Mijn weekend-moment: Ik hoop dat Jack van Dijk nog lang op mij 'foetert'

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Bijna bij ieder duel waar ik voor de Ommelander Courant aanwezig ben gebeurt wel iets wat het schrijven van een artikel waard is. Iets met humor, iets speciaals of iets waar ik met veel bewondering en respect naar kijk. Momenten die ik ook dit seizoen weer met de bezoekers van Puurvoetbalonline zal gaan delen. 
image-2014-12-11

Jack van Dijk hier links op de foto
Zondag stond voor mij het duel Eenrum-Tynaarlo op het programma. Een op papier mooi affiche waarbij ik ook de ‘harde kern’ van de Eenrumers, Wim Nubé Sr, Erik Hamminga en Jack van Dijk,  langs de lijn verwachtte. Toen ik na de gebruikelijke activiteiten in de bestuurskamer echter weer buitenkwam stond Erik alleen langs de rand van het veld. Mijn vraag was dan ook waar is de rest van de harde kern. Van Erik zijn antwoord werd ik vervolgens niet echt vrolijk. 'Wim zal er zo wel aankomen maar ik weet niet of Jack meekomt. Die heeft namelijk een paar dagen in het ziekenhuis gelegen'. Erik vertelde vervolgens de details en daar werd ik niet bepaald vrolijk van. Ik wist dat mijn oud-ploeggenoot al een aantal jaren met zijn gezondheid sukkelde maar sommige berichten wil je liever niet horen. Even later zag ik Wim aan komen lopen met op enkele meters afstand ook de man die op vrijdag uit het ziekenhuis was ontslagen. Ik keek met bewondering naar mijn oud-teamgenoot die in zijn actieve periode de koning van het strafschopgebied genoemd mocht worden. Door zijn werk als vrachtwagenchauffeur kwam Jack nooit hoger dan de lagere teams van Eenrum. Maar op dat niveau was Jack een spits die iedereen wel in zijn team wilde. Een neusje voor een goal en een rommelaar pur sang was de man die nu als een fervent supporter van de hoofdmacht van de roodbaadjes mag worden gezien. Een supporter ook met een mening die hij graag, en duidelijk ventileert. Dat doet: ‘Van Dijk’ in alles want ook ik was zondagmiddag aan de beurt. Jack was namelijk niet te spreken over mijn verslag en kop boven het verslag  over het duel Eenrum-Warffum. De term ‘Ren je Rot’ kon hem namelijk maar matig bekoren. Zoals dat in de ‘gewone’ wereld gelukkig nog gaat werd het vervolgens een leuk gesprek waarbij de overige leden van de ‘harde kern’ een duit  in het zakje deden. Maar even later ging het over Jack  zijn gezondheid die nog duidelijk broos was. Want een dag eerder had hij een slechte dag gehad en zag het er niet naar uit dat hij naar het duel Eenrum-Tynaarlo kon. Maar hij wilde zo graag omdat een bezoek aan het eerste elftal van de Eenrumers nu eenmaal een onderdeel van zijn invulling van de zondag is. ‘Anneke( Jack zijn echtgenote ) was er niet echt blij mee maar ‘we’ spelen thuis en als het dan kan wil ik er graag bij zijn.”
Ik moet zeggen, dat vond ik mooi. Een ‘diehard-supporter’ met het hart op de tong maar een klein hartje. Want oei wat zijn ze soms kritisch. Maar ondertussen wel hopen dat het goed gaat met hun club. Iets wat hopelijk ook geldt voor Jack. Want ik hoop oprecht dat hij nog een aantal jaren op mij blijft foeteren wanneer  er in zijn ogen weer een waardeloze kop boven een door mij geschreven verslag van Eenrum staat. Want dat was deze keer mijn moment van het weekend, een met zijn gezondheid kwakkelende supporter die dat  'even' vergeet wanneer het over ‘zijn club gaat.