Ouders die het team kapotmaken

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns

Dit verhaal van Henk Doppenberg gaat over zeurende en niets voor de club overhebbende ouders. Een interessant verhaal en zo herkenbaar


Profielfoto van Henk Doppenberg   www.henk-doppenberg.nl

Carlo, heb je even?'' Zeker. Wat is er aan de hand?' 'Ik heb wat problemen in het team.' 'Alweer?' 'Ja, helaas wel.' 'Wie is er nu weer vervelend? 'Op vier na allemaal. Het zit zo. Volgende week woensdag gaan we naar Nederland - Zweden in de Kuip. Omdat de moeder van Luuk en de vaders van Tijn en Stephan altijd voor ons rijden, hebben we hen gevraagd om nu ook mee te gaan en hen tevens een gratis kaartje gegeven. We hoeven namelijk nooit benzinegeld aan hen te betalen en daarom leek het ons de normaalste zaak van de wereld om iets terug te doen. Zeker omdat onze sponsor de helft van de kosten voor zijn rekening neemt.' 'Ik vind dat jullie dit heel goed hebben gedaan en kan me niet voorstellen dat er iemand is die hier een probleem van maakt.' 'Helaas doen ze dat wel. We hebben zaterdag namelijk een stuk of zes, zeven boze vaders gehad die het allemaal grote onzin vonden dat we die mensen een gratis kaartje hebben gegeven. Daar hebben ze het blijkbaar ook tijdens de wedstrijd over gehad. Onze drie vaste chauffeurs willen nu namelijk niet meer mee, maar wij hebben geen zin om in plaats van hen andere ouders mee te vragen.'

Carlo, die voorzitter van de jeugdcommissie is, kijkt de leider met een wat wanhopige glimlach aan. 'Wat maken die mensen het elkaar toch moeilijk.' 'Ja, maar die lui doen het hele seizoen eigenlijk al niet anders. Er zijn drie ouders die alles voor het team over hebben, maar de rest loopt voortdurend te zeuren. Ik kan me ook echt niet heugen, dat ik ooit eerder met zulke nare mensen te maken heb gehad. Als er niets verandert, moet je er dan ook maar niet op rekenen dat Ron en ik doorgaan als leider en trainer.' 'Dat kan ik me voorstellen en daarom ben ik eigenlijk wel een beetje klaar met die ouders. We hebben dit seizoen al weet ik hoe vaak met één van hen gesproken en dit wordt de derde keer dat we met de hele groep gaan praten. Op zich niet erg, maar deze gesprekken zijn zinloos. Het gezeur blijft namelijk maar doorgaan.'

Martijn knikt een keer. 'Ik heb het gevoel dat ze ons gewoon met een korreltje zout nemen en het ergste is nog, dat het gezeur van die vaders en moeders ook invloed op het team krijgt.' 'Dat meen je niet. Hoe dan?' 'Nou, we hebben inmiddels twee groepen. Luuk, Tijn en Stefan en de rest. Alleen Abel, dat is de jongen die met zijn moeder in dat kleine huisje bij de molen is komen wonen, trekt nog een beetje naar ze toe, maar de rest lijkt niets meer met het drietal te maken te willen hebben.' 'Gedragen die drie zich raar dan?' 'Nee, helemaal niet. Die andere kinderen worden gewoon door hun ouders opgestookt. Tenminste dat denken wij. Het is namelijk wel heel toevallig dat Abel wel normaal tegen het drietal doet.' 'Waarom?' 'Omdat zijn moeder ook alles voor ons wil doen, maar er gewoon geen tijd voor heeft. Zij moet namelijk heel veel werken om zichzelf en Abel te kunnen onderhouden.'

Carlo hoeft er niet lang over na te denken wat ze nu het beste kunnen doen. 'Kun je die mensen op zo kort mogelijk termijn bij elkaar roepen?' 'Ik ga mijn uiterste best doen, maar wat is je bedoeling. Moeten wij met ze praten of doe jij het?' 'Nee, dat doe ik wel. Heb je trouwens de telefoonnummers van de mensen die in eerste instantie met jullie mee naar de Kuip zouden?' 'Zeker, maar wat wil je daarmee?'

'Die ga ik bellen, om er bij ze op aan te dringen dat ze toch wel met jullie mee moeten gaan. Ik vind namelijk dat zij dit uitstapje meer dan dik verdiend hebben.' 'Klasse. Ik ga die ouders een berichtje sturen wanneer ze kunnen en als ik antwoord van ze heb, hoor je van me.' 'Afgesproken.'

Twee dagen later belt Martijn de voorzitter terug. 'Met Carlo. Heb je het voor elkaar?' 'Ja, maar we hebben er meteen weer een ander probleem bij.' 'Vertel.' 'Ze willen mijn lijstje zien waarop ik alle reservebeurten noteer, want ze menen dat ik Luuk, Stijn, Stephan en Abel minder wissel staan dan de rest. Verder vinden ze het onterecht dat spelers reserve staan als ze zonder reden geen twee keer hebben getraind. Plus dat ze niet meer willen dat we spelers een halve wedstrijd reserve zetten, maar dat we steeds doorwisselen.' 'En daar hebben jullie geen zin in.' 'Nee, natuurlijk niet. Ik ben dan namelijk voortdurend met die wisselspelers bezig en voor het spel is het volgens mij ook niet goed, als er om het kwartier drie andere spelers in het veld staan. Dat gezeur over die wissels slaat trouwens nergens op, want we hebben voor het seizoen begon duidelijk afgesproken dat alle spelers twee keer per week moesten trainen en het verplicht was om af te melden als ze niet konden. Dit heb ik vervolgens per mail aan iedereen doorgegeven.' 'Heb je het daar nog met die ouders over gehad?' 'Ja, maar volgens hen moesten we die regel maar veranderen en daar passen Ron en ik voor. Ze willen er nu tijdens het komende gesprek met ons over praten.' 'Mooi. Dan zal ik ze wel even laten weten hoe ik namens de vereniging over de situatie en vooral over hen denk. Ik heb trouwens die drie ouders gesproken en zij gaan gewoon met jullie mee.' 'Geweldig.'

Martijn denkt klaar te zijn maar Carlo is nog niet uitgesproken. 'Hou er rekening mee dat het gesprek met die ouders best eens wat onvriendelijk kan verlopen.' 'Zou het?' 'Ik weet het natuurlijk niet zeker, maar reken er wel een beetje op. Er zitten namelijk een aantal gigantische wijsneuzen bij en eerlijk gezegd krijg ik steeds meer genoeg van ze. Jullie zijn zo onderhand meer met de vaders en moeders bezig dan met de spelers en dat is toch van de zotte. Ik krijg trouwens ook nog eens het gevoel, dat ze zich met steeds meer dingen proberen te bemoeien.' 'Dat klopt. Ze willen nergens mee helpen, maar zo onderhand wel alles bepalen.' 'Daar komt dan vanaf komende maandag verandering in. 'Weet je dat zeker?' 'Ik beloof het je.' 'Het zou voor Ron en mij een hele opluchting zijn. Voor de kinderen trouwens ook, want ik kan me niet voorstellen dat zij er op deze manier nog plezier in hebben. Ik begrijp namelijk dat die ouders thuis ook regelmatig over het team zitten zeuren.' 'We zien het volgende week wel.' 'Best.'

Als Carlo een week later met de ouders in de bestuurskamer zit, valt hij direct maar met de deur in huis. 'Goedenavond, dames en heren. Fijn dat jullie er allemaal zijn en natuurlijk van harte welkom. Ik zal direct maar ter zake komen. Martijn kwam verleden week bij me met de opmerking dat er wat ouders ontevreden en een aantal zelfs boos waren. Hij heeft me alles verteld en omdat het niet de eerste keer was dat er problemen waren, heb ik hem voorgesteld om jullie bij elkaar te roepen. Eerst leek me dat nog wat overdreven, maar toen hij me later vertelde dat hij tijdens het bellen vragen en klachten van jullie had gekregen over wie het vaakste reserve had gestaan, begreep ik dat het echt wel nodig was om de puntjes her en der even op de i te zetten. Ik zal straks mijn mening over de gang van zaken geven, maar het lijkt me goed om eerst maar eens te horen wat jullie ervan vinden. Wie mag ik dus het woord geven?'

Een man in een keurig net pak steekt zijn vinger op. 'Mij wel en ik weet dat ik mede namens negen andere ouders spreek. Ik zal bij het begin beginnen. Wij vinden het vreemd en een slechte zaak dat onze kinderen moeten betalen voor de voetbalkaartjes van drie andere ouders. Natuurlijk doen zij wel veel voor het team, maar die kosten kunnen ze declareren bij de vereniging en hoeven niet door ons te worden betaald. Als zij gratis meegaan naar de Kuip, willen wij dat dus ook. We begrijpen dat het geld voor onze kaartjes niet voor de helft uit de pot van de kinderen kan komen, maar de sponsor zal best alles willen betalen en anders moet de vereniging het doen. Martijn moet dat alleen even bij hem gaan vragen, maar hij wil ons er liever niet bij hebben en weigert dat dus. Dan over die gekkigheid met dat wisselen. Mijn zoon en nog een paar andere kinderen hebben dit seizoen al een keer of vier, vijf een halve wedstrijd aan de kant gezeten en dat alleen omdat ze in die week geen twee keer zijn wezen trainen. Ik weet dat deze regel aan het begin van het seizoen is ingesteld, maar vind dat de teamleiding erop terug moet komen. Zo erg is het nu immers ook weer niet als de jongens eens een keer een training overslaan, want het voetballen is tenslotte maar een hobby en niet iets belangrijks zoals school. Tot slot vinden we een half uur aan de kant zitten veel te lang. Er kan namelijk ook om de tien minuten of het kwartier worden gewisseld. Alleen jammer, dat de leider en trainer dit te veel werk vinden.'

Carlo heeft de man rustig aangehoord, maar dit kostte hem wel behoorlijk wat moeite. 'Dat is een heel verhaal en ik word eerlijk gezegd niet blij van uw woorden. Ron en Martijn staan namelijk volledig in hun recht. De drie bewuste ouders rijden elke uitwedstrijd voor hen omdat jullie dat niet willen of er geen tijd voor hebben en daarom is het de normaalste zaak van de wereld dat ze iets voor hen terugdoen. Zeker ook omdat de drie nooit een cent voor hun benzine hebben gevraagd en dat geld dus allemaal in de pot van het team zit. Zij betalen dus in principe het uitje van jullie kinderen en niet andersom zoals net wordt gezegd. Daarom is het trouwens extra triest, dat jullie hen het tripje naar de Kuip niet gunnen. Dat is echter jullie probleem, want er verandert namelijk niets meer aan de zaak. De sponsor wordt dus niet gevraagd of hij tien kaartjes voor jullie wil betalen en de club doet het zeker niet. Ik vind het al top dat hij de andere kaartjes voor de helft heeft betaald en ik zou het Martijn zelfs verbieden als hij die man om nog meer geld zou gaan vragen.'

De voorzitter neemt even een slokje koffie voor hij verder praat. 'Dan het wisselbeleid. De vereniging kent wat dit betreft geen officiële regels waar de leiders en trainers zich aan moeten houden, dus kunnen ze zelf invullen hoe ze het doen. Ik geef de teamleiding echter groot gelijk dat ze niet doorwisselen, want als je elk kwartier drie spelers wisselt, weet op een gegeven moment niemand meer op welke positie hij moet spelen en dat is natuurlijk slecht voor het team. Dan die reservebeurten. Er is een regel dat elke speler die niet twee keer per week traint een halve wedstrijd niet speelt en daar is niets mis mee. Zeker niet, omdat de teamleiding ook een minder goede reden om af te zeggen gewoon accepteert. Wie niet afbelt, staat er echter naast en daar geef ik Martijn en Ron groot gelijk in.' 'Nou, wij niet. Het punt is gewoon dat zij de kinderen van hun chauffeurs voortrekken en daar moeten ze mee stoppen, want dat is ontzettend irritant.'

Carlo begint zich steeds meer op te winden.

'U kletst meneer. Die kinderen houden zich aan de regels en dat doet de rest niet altijd. Wees dus niet zo kinderachtig om de leiding onterecht te beschuldigen van vriendjespolitiek, maar accepteer dat ze uw kinderen zeer terecht straffen.' 'Dat zijn uw woorden. Ik heb echter een vraag aan u.' 'Laat horen.' 'Waarom vindt u wat ik namens negen andere ouders vertel onzin en steunt u de leider en de trainer plus die twee vaders en de ene moeder wel?' 'Omdat zij gelijk hebben en jullie niet. Dat hebben jullie het hele seizoen trouwens nog niet gehad, want het enige wat jullie hebben gedaan, is zeuren en onrust veroorzaken. Als het ene probleem opgelost is, staat jullie een paar dagen later namelijk weer met de volgende ellende op de stoep en negenennegentig van de honderd keer is het grote onzin.'

Er zijn nu ook andere ouders die zich ermee beginnen te bemoeien. 'U durft nogal wat te zeggen.' 'Ja, ik vind dat u veel te ver gaat.' 'Ik ook.' 'Wij maken geen problemen, maar u.' 'Echt niet. Denk nog maar eens even aan al die dingen waar jullie al over hebben lopen zeuren. Eerst waren jullie te hoog ingedeeld, toen te laag, vervolgens trainden jullie te vroeg, daarna had de trainer een verkeerde opstelling, onze scheidsrechters waren niet goed, het trainingsveld deugde niet, de ballen waren slecht, het zaalvoetbal en het sinterklaasfeest waren niet leuk. Kortom, er is altijd wat met jullie.'

Opeens is er een vader die opvliegt en woest begint te schreeuwen. 'Weet je wat het is? Het is hier één grote, waardeloze bende. Als je elke dag voor de club klaarstaat en genoeg slijmt met jullie, kun je alles gedaan krijgen. Mensen die met terechte kritiek komen, laten jullie echter barsten. Zeg dus nooit meer dat wij problemen veroorzaken, want jullie kunnen gewoon niet met mensen omgaan. Plus dat jullie ook totaal geen kaas van besturen hebben gegeten, want er is hier nog nooit wat goed geregeld geweest. Mijn broer is voorzitter van DLO en als ik zijn verhalen hoor, doen jullie alles fout. Ik zou dus maar een beetje dimmen als ik u was, want anders gaan we met elkaar naar een andere club en hebben jullie helemaal niets meer.'

Carlo is spierwit geworden en staat op. 'Best. Vertrek maar. Allemaal.' 'Wil je ons nu allemaal wegsturen?' 'Wie hier tevreden is, mag blijven. De rest kan gaan.' 'Daar krijg je spijt van.' 'Ik denk het niet en zal mijn woorden nog een keer herhalen. Wie hier niet tevreden is, kan nu gaan. Van de mensen die blijven, verwacht ik echter dat ze stoppen met zeuren.'

Er staan zeven ouders op om weg te gaan, waarvan er drie een half uurtje later bellen om hun verontschuldigingen aan te bieden. Weer een half uurtje later komt de secretaris echter met het bericht dat de andere vier ouders het lidmaatschap van hun kinderen hebben opgezegd. Dit is eerst wel een behoorlijk probleem voor de vereniging, maar met wat schuiven en veel goede wil is alles snel opgelost en het grote voordeel is, dat er niemand meer zeurt.