Open brief over misstanden in het jeugdvoetbal

Geschreven door Tinus Dopsleutel op . Geplaatst in Columns

Vanmiddag kwam onderstaande Open Brief binnen. Een open brief van ‘Tinus Dopsleutel’ die aan duidelijkheid niets te wensen overliep. Een brief ook waarin niets stond die plaatsing niet zou rechtvaardigen.
image 2016 08 31
Weer twee leden minder. En dit zijn helaas niet de eersten die ervoor kiezen om de aftocht te blazen. Maar liepen de anderen weg zonder opgaaf van reden, deze twee zullen niet met stille trom vertrekken. Er is iets mis. Goed mis.
Afgelopen week, na een onbevredigend contact met de voorzitter van het jeugdbestuur, heb ik besloten dat de maat vol is. Mijn zoons zullen dit seizoen niet meer voetballen. De ene zoon omdat hij in “zijn team” gepest wordt en er in mijn ogen niets aan wordt gedaan. De andere zoon omdat hij –zonder enige vorm van vooroverleg- teruggezet wordt in datzelfde team waar zoon één uit is. Wat ik voel is verontwaardiging en woede. Maar bovenal machteloosheid. Wil men niet begrijpen dat er een probleem is en dat de oorzaak moet worden aangepakt? Wie staat er op voor mijn kinderen?
Deze open brief is gericht aan alle voetbalclubs en ouders. Om een discussie op gang te brengen en tot daden over te gaan. Niet uit wrok naar ‘onze’ club, maar naar aanleiding van de reacties die ik kreeg op een kort Facebookbericht dat ik plaatste. Veel Facebookvrienden en ‘vrienden van vrienden’ herkennen het probleem van pesten binnen een team met groot leeftijdsverschil. Wat mij verbaasde was de hoeveelheid reacties en de soms heftige verhalen.

Als club probeer je zoveel mogelijk leden met plezier te laten voetballen. Het liefst in alle leeftijdscategorieën. Maar wat doe je als blijkt dat er niet voldoende leden in de juiste leeftijd voorhanden zijn om dit te realiseren? Schuif je van onderaf naar boven, of zet je spelers terug? Volgens de regels van de K.N.V.B. mag je per slot dispensatie aanvragen voor die situaties. En daar maken kleine clubs soms handig gebruik van. Binnen onze club zijn we dit jaar vertegenwoordigd in alle jeugdteams op de JO19 na. Zelfs een MO13 is aan dit lijstje toegevoegd. Toch een mooi resultaat voor zo’n kleine club. Maar kijk je iets beter naar de samenstelling van de teams en de hoeveelheid dispensatiespelers die er per team nodig zijn om dit te realiseren, is dit wellicht een minder mooi resultaat. Want heb je met deze indeling niet het probleem van dit seizoen doorgeschoven naar volgend seizoen? Het is een keuze van de club en daar moet je als ouder vrede mee hebben. Maar heb je dat ook als blijkt dat jouw zoon of dochter de dupe wordt van deze keuze?

Wat doe je als club als blijkt dat er door het leeftijdsverschil binnen een team een tweedeling is; de ‘ouderen’ tegenover de ‘jongeren’? De ouderen voelen zich oppermachtig binnen het team, ze zijn duidelijk de baas, zowel in- als om het veld. Fysiek en verbaal. De jongeren kijken op tegen hun ervaren teamgenoten en delven het onderspit. Ze voelen zich niet gewaardeerd, zijn onzeker, maar durven dit niet of moeilijk aan te geven aan de jeugdleiders. Iedere jeugdleider zal proberen om eenheid in het team te creëren, immers alle spelers zijn waardevol en zullen ook zo bejegend worden. Maar wat als die jeugdleiders (nog) niet de skills hebben om dit probleem te onderkennen? Sta je als jeugdbestuur dan op en help je? Of steek je je kop in het zand en verschuif je een paar spelers zodat de teams de komende tijd weer met voldoende spelers op pad kunnen? En wat doe je als ouder van een kind dat wordt gepest of juist als je kind diegene is die pest?