KNVB blaast charme pupillenvoetbal met orkaankracht van de velden

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

‘Als je spelers traint in te kleine ruimtes, bv positiespel en partij, i.p.v. de afmetingen die de KNVB geeft, leer de spelers onder druk spelen en sneller te handelen. Je traint hun technische vaardigheden en hun weerbaarheid. Snel reageren en omschakelen. Als ze dat goed beheersen hebben ze het in het veld gemakkelijker aangezien ze daar meer ruimte hebben en meer tijd om te handelen. Dat doe ik al drie jaar met de teams die ik train en je ziet dat gewoon terug in de wedstrijden. Dus we kunnen gewoon 11 tegen 11 blijven spelen.’
je profielfoto
Het bovenstaande was nog maar een van de reacties op een link die ik plaatste op mijn facebookpagina. Een link die betrekking had op de plannen die de KNVB heeft met het pupillenvoetbal. Ik moet zeggen, reacties als deze kwam ik meer tegen: Op trainingen is het prima werken met partijtjes van 2:2 en 4: 4. Dat las ik in meerdere reacties van personen uit de voetbalwereld die stuk voor stuk het plan ‘Winnaars van Morgen’ nog liever gisteren dan morgen in de container  zien verdwijnen. Waar er tegenstanders zijn weet je, er zijn ook voorstanders. Dat mag/moet ook zo zijn. Want als een kudde makke schapen met de meute meehollen is nooit goed. De tekst waar dit artikel mee begint kan ik mij echter wel in vinden. Want alles wat nu ‘uitgevonden’ wordt gebeurde vroeger namelijk ook, maar alleen niet in competitieverband. Ja, op de trainingen wanneer je drie partijtjes kon maken en er een halve competitie werd gespeeld. Daar werden dan klassementen van bijgehouden waar spelers/speelsters punten mee konden verdienen. Want achter alles wat je als jeugdtrainer deed zat een bedoeling. Handdoek vergeten voor het douchen betekende een punt in mindering. Maar gedoucht werd er .. In je eigen sporttas zaten er altijd wel een paar extra. Overal zat een beetje een wedstrijdelement in. Dat maakte ook direct dat er naast  beleving ook respect voor elkaar was  binnen een groep die zaterdags samen 'ten strijde' trok. Vanmorgen sprak ik nog een moeder die vertelde, wij deden onze kinderen vroeger op een sport om met meerdere kinderen in contact te komen. Niet met een, nee met meerdere. Dat deden we omdat kinderen moeten leren  hoe je samen leert omgaan met winst en verlies. Dat de plannen van de bond  doorgaan weet ik eigenlijk wel zeker of de amateurclubs moeten eindelijk een keer een front durven vormen. Maar die kans is kleiner dan dat FIFA en UEFA ooit nog eens vrij van corruptie worden. Dus kort gezegd dat wordt een kansloze affaire. Dat betekent dat we datgene wat we  als voetballiefhebber de charme van het amateurvoetbal vinden gaan missen. We zien geen kleine  keepers meer die met een te groot shirt en te grote keeperhandschoenen een strafschop stoppen. We zien geen voetballertjes meer die geen idee hebben welke kant ze op moeten spelen. We zien geen F-pupillenteam meer kampioen worden want het team is met ingang van het volgend seizoen een kwartet of duo  geworden. Dat zien we allemaal niet meer omdat het, en alleen maar ten faveure van de grotere verenigingen opeens anders moet. Een plan ook  wat klauwen geld kost en waar velen ook nog eens totaal niet achterstaan. Wanneer dat het geval is moet je je als KNVB ernstig afvragen, zijn we wel slim bezig. De spelvormen 2:2, 4: 4, 6-6 zijn allemaal trainbaar en waar spelers/speelsters beter van worden. Wanneer wij vroeger na schooltijd gingen voetballen werden het soms ook partijtjes van 2:2, 4: 4 of 6-6. Maar ook wel 6:5 met een neutrale speler. Daar wil ik mee zeggen dat het wiel, en dan ook nog eens op de zaterdag  toch niet weer uitgevonden hoeft te worden. Ik mag graag een jeugdwedstrijd bezoeken maar met alle respect ik ga niet langs de lijn staan bij Eenrum O7 team 5 tegen vv Winsum O7 team 11 die in een  2:2 competitie spelen. Dat soort potjes behoor je namelijk  op een training te doen en niet op een zaterdagmorgen en waarmee je als bond  de charme van het pupillenvoetbal met orkaankracht van de velden blaast.