een beetje overdrijft, want die ouders hebben zich altijd al met het voetballen van hun kinderen bemoeid.' 'Nee, dat is niet waar. Ik weet dat je niet te vaak over vroeger moet praten, maar toen waren die ouders nog niet de helft zo vervelend als tegenwoordig. Niet dat er nooit onenigheid was, maar met een goed gesprek was dat bijna altijd wel weer opgelost en als dat niet lukte, had de betreffende persoon twee mogelijkheden. Of zich bij de situatie neerleggen of iets anders gaan doen.' 'Hielp dat?'' Vaak wel, al had je toen ook wel mensen die ontevreden bleven. Al was dat aantal vrij klein, want de mensen spraken elkaar in die tijd nog wel op hun gedrag aan en men liep ook niet zo snel naar een andere vereniging. Ik zal echt niet zeggen dat vroeger alles beter was, maar de sfeer was wel heel anders en vooral een stuk leuker.' 'Heb je het nog wel naar je zin in het bestuur?' 'Jawel. Het enige waar ik me mateloos aan stoor zijn die ouders. Ik denk trouwens dat de vereniging ook voor een deel schuldig is aan deze ellende.' 'Hoe bedoel je?' 'Nou, men is de laatste jaren wel heel erg bang geworden om elkaar een keer goed de waarheid te zeggen. Alles moet met de mantel der liefde worden bedekt en dan krijg je dit soort gekkigheid. De regels die er altijd waren, zijn we veel soepeler gaan hanteren en daar maken veel mensen misbruik van.' 'Ligt het ook niet een beetje aan jezelf?' 'Hoezo?' 'Nou, de maatschappij is heel erg veranderd en jij bent in je denken nog echt iemand van de oude stempel. Kun je begrijpen dat zij anders denken dan jij?' 'Ik voel wat je bedoel en je hebt best voor een heel groot deel gelijk. Het zou misschien ook wel beter voor me zijn om uit het bestuur te stappen en iets te gaan doen waarbij ik niet of in ieder geval veel minder met beleidszaken te maken krijg.'

Albert komt direct met een oplossing. 'Ik zou er zo snel mogelijk mee stoppen als ik jou was.' 'Weet jij een vervanger voor me?' 'Nee, maar is dat jouw probleem?' 'Misschien niet, maar dit is wel meteen weer een verschil tussen vroeger en nu. Tegenwoordig denkt men vooral aan zichzelf en komt de club pas heel ver daarna aan de beurt. Wij dachten vroeger bij alles wat we deden aan de vereniging en stopten niet eerder ergens mee voor er een goede opvolger gevonden was. Omdat de vereniging steeds meer vrijwilligers tekort komt, is er dus nog geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om er maar mee te stoppen.' 'Dat is ook wel weer in je te waarderen. We zijn alleen afgedwaald, want we zitten nog steeds met die JO11-5.'

Bert begint te lachen. ‘Je hebt gelijk. Ik denk alleen niet dat wij het er samen over eens worden hoe we dit probleem het beste aan kunnen pakken. Zullen we daarom de rest van het bestuur er ook maar bij halen? Dan kan iedereen zich erover uitspreken en laten we de meerderheid beslissen.'

'Best. Wanneer doen we het?'

'Komende maandag?'

'Goed. Kwart voor acht?'

'Prima.'

Als het bestuur een week later bij elkaar zit, komt de voorzitter eerst nog met een ander probleem. 'Koen uit de JO19-1 wil naar de senioren of de JO19-2. Hij heeft namelijk ruzie gehad met zijn trainer en wil niet meer onder die man trainen. Wat doen we hiermee? Laten we hem een elftal zakken of doen we hem naar de B-selectie, want volgens de TC is het wel een voetballer voor het tweede.'

'Gaat dat niet te snel?'

'Hoe bedoel je, Bert?'

'Nou, ik vind niet dat die jongen zelf kan bepalen dat hij in de JO19-2 of het tweede gaat voetballen.'

'Als we niet op zijn eis ingaan, gaat hij naar FLS.'

Bert voelt zich warm worden van ergernis.

'Hij is volgens mij net zeventien en heeft niets te eisen. Hij moet eerst de problemen met zijn trainer uitpraten en vervolgens gewoon het seizoen in de JO19-1 afmaken.'

'Dat wil hij niet.' 'Best, dan voetbalt hij de rest van het seizoen niet meer.'Dat kun je niet maken.'

'Waarom niet? Als we deze jongen zijn zin geven, hebben we volgende maand drie anderen die het niet meer bij hun trainer kunnen vinden en dan moeten we die ook naar een ander team doen. Plus dat we onze oren toch niet laten hangen naar zo'n jong ventje. Het is al erg genoeg dat de ouders hier al tijden alles bepalen.'

De voorzitter probeert orde te houden. 'Over de ouders krijgen we het straks. Nu eerst die jongen. Wat vinden de anderen ervan?' 'Ik vind dat we die jongen naar het tweede moeten doen. In de JO19-2 leert hij namelijk niets.' 'Vind ik ook. 'Ik ben het met Bert eens.' 'Ja, ik ook.' 'En ik ook.' 'Dat is dan vier tegen drie. Dus moet de jongen óf met zijn trainer gaan praten óf anders maar een half seizoen niet voetballen. Ik vind het een ontzettend slechte beslissing van ons, maar het is een democratisch genomen besluit en daarom leg ik me bij de meerderheid neer. Al vrees ik dat we ons echt heel veel ellende op onze nek halen.'

Bert reageert hier gelijk op. 'Daar ben ik niet bang voor en misschien valt het allemaal wel heel erg mee. Ik denk namelijk dat er heel veel mensen binnen onze vereniging zijn, die blij zijn dat er eindelijk eens duidelijk tegen dit soort zaken wordt opgetreden. Daarom roep ik jullie op om ook mijn voorstel voor wat betreft die indeling van de JO11-5 aan te nemen. Er is de laatste jaren namelijk al veel te vaak geluisterd naar die groep mensen die buiten het bestuur om alles met hun vrienden denken te kunnen regelen.' 'Ik ben het met je eens, Bert.' 'Je hebt helemaal gelijk.' 'Volgens mij ook.' 'Nou Bert, dan heb je opnieuw een meerderheid. Ik zal onze standpunten doorgeven aan de betreffende mensen en dan merken we vanzelf wel wat er gebeurt.' Zoals dus al verwacht, zorgen de twee bestuursbesluiten voor heel veel commotie. Heftiger nog dan Bert had verwacht. Hij raakt echter niet in paniek, want hij krijgt eveneens heel veel steunbetuigingen en na ongeveer twee weken neemt de kritiek langzaam af. Weer een maand verder hoor je er zelfs bijna niemand meer over en er is niemand die bedankt heeft als lid. Wel hebben de bestuursleden voor een totaal andere sfeer binnen de vereniging gezorgd.

Gepersonaliseerde kinderboeken. Kijk op www.henk-doppenberg.nl voor alle informatie