De voorbeeldfunctie van een jeugleider.

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns

Ook deze keer weer een verhaal van Henk Doppenberg wat op waarheid berust. Een verhaal van een leider en trainer die of te laat of er niet zijn omdat ze andere prioriteiten hebben dan de taak die ze op zich hebben genomen, het begeleiden en trainen van een jeugdteam.

Profielfoto van Henk Doppenberg  www.henk-doppenberg.nl 
Het team van de broers Mark en Bob moet om tien uur een wedstrijd spelen. Dat duurt nog een half uur, maar helaas is hun trainer er nog niet, missen ze nog twee spelers en hebben ze ook nog geen tenues. Als het bijna tien over half tien is, arriveert John, hun leider. 'Sorry mensen. Mijn auto wilde niet starten. 'Heb je niet gewoon te lang op je bed gelegen?' 'Hoezo?' 'Omdat je bijna altijd te laat bent. We missen trouwens nog twee spelers. Die jongens nemen je gedrag al helemaal over, want zij zijn ook zo goed als nooit op tijd. Zijn ze soms familie van je?' 'Ik ga wel even bellen waar ze blijven. Nemen jullie de tas met shirts maar vast mee.'

John die blij is dat hij van de boze vader af is, loopt snel een eindje verder om te bellen. De kinderen blijken onderweg te zijn en komen tegen tien voor tien op hun gemakje het complex van de vereniging opwandelen, zodat het team uiteindelijk toch nog op tijd en met drie wisselspelers aan de wedstrijd kan beginnen. John die wel voelt dat er nog meer ouders niet zo blij met hem zijn, besluit die mensen tegemoet te komen en zet de twee jongens die te laat waren de eerste helft reserve. Als hij dit tegen een paar vaders gaat vertellen, krijgt hij echter direct weer de wind van voren. 'Natuurlijk heb je gelijk dat je ze ernaast zet, maar ik vind wel dat je behoorlijk wat lef moet hebben om zo'n beslissing te durven nemen.' 'Dat valt wel mee toch?' 'Nee, ik vind van niet. Jij bent zelf elke week te laat en nu ga je twee spelertjes straffen omdat ze er niet op tijd waren. Dat kan toch niet. Ik denk trouwens dat de meeste kinderen van het team het inmiddels al heel normaal vinden om niet op tijd te zijn. Het is volgens mij dit seizoen namelijk nog niet voorgekomen dat het hele team inclusief de begeleiding er op de afgesproken tijd was. Waar is de trainer trouwens?' 'Die moest zijn auto poetsen.' 'Dat is toch geen reden om niet te komen? Die auto kan hij namelijk een andere keer ook poetsen en hij is trainer van dit team, dus hoort hij er te zijn.' 'Daar denkt hij anders over.' 'Ja, dat begrijp ik.'

Omdat de wedstrijd op het punt van beginnen staat, zwijgen de heren om het voetballen een beetje te kunnen volgen. De ergernis bij de ouders blijft echter bestaan en wordt zelfs steeds groter. Vooral omdat de kinderen enorm hun best doen, maar als kippen zonder kop over het veld rennen en voor de ouders is het overduidelijk waar dit aan ligt. Zeker voor René en Erik, de vaders van Mark en Bob. 'Jammer dat de begeleiding er zo'n rommeltje van maakt, want anders was hier volgens mij namelijk best een redelijk van te maken geweest.' 'Zou het? Ik vind het gedrag van de meeste kinderen en trouwens ook van hun ouders namelijk ook niet iets om vrolijk van te worden. Het is bijvoorbeeld toch van de zotte dat Mario en Henk er vandaag pas om tien voor tien waren. Die ouders kunnen ze toch eerder van huis sturen.' 'Dat hebben ze misschien ook wel gedaan. Die mannetjes kunnen namelijk eerst wel ergens anders heen gefietst zijn. Het grote probleem is volgens mij dat de meeste ouders van ons team zich nooit laten zien.' 'Dat klopt, maar is het geen taak van de begeleiding om contact met die mensen te zoeken? Of ieder kind een lijstje mee te geven naar huis, waarop staat wat de begeleiding van de spelers en hun ouders verwacht?' 'Klopt. Je hebt gelijk.'

De wedstrijd draait uit op een 9-2 nederlaag en daarom sjokken de spelers na afloop teleurgesteld naar de kleedkamer. Daar krijgen ze amper tijd om bij te komen, want de leider heeft blijkbaar haast. 'Toe jongens. Opschieten. Snel de kleding in de tas, want ik moet naar huis. Er is deze week trouwens geen trainen, want jullie trainer gaat dinsdag naar één of ander popconcert en donderdag gaat hij winkelen met zijn vriendin. Volgende week zaterdag spelen we om elf uur uit en vertrekken we om kwart over tien. Als iedereen er tegen die tijd is, dan komt het goed. Ik ben er zelf trouwens volgende week niet en jullie trainer ook niet. Wij gaan namelijk samen een dagje motorrijden.' 'Wie gaat er dan met ons mee?' 'Vraag maar aan jullie ouders wie er mee wil, dan hoor ik het wel. Ik moet trouwens nu gaan. Tot over veertien dagen.'

Voor de kinderen nog iets kunnen zeggen, is leider John al weg. Ze gaan zich daarom maar douchen en zoals vaker als er leiding ontbreekt, maken de jongens een enorme bende van de kleedkamer. Alles smeren ze onder de modder, de muren worden volgespoten met shampoo en werkelijk overal ligt water. Het volgende team dat in de kleedkamer komt, trekt dan ook meteen aan de bel bij de clubleiding. Die gaan direct op zoek naar de daders en omdat Mark en Bob nog met hun vaders in de kantine zitten, worden zij ter verantwoording geroepen. De man wil zelfs dat de jongens alles opruimen, maar daar steekt vader Erik een stokje voor. 'De jongens horen er niet zo'n bende van te maken en ik vind het prima dat mijn zoon mee moet helpen opruimen. Hij hoeft het van mij echter niet alleen of samen met Bob te doen, want de rest van hun team heeft ook meegedaan. Plus dat het eigenlijk de schuld van hun leider is.'

'Hoezo?' 'Als je kinderen van rond de elf samen in de kleedkamer achterlaat en zelf naar huis gaat, kun je er toch op wachten dat ze er een bende van maken?' 'Ja, dat lijkt me logisch. In ieder geval bedankt voor deze informatie. Ik ga John bellen.' 'Succes.'

Als de twee vaders nog even met hun kinderen napraten en te horen krijgen dat er komende week geen trainen is en er volgende week geen begeleiders zijn, besluiten ze die taken zelf maar op zich te nemen. Erik pakt meteen zijn telefoon om leider John hierover te bellen. 'Een beetje flauw van je om mij de schuld ervan te geven dat de jongens zo'n rommel in de kleedkamer hebben gemaakt. Als ze een keer alleen thuis zijn, zetten ze toch ook de hele kamer niet onder water?' 'Natuurlijk is het fout wat ze hebben gedaan, maar jij weet als leider dat je ze in de gaten moet houden en dat heb je niet gedaan.' 'Ik moest dringend weg.' 'Ja, jij hebt nooit tijd voor je team en daarom bel ik trouwens. René en ik gaan dinsdag en donderdag wel met ze trainen en zaterdag voetballen. Geef jij even aan iedereen door dat er komende week dus gewoon getraind wordt?' 'Dat kunnen jullie zo zelf doen via de groepsapp.' 'Nee, jij bent leider en het moet toch niet zo'n grote opgave voor je zijn om iedereen even een berichtje te sturen. Als ik je hier zie lopen, heb je die telefoon immers voortdurend in je handen.' 'Nou, goed dan.'

René en Erik besluiten hun tijdelijke taken serieus aan te pakken. Daarom bereiden ze hun training grondig voor en zijn ze dinsdags al voor zes uur bij de vereniging om hun spullen klaar te zetten. De training wordt echter een enorme tegenvaller voor ze. Van de veertien spelers, zijn er namelijk maar zes en daarom beginnen ze na wat schietoefeningen maar snel met een partijtje. Aan de inzet te zien, vinden de jongens dit wel leuk. De trainers komen echter met een ontevreden gevoel van het veld en besluiten meteen actie te ondernemen. 'Zou John iedereen wel bericht gegeven hebben dat er trainen was?'

'Hij heeft het op de groepsapp gezet, dus hebben ze het allemaal kunnen lezen.' 'Dat is waar, maar waarom waren er dan maar zes spelers?' 'Geen idee.' 'Zullen we ze eens bellen?' 'Goed plan.'

Omdat de mannen besluiten allebei vier telefoontjes voor hun rekening te nemen, is de klus vrij snel geklaard. 'Ik heb vier keer bijna hetzelfde verhaal gehoord. Omdat de leiding totaal geen aandacht aan het team besteedt en heel vaak verstek laat gaan, komen de jongens ook alleen maar als ze zin hebben. Afmelden als ze niet komen hoeft van John niet, dus daar hadden ze voor vanavond ook geen moment aan gedacht. De jongens die ik gebeld heb, zijn er donderdagavond in ieder geval wel. Zaterdag missen we er echter twee, want Ruben en Leonard gaan met hun vriendjes mee naar het korfballen. Daar schijnt één of ander evenement te zijn en dat vinden ze blijkbaar leuk. Ik heb ze nog wel gezegd dat ze lid van een voetbalclub zijn en dus moesten komen voetballen, maar daar hadden ze maling aan en eigenlijk is dat nog logisch ook.'

René begint te lachen. 'Zeiden ze bij jou ook, dat ze best zo af en toe een keer weg konden blijven omdat hun leider en trainer dit nog veel vaker doen?' 'Bij jou ook?' 'Ja, ik had zelfs drie jongens die zaterdag niet komen.' 'Dan hebben we dus maar negen man.' 'Klopt. We zullen dus iets moeten, want met z'n negenen hoeven we niet aan de wedstrijd te beginnen.' 'Zullen we dan maar eens op zoek gaan naar iemand van het bestuur?'' Best.'

Als de mannen in de richting van de bestuurskamer lopen, komen ze de voorzitter tegen. 'Hoi Jelle. Heb je even tijd voor ons?' 'Zeker. Wat is er aan de hand?' Wij zouden zaterdag als begeleiding met de JO13-1 meegaan, maar krijgen net te horen dat er vijf spelers niet zijn en we dus maar negen man hebben. Wat moeten we daarmee?' 'John bellen en hem zeggen dat hij voor vervangers moet zorgen.' 'Las dan die wedstrijd maar af, want dat doet hij niet of op het allerlaatste moment en wij hebben geen zin om zaterdagochtend in een door hem veroorzaakte chaos verzeild te raken.' 'Overdrijf je nu niet een beetje?' 'Heb je nog nooit iets over de situatie binnen het team gehoord?' 'Eerlijk gezegd niet, maar vertel.'

Erik en René lopen nu met de voorzitter mee naar de bestuurskamer en als ze de man daar alles hebben verteld, reageert hij verbijsterd. 'Dit kan niet. Waarom zijn jullie hier niet eerder mee gekomen? Ik wist wel dat de begeleiding er niet altijd was, maar niet dat ze er zo'n rotzooi van maakten.' 'Je hebt gelijk. We hadden eerder aan de bel moeten trekken. Over dat trainen, wisten wij echter ook niets. Onze zonen hebben daar namelijk thuis nooit iets over gezegd en waarom weten we niet. Omdat de begeleiding er volgend jaar toch mee stopte, hebben we over de rest maar niets gezegd. Achteraf gezien natuurlijk dom, maar het is niet anders.'

De voorzitter is er blijkbaar helemaal klaar mee. 'Willen jullie voor de rest van het seizoen de begeleiding van dit team op jullie nemen?' 'Wil je John en Freek dan wegsturen?' 'Als ze me beloven dat ze er vanaf nu altijd zijn en de zaken aanpakken zoals het hoort, mogen ze blijven en anders kunnen ze vertrekken. Dit kost ons namelijk leden en dat is niet de bedoeling.' 'We willen niet de naam hebben dat we de huidige teamleiding eruit hebben gewerkt, maar nemen het eerlijk gezegd wel graag van hen over.' 'Mooi, dan weet ik genoeg. Jullie horen snel weer van me. Wacht trouwens maar even, dan bel ik John gelijk.'

Als de voorzitter het nummer van John intoetst, wordt er bijna meteen opgenomen. 'Met John.' 'Hoi, met Jelle van Zanten van Alland. Ik heb een aantal klachten over je gehad.' 'Van Erik en René zeker?' 'Nee, bijna alle ouders zijn ontevreden en vooral omdat jullie er zo vaak niet zijn en er zo weinig wordt getraind. Het gevolg is dat de spelers steeds vaker niet komen trainen en ook voor de wedstrijden erg gemakkelijk afzeggen. Voor zaterdag hebben jullie bijvoorbeeld maar negen spelers omdat de anderen naar een evenement van de korfbalclub gaan.'

John lijkt amper te hebben geluisterd. 'Als die zeurpieten van ouders het zo goed weten, dan doen ze het toch lekker zelf. Ik ben er jaren enorm druk mee geweest en als ze dan nu zo over me gaan klagen, ben ik er klaar mee en Freek trouwens ook, want die wilde al veel eerder stoppen.''Nu doe je wel net of jullie het slachtoffer zijn, maar die ouders hebben toch gelijk.' 'Wij stoppen ermee en ik zeg er verder niets meer over.' 'Jammer dat je zo reageert.' 'Dag Jelle en geluk met je club.'