Ik ben de baas over mijn kind

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns

Schreeuwende ouders, een trainer/leider die dat de kop wil indrukken en een voorzitter die zich laat chanteren zijn de ingrediënten van weer een herkenbaar verhaal van Henk Doppenberg.


Profielfoto van Henk Doppenberg  www.henk-doppenberg.nl

Als Paul het wedstrijdsecretariaat binnenkomt, staat zijn gezicht op onweer. De twee jeugdbestuursleden, Roel en Willem, gaan er daarom al vanuit dat zijn team verloren heeft. 'Wilde het niet vandaag?' 'Jawel. De jongens hebben een prima wedstrijd gespeeld en verdiend met 3-1 gewonnen.' 'Waarom kijk je dan zo kwaad?' 'Omdat ik gek word van die ouders.' 'Hoezo?' 'Ze bemoeien zich in hoge mate de hele wedstrijd door met het spel van hun kinderen en dat levert elke week weer de nodige verwarring en ellende op. Ik zal een voorbeeld geven. We trainen al weken op het opbouwen van achteruit. Dus niet die lange halen, maar via combinatievoetbal naar voren. Met trainen gaat dat heel goed, maar in de wedstrijden komt er helemaal niets van terecht. Als één van de verdedigers of de keeper probeert op te bouwen, krijgt hij namelijk direct commentaar van de vaders, die de bal zo ver en zo snel mogelijk naar voren willen. Neem verder Justin. Dat is een echte ouderwetse linksbuiten. Hij is een topper in het passeren van zijn tegenstander en heeft een gigantisch goede voorzet in huis. Als het een keertje niet goed gaat, krijgt hij echter zoveel commentaar van zijn vader en trouwens ook van de anderen, dat hij bijna niet meer durft te voetballen en elke bal die hij krijgt zo snel mogelijk weer afspeelt.'

De bestuursleden hebben vol begrip met de woorden van Paul mee geknikt. 'Om hoeveel vaders gaat het?' 'Vijf.' 'Heb je er al eens met ze over gesproken?' 'Ja, al meerdere keren.' 'En wat zeggen ze dan?' 'Volgens mij begrijpen ze niet waar ik me druk over maak. We winnen veel, staan bovenaan en dat is voor hen meer dan voldoende. Daarnaast heb ik trouwens het idee, dat ze zich ook afvragen waar ik me mee bemoei.' 'Jij bent toch de trainer van die jongens?' 'Ja, maar die kerels denken allemaal stuk voor stuk dat ze het voetbal uitgevonden hebben en menen dat niemand hen kan verbieden om hun kinderen aan te moedigen op de manier zoals zij dat doen.' 'Denken ze echt alle vijf zo?' 'Ja, want die heren hebben een vrij sterke band met elkaar, gaan in de weekenden zelfs samen uit en kletsen elkaar in alles achterna. Door hun is de sfeer in en om het team trouwens grondig verpest, maar ook dat hebben ze niet door.'' Dan heb je wel een probleem en wij als vereniging natuurlijk ook.'

Paul zucht een keer, maar blijkt niet van plan om zich bij de situatie neer te leggen.

'Ik wil toch proberen om nog iets aan het probleem te doen.' 'Hoe dan?' 'Komende zaterdag spelen we thuis op het veld voor de kantine en dan wil ik dat alle ouders de wedstrijd van achter het glas gaan bekijken. Ze kunnen dan zien dat we zonder het geschreeuw van de vijf heren veel beter voetballen dan normaal en met een beetje geluk gaan die wijsneuzen dan inzien dat ze het coachen beter aan mij over kunnen laten.' 'Heb je dat al met alle ouders besproken?' 'Nee, ik ga ze zo appen om ze komende woensdag uit te nodigen voor een gesprek. Ik hoop dat iemand van jullie daar bij kan zijn, want ik verwacht niet dat de vijf heren gelijk akkoord gaan met mijn plan.' 'Is goed. Ik bel zo even met de voorzitter en zal zorgen dat er twee of drie mensen van ons bij zijn.' 'Bedankt vast.'

Als Paul een uur later iedereen een berichtje heeft gestuurd, duurt het niet lang voor hij de eerste verbolgen vader aan de lijn krijgt. 'Ben jij wel helemaal goed wijs?' 'Volgens mij wel.' 'Nou, ik denk het niet. Reken er namelijk maar niet op dat wij die wedstrijd vanuit de kantine gaan bekijken, want het zijn onze kinderen en daar mogen wij vanaf de zijlijn naar kijken.'

'Het gaat niet om mogen, maar wel om wat beter is voor de spelers. Dat geschreeuw van jullie zorgt namelijk alleen maar voor verwarring bij de jongens en daardoor gaan ze per week minder goed spelen.' 'Man, je kletst. We winnen alles en staan dik bovenaan.' 'Ja, omdat we veel betere voetballers hebben dan onze tegenstanders. We gaan echter steeds verder onder ons kunnen spelen.' 'Dan moet je ze beter trainen en coachen.' 'Op de training loopt alles perfect, maar tijdens de wedstrijden krijg ik geen kans om de jongens aanwijzingen te geven. Ze worden dan namelijk compleet dol van al dat geschreeuw van jullie.' 'Zonder onze aanmoedigingen hadden ze al lang een keer een wedstrijd verloren. Denk dus maar niet dat we daarmee stoppen. We gaan zaterdag ook niet in de kantine zitten, maar staan gewoon zoals altijd aan de lijn. Dit is trouwens niet alleen mijn mening, maar ook van mijn kameraden.'

Paul denkt even kort na, maar besluit dan om zijn zin door te drijven. 'Laten we het probleem nu niet groter maken dan noodzakelijk is. Ik zal woensdag uitleggen waarom ik jullie zaterdag in de kantine wil hebben en dat doe ik niet voor mezelf, maar puur voor de spelers. Als jullie je kinderen aanmoedigen en het coachen aan mij overlaten, heb ik met geen enkele ouder een probleem. Op de manier zoals het nu bij onze wedstrijden gaat, wordt mij het werken echter onmogelijk gemaakt en daar moet verandering in komen.' 'Je overdrijft en maakt problemen om niets. Ik ga daarom nu de voorzitter bellen en zal hem vertellen dat wij niet aan jouw plannetjes meewerken. Wat ons betreft, kan hij jou beter vervangen door een echte trainer. Komende woensdag zijn we er trouwens niet.' 'Waarom niet?' 'Omdat we geen zin hebben om naar die onzin van je te gaan zitten luisteren. De groeten trouwens.'

Hoewel Paul normaal gesproken niet snel kwaad wordt, is hij nu woedend. Het eerste wat in hem opkomt, is dan ook om de vader terug te bellen en hem eens goed de waarheid te zeggen. Al snel beseft hij echter dat dit niet verstandig, want met schelden is immers nog nooit een probleem opgelost. Hij gelooft trouwens ook niet, dat die man namens de andere vier vaders heeft gesproken. Zo snel kan hij die mensen namelijk nog nooit aan de telefoon gehad hebben. Er zal woensdag dus best een groepje komen en als hij er één weet te overtuigen, volgt de rest met een beetje geluk vanzelf.

Al schrikt hij behoorlijk als zijn telefoon opeens weer gaat. 'Met Paul.' 'Hallo met van Dieteren, de vader van Jens. Ik wil je even zeggen, dat ik voor honderd procent achter je beslissing sta en ik weet dat de vaders van Ivar, Sjors, Elmer en Daan er net zo over denken. We hebben er namelijk vanochtend na de wedstrijd heel toevallig met zijn vijven over staan  praten. Het zal alleen niet meevallen voor je om die andere vaders te overtuigen. Van de ouders van Ruud, Erwin, Tom en Pim zal je geen last hebben, want die zijn er nooit. Die andere vijf zullen echter zeer waarschijnlijk niet voor rede vatbaar zijn.' 'Nee, dat klopt. Ik ben net namelijk al gebeld door de vader van Sander en die zei dat hij en zijn vrienden zaterdag niet in de kantine gingen zitten en er woensdag ook niet waren.’ 'Waarom niet?' 'Ze vonden het allemaal maar onzin en volgens hem kon de club mij beter bij het team weghalen.' 'Dat zou jammer zijn. Maak je echter maar geen zorgen. Ik ga nu de andere ouders bellen en zal zorgen dat wij je woensdag in ieder geval steunen.' 'Bedankt vast en tot ziens.'

Paul zijn stemming is ineens een stuk beter geworden, maar dat is helaas niet voor lang. Als hij een kwartiertje later naar huis wil gaan en de kantine uitloopt, komt hij namelijk de voorzitter tegen. 'Hoi. Wat hoor ik? Heb je problemen met een aantal vaders?'

'Nog wel, maar woensdag is dat gesprek en ik reken erop dat dan de meeste problemen opgelost worden.' 'Daar zou ik maar niet zo zeker van zijn.' 'Want?' 'Ik ben gebeld door de vader van Sander en die zegt zijn zoontje van de club te halen als jij je plan doorzet. Volgens hem gaan Leroy, Sjaak, Bernhard en Luuk met hem mee.' 'Dat zal wel bluf zijn of chantage om zijn zin te krijgen.' 'Daar kun je gelijk in hebben, maar wat als hij het echt meent en we vijf spelers kwijtraken?' Wat die kinderen betreft, zou dat jammer zijn. Zij kunnen er namelijk niets aan doen dat hun vaders zo'n negatieve stempel op ons team drukken.' 'Dat zal je moeten accepteren, want anders ben je die spelers echt kwijt.' 'Jij laat je dus chanteren door die kerel.' 'Ik wil geen vijf leden kwijt.' 'Dat begrijp ik, maar op deze manier geef je die vaders hun zin en laat je ze ons hele team naar de knoppen helpen. Ik heb vanmiddag trouwens te horen gekregen dat er ook minstens vijf vaders zijn die wel achter mijn plannen staan en het top vinden dat ik dat dwaze geschreeuw aan wil pakken.'

De voorzitter is niet onder de indruk van Paul zijn woorden. 'Die vijf vaders zijn trouwe clubleden en ik vind niet dat je ze op deze manier moet behandelen. Als er geklust moet worden bij de club, kan er altijd een beroep op ze worden gedaan en dat telt voor mij heel zwaar. Ik kan me trouwens ook niet voorstellen dat hun geschreeuw zo'n invloed op jou team  heeft.' 'Kom dan een keer kijken, dan kun je het zelf zien.' 'Dat verandert niets aan de zaak. Ik wil die vijf mensen niet kwijt.' 'Jij verbiedt me dus om mijn plan door te zetten. ''Ja.' 'Best, dan ben ik nu voor het laatst.'

Voetbalvrienden of voetbalvriendinnen - HET gepersonaliseerde kinderboek. Kijk op www.henk-doppenberg.nl voor alle informatie