Clubliefde bestaat nog.

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns

Steeds vaker worden er binnen het jeugdvoetbal spelers en speelsters benaderd om elders te gaan voetballen. Dat zorgt natuurlijk voor verwarring bij spelers en speelsters en waar dit door Henk Doppenberg geschreven verhaal over gaat.
Profielfoto van Henk Doppenberg  www.henk-doppenberg.nl

Als Bertil, na weer een topwedstrijd met de JO17-1 te hebben gespeeld, van het veld komt lopen, wordt hij opgewacht door een voor hem onbekende man. 'Hallo jongen. Heb je even tijd voor me?'' Jawel.' 'Ik ben Sierksema en spreek namens voetbalvereniging Gelland. Het gaat om het volgende: Ik heb je nu een aantal keren zien voetballen en ben ervan overtuigd dat je een heel grote speler kunt worden. Je speelt hier bij deze vereniging in ieder geval een heel stuk onder je niveau en dat is slecht voor je ontwikkeling als voetballer. Daarom wil ik je voorstellen om aan het einde van dit seizoen de overstap naar mijn vereniging te maken. Wij spelen derde divisie, dus vier klassen hoger dan wat je nu speelt, en ik weet bijna zeker dat je bij ons een basisplaats krijgt. Een ander voordeel is dat wij contacten hebben met meerdere profclubs. De kans dat je in het betaalde voetbal terechtkomt, wordt met een eventuele overstap daarom meteen een heel stuk groter. Nou, wat zeg je ervan?'

Bertil is een beetje beduusd van dit plotselinge aanbod en weet dus even niet goed wat hij moet zeggen. Blijkbaar beseft de man tegenover hem dit ook, want hij doet gelijk een tweede voorstel. 'Ik zie aan je dat ik je een beetje overvallen heb met mijn aanbod. Dat is heel logisch en daarom is het misschien goed dat je een weekje bedenktijd neemt. Praat er maar eens rustig met je ouders over en dan spreek ik je komende zaterdag weer. Is dat afgesproken?' 'Prima.' 'Nou, tot dan en als je tussendoor nog vragen hebt, kan jij of je ouders me altijd bellen. Hier is mijn visitekaartje.' 'Dank u wel.' 'Tot ziens.' 'Daag.'

Omdat Bertils leider en trainer natuurlijk hebben gezien dat hij met die man stond te praten, staan ze hem voor de kleedkamer op te wachten om te vragen wat er aan de hand is. 'Die man is van Gelland en vroeg of ik volgend seizoen bij hen kom spelen.' 'Top man. Voor de club is het een ramp als je naar een andere club vertrekt, maar voor jou is het natuurlijk geweldig. Je hebt zeker meteen toegezegd.' 'Nee, dat heb ik niet.'' Waarom niet?' 'Ik wil er eerst nog even over nadenken en er met mijn ouders over praten.' 'Twijfel je nog dan?'

'Het lijkt me zeker hartstikke leuk, maar ik ken daar niemand en met de brommer is het elke keer toch wel bijna een half uur rijden. Plus dat wij een superteam hebben en ik het hier altijd al heel erg leuk heb gevonden.' 'Dat vind ik ontzettend fijn om te horen. Nou, sterkte met het maken van je keuze. Als we jou of je ouders ergens mee kunnen helpen, dan horen we het wel.' 'Best.'

Als Bertil in de kleedkamer komt, willen zijn teamgenoten natuurlijk ook weten wat de man net tegen hem zei en als hij hun alles vertelt, hebben ze hun mening gelijk klaar. 'Je doet het zeker wel.' 'Ik weet het echt nog niet.' 'Dat geloof ik niet.' 'Het is toch echt waar. Ik vind die club namelijk niet zo leuk. Wij hebben heel vaak tegen hen gespeeld en dan is het er niet echt gezellig. Onze kantine is bijvoorbeeld veel leuker dan die van hen.' 'Ja, maar het gaat toch om het voetballen. Daar kun je een topvoetballer worden en misschien ooit nog wel eens geld gaan verdienen met je hobby.' 'Ik zie nog wel.' 'Nou, ik zou zeker gaan. Mooi man, op zo'n hoog niveau voetballen. Als je daar gaat spelen, kom ik zeker een keer en misschien wel vaker bij je kijken.' 'En ik ook.' 'Wij allemaal wel, denk ik.'

Bertil lacht en doet heel nonchalant. Door de leuke reacties van zijn medespelers, trainer en leider is hij echter nog veel meer gaan twijfelen, dan hij al deed.  Aan de ene kant zou het natuurlijk schitterend zijn om daar te gaan spelen en regelmatig tegen clubs uit het betaalde voetbal te voetballen, maar zijn grote probleem is dat hij dan afscheid moet nemen van zijn geliefde voetbalclub en hij weet niet of hij dat wel wil en kan. Omdat hij nu even aan iets anders wil denken, besluit hij zich echter maar snel te gaan douchen en verkleden, zodat hij met zijn vrienden mee kan naar de kantine. Daar krijgt hij alleen weinig rust, want het nieuws dat hij een aanbod van Gelland heeft gehad blijkt al bij iedereen bekend te zijn. Net als de jongens van zijn team, zijn ook bijna alle mensen die hij spreekt heel erg blij voor hem.  Hoewel hij vriendelijk lachend alle complimenten en andere mooie woorden in ontvangst neemt, gaat hij zich echter wel steeds beroerder voelen en daarom besluit hij, in tegenstelling tot normaal, tegen half drie al naar huis te gaan. Daar wordt hij door zijn ouders met verbaasde gezichten ontvangen. 'Ha jongen. Ben je er nu al? Heb je ruzie gehad of hebben jullie soms dik verloren? Of ben je soms ziek? Zijn je vrienden en andere medespelers ook al naar huis?' 'Nee, die zijn er nog en verder is er niets aan de hand.'' Waarom ben je dan zo vroeg thuis?'' Omdat ik even met jullie wil praten.'' Waarover?' 'Ik heb een aanbod gehad van Gelland om daar te komen voetballen. Volgens die man kon ik hun niveau gemakkelijk aan en mag ik dus gerust op een basisplaats rekenen. Omdat zij vaak tegen clubs uit het profvoetbal spelen en daar ook veel contacten hebben, zou ik volgens hem de stap naar het betaalde voetbal zelfs nog wel kunnen zetten.'

Zijn ouders zijn even stil als hij hen alles heeft verteld, maar reageren dan net zo positief en enthousiast als alle andere mensen die hij vandaag heeft gesproken. 'Dat is geweldig man. Wat heb je tegen die kerel gezegd?'

'Niets nog. Alleen dat ik er een weekje over na wilde denken.' 'Waarom kijk je dan zo bedrukt? Je lijkt helemaal niet blij.' 'Ik weet niet of ik wel naar een andere vereniging wil.' 'Je bent knettergek als je het niet doet. Zo'n kans krijg je namelijk nooit meer. Je hoeft van mij echt het profvoetbal niet in, maar bij een club uit de tweede of derde divisie kun je tegenwoordig ook goed verdienen hoor. Als je een jaar of tien op dat niveau hebt gespeeld, heb je zoveel verdiend dat je een kast van een huis kunt kopen en dat lukt je met gewoon werken nergens.'

Bertil kijkt zijn vader wat ongelovig aan. 'Dus jij vindt dat ik het moet doen.'' Ja.' 'En ik ben het met je vader eens.' 'Nou, ik weet het nog niet.' 'Waarom zou je het niet doen?' 'Omdat ik mijn vrienden en mijn club niet in de steek wil laten. Het is hier namelijk veel leuker en gezelliger dan bij Gelland. Plus dat de vereniging al zoveel spelers kwijt is geraakt aan een grote club.'

De vader van Bertil begint te lachen. 'Daar hoef jij je toch niet druk om te maken. Die voetbalclub is heel leuk, maar daarom kun je zo'n schitterende kans toch niet laten lopen. Hier ga je nooit een stuiver met voetbal verdienen hoor. En die andere jongens die naar een andere vereniging zijn gegaan, hebben de club toch ook in de steek gelaten. Waarom zou jij het dan niet doen? Ik zie dat trouwens ook helemaal niet zo. Het is een kans op een verbetering en niemand mag je kwalijk nemen dat je die pakt .'Dat doen ze ook niet, want iedereen deed enorm enthousiast over het aanbod.' 'Nou, wat zeur je dan?' 'Ik zie nog wel en ga weer naar het voetbalveld.'

Bertil denkt de volgende dagen heel veel na en heeft diverse keren het gevoel dat hij dol wordt van alle twijfels. Aan de ene kant beseft hij namelijk heel goed dat zijn ouders gelijk hebben en hij deze kans, omdat er naast sportieve misschien ook wel financiële mogelijkheden liggen, niet mag laten lopen, maar hij blijft het moeilijk vinden om bij zijn huidige club weg te gaan. Tot hij donderdagsavonds bij de vereniging komt en Willem, een jongen die sinds twee seizoenen bij Heerenveen speelt, ziet lopen.  'Hé Willem. Hoe is het? Moet je niet trainen?' 'Nee, we hebben vanmiddag al getraind en dus had ik mooi tijd om hier mijn oude vrienden weer eens op te zoeken. Wat hoorde ik net? Heb jij een aanbod van Gelland gehad? Ga je er volgend seizoen pas heen of ga je er binnenkort ook al trainen?' 'Ik weet nog niet of ik het doe.' 'Dat meen je niet. Durf je niet? Volgens mij kun je hun niveau gemakkelijk aan.' 'Nee, dat is het niet. Ik heb er moeite mee om deze club te verlaten.'

'Joh. Je maakt het veel te moeilijk voor jezelf. Als je hier blijft voetballen, doe je jezelf heel veel tekort en daar krijg je later echt spijt van. Weet je trouwens wie de club in de steek hebben gelaten? De jongens die bij RPP zijn gaan voetballen, want dat niveau is niets hoger dan hier. Voor jou en dat was voor mij trouwens precies hetzelfde, is het een stap vooruit en dat is heel anders. Ga dus maar gerust bij Gelland voetballen. Als je later stopt met het voetballen op niveau, kun je hier altijd nog weer in een lager team gaan spelen en tussendoor kun je, net als ik, net zo vaak hier komen kijken als je kunt.'

Bertil knikt een keer en omdat het bijna tijd is om te trainen, neemt hij snel afscheid van Willem om zich te gaan verkleden. Onderweg naar de kleedkamer, voelt hij echter dat zijn probleem is opgelost. Zijn bezwaren om bij Gelland te gaan voetballen zijn namelijk weg, maar zijn huidige clubje zal hij nooit echt in de steek laten.