Aanpakken en de zakdoek

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

 De thuiswedstrijd van het 2e en de uitwedstrijd van het 3e gaan morgen niet door! Helaas gaat morgen de thuiswedstrijd van ons JO17-1D niet door. De tegenstander heeft een tekort aan spelers. Het duel van ons vierde gaat niet door. De tegenstander kan onvoldoende spelers in het veld brengen.
je profielfoto
Dit zijn nog maar drie tweets die ik vanmiddag tegenkwam tijdens een van mijn dagelijkse ‘scrol momentjes’. Tweets waar ik vroeger als voetballer helemaal ‘gek’ van zou zijn geworden. Want niet de weersomstandigheden zijn tegenwoordig de grootste stoorzenders of er wel of niet gevoetbald kan worden. Dat is het gedrag van de voetballers/voetbalsters en ouders die geen idee hebben wat er voor komt kijken voordat er in de weekenden gevoetbald kan worden. Gewoon drie tweets dat alles laten zien over een stukje beleving richting een sport waar men zelf met zijn volle verstand voor gekozen heeft. Beleving richting een teamsport waar in veel gevallen geen sprake meer van is. Beleving is bij alles wat je doet toch een belangrijk onderdeel. Of je nu bestuurslid, trainer, leider, voetballer of voetbalster bent, alles valt en staat met beleving. Wanneer je namelijk denkt dat iets op 50% kan dan ben je namelijk fout bezig. Dat idee leeft bij velen binnen de voetballerij wel waar de drie tweets een duidelijk voorbeeld van zijn. Niet kunnen voetballen omdat je tegenstander geen team kan samenstellen. Ik zou daar niet mee kunnen omgaan. Ik ben duidelijk niet de enige wanneer ik de geluiden in voetballand verwonderland hoor. Want steeds weer zie ik berichten op de sociale media van voetballers/trainers/leiders die balen wanneer hun team niet in actie hoeft te komen. Binnen de bond was/is men wel een beetje klaar met de vele ‘afgelastingen’ wat geen afgelastingen zijn. Want reken maar dat er vanaf nu tot aan de winterstop wat afgelast gaat worden. Een ‘afgelasting’ is namelijk voor velen een mooi middel om te camoufleren dat er van alles belangrijker is het op zaterdag of zondag voetballen. De voetbalsport wordt steeds meer een hobby waarbij men geen rekening met een ander houdt. Persoonlijk denk ik dan, kies dan voor een andere sport. Koop dan een paar loopschoenen, schaatsen of een racefiets en ga heerlijk individueel los. Individueel los op momenten wat jou het beste past. Helaas gebeurt dat te weinig en zie je datgene waar ik dit artikel mee begon. Een team dat zijn wedstrijdsecretaris laat appen of mailen, want bellen is ouderwets, dat men niet van plan is om te komen. Appen of mailen, lekker gemakkelijk omdat de boodschap is verteld en daar de ( voetbal)kous mee af is. Daar was/is de bond klaar mee maar doet er zo op het oog vrij weinig aan. Want nergens op de sociale media lees je datgene wat er vroeger wel gebeurde. Bij het niet opkomen kreeg een team vroeger een 3-0 nederlaag aan zijn kont, zo hoorde ik vanmorgen. Niks gezeik van we hebben ons team niet compleet. Niet opkomen was punten in mindering. Vroeger, zo hoorde ik vanmorgen ook nog iemand zeggen, was niet alles beter. Dat was ik met de spreker eens maar ik was het ook met hem eens toen hij zei, maar in alle geledingen van de club hadden we er wel meer voor over dan tegenwoordig. Wij beleefden het allemaal anders, ging hij nog even verder, want wij zijn nu nog niet blij wanneer ons cluppie verloren heeft terwijl er binnen teams gewoon de schouders opgetrokken wordt.”

Toen hij die laatste woorden uitsprak moest ik even terugdenken aan enkele maanden geleden. We liepen toen samen een sportcomplex af waar het vlaggenschip enkele ogenblikken eerder was gedegradeerd. De vraag kwam of het zeker was of de degradatie echt een feit was. Ik moest dat bevestigen en opeens was daar de zakdoek om de neus te snuiten en snel ging er een veeg door de ogen. Een veeg om de tranen weg te vegen. Een beeld wat mij raakte. Een bejaarde vrijwilliger die een traantje wegpinkte omdat ‘zijn’ cluppie was gedegradeerd. …  Velen kunnen er qua beleving nog veel van leren….