Heilige Huisjes.

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns

Dit verhaal van Henk Doppenberg gaat over eigen BV-tjes binnen een voetbalclub. Een onderwerp wat je bij veel verenigingen ziet. 


Profielfoto van Henk Doppenberg www.henk-doppenberg.nl

De jeugdcommissie van Limbant zit bij elkaar voor een vergadering en voorzitter Edward begint met het eerste punt van de agenda. 'Ik sprak zaterdag onze hoofdsponsor en die bood me een clinic voor alle jeugdspelers aan. Hij komt blijkbaar vaak bij Vitesse en drie of vier spelers van hen zouden bereid zijn om hierheen te komen. Natuurlijk niet op een zaterdag, maar wel 's woensdags in de herfstvakantie. Ze beginnen dan om circa twee uur met de kleinsten en gaan vervolgens om vier uur verder met de oudere jeugd. Dit leek me een schitterend aanbod en daarom heb ik meteen toegehapt. Officieel zou  ik dit natuurlijk eerst even hebben moeten overleggen, maar ik kan me niet voorstellen dat iemand van jullie hierop tegen is.'

Ellen, de enige vrouw in de jeugdcommissie, komt iets omhoog. 'Ik vind het een topplan en ik denk de anderen hier ook. Heb je echter wel aan de kantine gedacht? Ik weet namelijk dat Tjibbe en zijn vrouw 's woensdags nooit kunnen. 'Dat lijkt me geen probleem.’ 'Volgens mij wel, maar waarom denk jij van niet?' 'Nou logisch. Er zijn toch meer dan voldoende mensen die een middagje en desnoods een halve of een hele avond achter de bar en in de keuken willen staan?' 'Ja, die zijn er genoeg. Het probleem is alleen dat Tjibbe daar absoluut nooit mee akkoord gaat. Hij en zijn vrouw menen namelijk dat de kantine van hen is en willen er daarom altijd zelf bij zijn als er iets gebeurt.' 'Dat is me een onzin. We kunnen toch zo'n mooi evenement niet laten lopen vanwege twee zich als kinderen gedragende kantinebeheerders. Ik ga wel met ze praten en als ze er graag bij willen zijn, moeten ze hun andere afspraak voor die dag maar een keer afzeggen. Als ze daar geen zin in hebben, vind ik dat we het volste recht hebben om vervangers voor hen te regelen en desnoods zoeken ze die zelf, zodat ze niet met mensen geconfronteerd worden die ze daar onder geen beding willen hebben. Wie van jullie is het daar niet mee eens?'

Het is weer Ellen die antwoord geeft.

'Je hebt echt wel gelijk, Edward en dat vinden we allemaal. Dat denk ik tenminste. Ik raad je echter aan om eerst even met het hoofdbestuur te gaan praten voor je in gesprek gaat met Tjibbe en zijn vrouw.' 'Waarom?' 'Omdat ik weet dat zij niets tegen die mensen durven te zeggen.' 'Waarom niet?' 'Omdat vooral Tjibbe zijn vrouw, als ze een keer haar zin niet krijgt, meteen begint te dreigen dat Tjibbe en zij overal mee stoppen en dan heeft de vereniging natuurlijk een groot probleem.' 'Dat begrijp ik, maar nu dreigen twee mensen te bepalen dat een schitterend jeugdevenement niet doorgaat en dat kan toch ook niet?' 'Zeker niet, maar helaas lukt ze het tot op heden wel om regelmatig om een stempel op de vereniging te drukken. Ik heb namelijk al veel vaker verhalen gehoord over zaken die zij tegen hebben gehouden.' 'Nou, ik bel morgen de voorzitter wel en dan hoor ik het vanzelf.'

Het volgende punt op de agenda is de begeleiding van de JO15-1. 'Ik heb verleden week een gesprekje gehad met de vaders van Leon Gardenier en Tjerk Lanters en die vinden dat er andere begeleiding op dit team moet komen.  Ze hebben volgens mij wel gelijk, want het is een prachtig team en die jongens hebben in ieder geval een goede trainer nodig en ook iemand met voetbalverstand die hen tijdens de wedstrijden begeleidt.'

'Ik ben het met je eens Edward, zegt Ellen, en eigenlijk is dit voor een heel groot deel onze eigen schuld. We weten namelijk al jaren dat meneer en mevrouw Rooksen geen geschikte begeleiders zijn. Omdat er geen andere kandidaten waren, hebben we ze steeds laten zitten, maar ze natuurlijk al lang eerder weg gemoeten. Op zich doen ze hun werk niet verkeerd, want ze hebben hun zaakjes perfect voor elkaar en gaan ook geweldig leuk met die jongens om, maar ze begrijpen weinig tot niets van voetbal. Ik heb het team dit seizoen een paar wedstrijden zien spelen, maar nog nooit gehoord dat ze een zinnige aanwijzing van hun begeleiders kregen.  Zijn trainingen haalt Rooksen volgens mij van het internet, maar volgens mij begrijpt hij regelmatig zelf niet wat het nut van die oefeningen is. Zeker omdat er een aantal goede tot heel goede voetballers in dit team spelen, wordt het dus hoog tijd dat er iets gebeurt.'

De voorzitter neemt even tijd om iedereen aan te kijken. 'De vraag is nu alleen hoe we dit op moeten lossen. Ik vind eigenlijk dat we die familie Rooksen na zoveel jaar niet zomaar aan de kant kunnen en moeten zetten.' 'Wat wil je dan, Edward?' 'Nou Peter, ik denk eigenlijk aan een trainer erbij. Meneer en mevrouw Rooksen kunnen dan gewoon leider van het team blijven en krijgen er alleen een trainer bij voor de tactiek, de opstelling en natuurlijk de training.' 'Dan worden ze toch ook gewoon aan de kant gezet?' 'Natuurlijk, maar ze blijven wel bij het team en het is in ieder geval een betere optie dan ze helemaal bij hun jongens weg te halen. Tenminste dat vind ik.'

De commissieleden blijken het allemaal met hun voorzitter eens te zijn en Adrie meent zelfs al een geschikte trainer te weten. 'Ruud, de spits van zondag 1, heeft me een paar weken geleden laten weten dat hij wel een team wilde gaan trainen en begeleiden. Liefst wat oudere jeugd, dus dit komt mooi uit.' 'In principe wel. Weet je of die jongen al vaker jeugd heeft getraind?' 'Ja, hij heeft zelfs zijn diploma.' 'Dat is helemaal mooi, want we overtuigen de familie vast en zeker gemakkelijker om een stapje opzij te zetten voor een gediplomeerde trainer, dan voor iemand zonder een papiertje. Ik ga morgen na de training wel met Rooksen praten. Kun jij daar ook bij zijn, Peter?'

'Is goed. Wat doen we trouwens als de familie Rooksen niet mee wil werken?' 'Dat zullen ze moeten, want wij bepalen het beleid en niet zij. Ik heb er best begrip voor dat ze aan het idee moeten wennen en het is zeker niet mijn bedoeling om er volgende week al een andere trainer neer te zetten, maar op termijn moet dat toch wel gebeuren.'

Peter begint wat te lachen 'Ik weet dat ik nu net praat als het hoofdbestuur over Tjibbe en zijn vrouw, maar laten we wel voorzichtig zijn met meneer en mevrouw Rooksen. Die man is immers al jaren één van onze grootste jeugdsponsors. Hij zorgt dat we in de winter altijd voor niets met de jongste jeugd naar die sportzaal kunnen, organiseert het zaalvoetbal en is ook nog eens één van de belangrijkste mensen in de organisatie van ons jeugdkamp.' 'Dat is waar Peter, maar mag dat een reden zijn om hen dan maar bij die JO15 te laten?' 'Weet ik wel, maar we hebben het probleem voor een deel zelf veroorzaakt en daarom wil ik je vragen om deze zaak heel voorzichtig aan te pakken.' 'Dat is goed. Misschien is er trouwens niets aan de hand, want de familie Rooksen kan namelijk ook best heel blij zijn dat er een trainer bij komt.' 'Natuurlijk.'

Als Peter en Edward de volgende avond met de familie Rooksen in de bestuurskamer zitten, hebben ze al snel door dat het gesprek niet gemakkelijk gaat verlopen. Ze reageren namelijk nogal zelfverzekerd als hen gevraagd wordt hoe het met het team gaat. 'Wij zijn dik tevreden. Omdat we al een aantal jaren bij die jongens zijn, weten ze namelijk precies wat ze aan ons hebben en hebben we eigenlijk nooit problemen.' 'Ze gaan ook steeds beter voetballen en dat komt volgens mij vooral omdat mijn  man ze zelf traint. Hij kent immers hun sterke en zwakke punten en weet daarom precies waarop geoefend moet worden.'

De twee commissieleden kijken elkaar wat bedenkelijk aan en Peter zou het liefst meteen met het gesprek stoppen. Edward denkt daar echter anders over. 'Hartstikke mooi dat jullie zo tevreden zijn met je team en wij zijn ook hartstikke blij met wat jullie allemaal voor de vereniging doen. Hebben jullie er echter wel eens over nagedacht om er een trainer bij te nemen? Ik bedoel dan niet zomaar iemand, maar iemand met veel voetbalervaring en een diploma.' 'Nee. Mijn vrouw en ik begeleiden dit team nu vier seizoenen en willen het ook samen blijven doen. Er hangt namelijk al jaren een enorme prettige sfeer in en om het team en met een derde begeleider erbij, is de kans heel groot dat daar verandering in komt en dat willen we niet.' 'Ook niet als die bewuste man het team beter laat voetballen?' 'Nee. Ik weet niet waarom jullie nu ineens met dit verhaal komen, maar als er klachten over ons zijn, moet je dat eerlijk vertellen. Dan stoppen we met onze werkzaamheden voor Limbant en gaan we iets anders doen.' 'Wat bedoel je daarmee?' 'Dat lijkt me vrij duidelijk. Als mensen en misschien jullie wel een andere begeleiding voor ons team willen, dan hebben wij geen zin meer om er nog langer energie in te steken en gaan we een andere hobby zoeken.'

Edward twijfelt even, maar besluit dan toch open kaart te spelen.'Ik zal eerlijk tegen jullie zijn. Verleden week werd ik aangesproken door twee ouders die meenden dat het goed was dat er een echte trainer bij het team zou komen. Zij waren dik tevreden over jullie, maar er spelen een aantal heel goede voetballers in de JO15 en daarom vonden zij het beter dat er een echte trainer bij zou komen. Niet dat jij niet goed traint, maar je hebt geen enkele voetbalervaring en daarom lijkt het ons ook een goed plan dat er een andere trainer bij komt. Dat hoeft niet binnen een week en ook niet binnen een maand. Jullie hebben immers altijd veel en meer dan goed werk voor de club gedaan en verdienen het daarom niet om zomaar afgeserveerd te worden. Het is ook niet onze bedoeling om zomaar iemand bij jullie team neer te planten. Mijn voorstel is namelijk dat wij een aantal namen doorgeven en jullie de meest geschikte kandidaat mogen kiezen. Ik kan me heel goed voorstellen dat we jullie overvallen met die bericht, maar denk er in ieder geval eens over na. Wat mij betreft is het trouwens ook wel een optie dat jij de man gaat assisteren als trainer.' 'Ik heb waardering voor je eerlijkheid, maar mijn besluit staat vast.' 'Natuurlijk sta ik achter mijn man. Wat mij betreft stoppen we er trouwens per direct mee. We zijn hier immers niet meer gewenst, dus wat doen we hier dan nog.' 'Het is zeker niet de bedoeling van de jeugdcommissie geweest om jullie eruit te werken.' 'Dat geloof ik, maar je begrijpt toch ook dat wij op deze manier niet verder willen. Ik heb trouwens nog wel een vraag. Waarom hebben jullie me eerst vier seizoenen die jongens laten trainen zonder dat ik ooit een klacht heb gehoord en moet er nu opeens een andere trainer komen. Ben ik dus ineens een stuk slechter gaan trainen of hebben jullie me al die jaren maar aan laten modderen?' 'Ook hier zal ik eerlijk over zijn. Toen je met de D-pupillen begon, waren we blij dat je het wilde doen. Je had wel geen ervaring als trainer, maar volgens ons deed je het best goed. De spelers zijn echter door de jaren een stuk vooruitgegaan als voetballer en hebben nu trainingen nodig die jij ze niet meer kunt geven. We hadden trouwens al eerder met je moeten gaan praten, maar dit hebben we niet gedaan en dat mag je ons best kwalijk nemen. Mede daardoor wil ik je vragen om nog een paar dagen rustig over je beslissing na te denken.' 'Niet nodig. Hier heb je de sleutels van de vereniging en ik zal zorgen dat de tas met de tenues hier zaterdag staat, maar verder doen we niets meer.'

Als meneer en mevrouw Rooksen de bestuurskamer uit zijn gelopen, kijken Peter en Edward elkaar even aan.' Heb ik het verkeerd aangepakt volgens jou?' 'Je had geen andere keus. Als je niet eerlijk tegen ze was geweest, waren ze daar op een gegeven moment toch een keer achter gekomen en dan had je nog veel meer problemen gehad.' 'Nu zullen we ook wel het nodige over ons heen krijgen. De familie Rooksen is namelijk erg geliefd binnen de club en we zullen met spoed op zoek moeten naar vervangers voor hen. Ik blijf trouwens vinden dat we het goed hebben gedaan. Die mensen kunnen net als Tjibbe en zijn vrouw wel veel voor de club doen en hebben gedaan, maar dat geeft ze toch niet het recht om zo te reageren?'

Peter, die een kleine twintig jaar ouder is dan Edward, knikt een paar keer met zijn hoofd. 'We hebben iets gedaan wat feitelijk gezien helemaal terecht is, maar het kost ons wel een goede sponsor en twee vrijwilligers die samen een stuk of vijf, zes functies vervulden. Plus dat we met een beetje pech, die sportzaal van de winter ook wel gedag kunnen zeggen. De vraag is dus of onze actie slim is geweest. Gezien de ellende die we ons op onze hals hebben gehaald, zeg ik van niet. Aan de andere kant zeg ik echter van wel, want als we bij alles wat we doen rekening moeten houden met mensen die misschien wel eens met hun vrijwilligerswerk zouden kunnen gaan stoppen, is het einde natuurlijk ook zoek.' 'Je hebt absoluut gelijk en misschien is het wel een signaal naar andere mensen die binnen deze vereniging hun eigen bv'tje hebben opgericht.' 'Als dat zo is, ben ik een blij mens en mag men ons wel dankbaar zijn.' 'Precies.'