Ik bescherm mijn zoontje

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns

Het verhaal van Henk Doppenberg gaat deze keer over twee dominante vaders die er met hun gedrag er voor zorgen dat hun zoons ook een steeds irritanter gedrag laten zien.
Profielfoto van Henk Doppenbergwww.henk-doppenberg.nl
Omdat haar zoontje Paul vandaag voor de eerste keer bij zijn nieuwe club moet voetballen, besluit zijn moeder Anne om bij hem te gaan kijken. Ten eerste omdat hij het vast erg leuk zal vinden om een bekend gezicht langs de lijn te zien, maar ze wil ten tweede ook wel graag wat nieuwe mensen leren kennen. Daarom gaat ze om ongeveer kwart voor tien vol goede moed op pad. Het voetbalveld is niet ver van hun huis, dus met een paar minuten is ze er al. De club heeft maar twee velden, dus hoeft ze niet lang naar haar jongen te zoeken. Hij ziet haar ook direct en dat doet hem zichtbaar goed. Op zijn wat zorgelijke gezicht, verschijnt namelijk een enorme grijns en hij doet gelijk weer vol vuur met zijn teamgenoten mee. Dit bezorgt Anne een heel goed gevoel. Ze loopt dan ook zonder zorgen naar een aantal andere ouders en besluit zich meteen maar even aan iedereen voor te stellen. De meeste mensen komen wel heel aardig op haar over, maar met één van de vrouwen heeft ze op de één of andere manier direct een klik. Ze knopen dan ook gelijk een gesprek met elkaar aan. 'Woon je al lang hier?' 'Nee, twee weken. Ik heb hiervoor in een klein plaatsje boven Alkmaar gewoond.' 'Dat is een eind uit de buurt.' 'Ja, ik kon hier in de buurt een baan krijgen en dit leek me hier wel een gezellig plaatsje om te wonen.' 'Is het ook en de vereniging is ook meestal wel leuk.' 'Niet altijd?'' Nee, die twee mannen willen wel eens wat vervelend doen.'

Anne kijkt de vrouw naast haar vragend aan. 'Wat doen ze dan?' 'Hun zoontjes kunnen erg goed voetballen en daarom menen zij dat die jongens het hele team kunnen regeren. Dat gebeurt eigenlijk al, want ze hoeven nooit reserve te staan.' 'Is er dan niemand van de andere ouders die daar iets van zegt?' 'Nee, want vooral door die jongens zijn we de laatste jaren meerdere keren kampioen geworden en dat vindt iedereen dan wel weer geweldig. Ik denk tenminste dat het daar aan ligt en misschien durven ze wel niet. Die mannen hebben namelijk een nogal grote waffel en daarom voel ik me als vrouw ook niet geroepen om iets aan de situatie te doen.' 'Er is dus niemand die de heren aan durft te pakken?' 'Klopt, maar iedereen vindt het nare lui. Vooral omdat ze voortdurend lopen te mopperen op de andere kinderen die minder goed kunnen voetballen.'

Omdat de wedstrijd op het punt van beginnen staat, valt er een stilte en dat geeft Anne even de tijd om na te denken. Dat is wel nodig ook, want opeens vraagt ze zich af of ze Paul toch niet beter op een andere club had kunnen doen. De jongen is hartstikke sportief en doet altijd enorm zijn best, maar bij zijn vorige vereniging zeiden ze altijd dat hij nooit een sterspeler zou worden en hij zal in een paar weken tijd niet ineens veel beter zijn geworden. Op zich vindt ze dat geen enkel probleem, maar ze wil absoluut niet dat die twee kerels over een paar minuten op hem beginnen te mopperen omdat hij in hun ogen iets niet goed doet. De jongen is de laatste jaren immers al genoeg door zijn vader uitgescholden en moet dat soort ellende dus niet nog eens meemaken. Na een kwartiertje krijgt Anne het gevoel dat ze zich voor niets zorgen heeft gemaakt. Paul heeft tot op heden namelijk als linksbuiten alles nog goed gedaan en zelfs de voorzet gegeven waar de 1-0 uit kwam. In plaats van dat ze op hem mopperen, zijn de twee heren nu zelfs heel lovend over de jongen en dat maakt haar enorm trots. Vijf minuten voor de pauze, lijkt het feest nog veel groter te worden. Dan breekt haar zoon namelijk door en gaat hij alleen op de keeper af. Aan de kant gaan ze er dan ook al vanuit dat het over een paar ogenblikken 2-0 is, maar de jongen is blijkbaar opeens zo gespannen dat hij veel te snel op doel wil schieten, half in de grond trapt en deze grote kans dus grandioos mist. Dit tot grote schrik van zijn moeder, maar tot frustratie van de twee mannen die wild naar de zijlijn rennen. 'Hoe kun je die bal nu missen, man? Je had zo langs die keeper kunnen lopen. We dachten dat je een versterking voor ons was, maar dan moet je niet van dit soort kansen missen. Geef de bal in het vervolg maar aan Dave, want die mist hem echt niet. Man man, wat een blunder. Haal die jongen maar naar de achterhoede, Ton. Ik snapte al niet dat je hem in de voorhoede zette, want na een paar minuten was al duidelijk te zien dat hij er weinig van kon. Dat zie jij als trainer toch ook.'

De trainer zegt niets, maar Anne is meteen woest. 'Kunnen jullie wel tegen zo'n kleine jongen? Het slaat ook nog eens helemaal nergens op wat jullie roepen. Toen Paul die voorzet gaf waar dat doelpunt uit kwam, was hij nog een prima voetballer en nu hij deze kans mist, kan hij er ineens niets meer van. Denken jullie dat hij het zelf niet beroerd vindt dat hij die kans heeft gemist? Hij heeft die domme kritiek van jullie dus echt niet nodig.' 'Sorry mevrouw, maar wij zijn goede voetballers gewend.' 'Die lieve zoontjes van jullie zeker? Nou, die hebben vandaag nog helemaal niets gedaan en zijn twee grote egoïsten. Ze verzetten namelijk geen stap en staan alleen maar balletjes op te wachten. Omdat ze veel groter en sterker zijn dan de andere jongens, zullen ze best veel doelpunten hebben gemaakt. Voetballen kunnen ze echter geen van tweeën.' 'Heeft u er dan verstand van, mevrouw?' 'Nee, maar jullie ook niet. Anders kraamden jullie er namelijk niet zoveel onzin uit.'

Anne wil nog veel meer zeggen, maar hoort opeens dat de scheidsrechter voor de rust fluit en vervolgens ziet ze haar zoontje huilend in haar richting komen rennen. 'Mam, ik wil niet meer voetballen.' 'Omdat die twee nare kerels zo wild tegen je stonden te schreeuwen?' 'Ja, maar Dave en Mike riepen net ook dat ik de tweede helft niet meer mee mocht doen.' 'Is dat echt zo?' 'Ja, mam. Laten we maar naar huis gaan.' 'Nee, we blijven hier en ik zal je helpen om die ellendelingen eens een lesje te leren.' Trillend van kwaadheid pakt Anne haar zoon bij zijn arm en vervolgens loopt ze met grote stappen naar de trainer. Die kijkt wat verschrikt als hij moeder en zoon aan ziet komen, maar blijkt meteen te begrijpen wat er aan de hand is.' Wil hij niet meer?' 'Nee, raar of niet?' 'Ik begrijp hem wel.' 'Dat is mooi, want hij voetbalt normaal de tweede helft mee en jij zorgt er maar voor dat die twee bullebakken van jongens hun mond tegen hem houden. Ik regel wel dat die twee kerels stil blijven en na de wedstrijd praten we verder. Mee eens?' 'Goed. Kom maar Paul.'

Als Anne weer aan de zijlijn komt, staan de anderen haar met grote ogen aan te kijken. Ze laat echter meteen merken dat ze haar boze bui nog lang niet kwijt is en gaat met fonkelende ogen voor de twee heren staan.

'Zo, jullie hebben pech. Mijn zoon blijft de tweede helft gewoon meedoen. Dus dat achterlijke gedrag van jullie en jullie lieve zoontjes heeft niets geholpen. Dave en Mike gaan jullie namelijk al aardig achterna.' 'Waarom?' 'Stomme vraag, denk ik. Doordat jullie thuis blijkbaar ook voortdurend op alle spelers van het team af lopen geven, menen zij hetzelfde te kunnen doen. Het lijkt toch nergens op dat twee mannetjes van elf of twaalf tegen een medespeler roepen dat hij niet meer mee mag spelen. En waarom? Alleen omdat hij een kans mist, terwijl ze zelf nog helemaal niets hebben gepresteerd.'

De twee vaders blijken Anne nog steeds niet helemaal serieus te nemen. 'En nu?' 'Ik ga na de wedstrijd met de trainer praten, want ik vind het onzin dat jullie zoontjes nooit reserve hoeven staan en de anderen wel. Plus dat die knapen ook wel eens wat strenger aangepakt mogen worden, want hun gedrag lijkt dus helemaal nergens op.' 'En jij denkt dat allemaal voor elkaar te krijgen?' 'Dat hoop ik en ik reken er eerlijk gezegd ook wel een beetje op. De andere mensen hier zijn jullie namelijk eveneens meer dan zat. Het probleem is alleen dat zij het niet durven of willen zeggen, maar ik wel.'

Helaas voor Anne, verloopt de tweede helft precies in het straatje van de twee heren. Paul raakt namelijk geen bal meer en de rest van het team trouwens ook niet, maar Dave en Mike scoren ieder nog twee keer. Dit is voor hun vaders een reden om iedereen nog maar weer eens duidelijk te laten horen wat ze van het team vinden en vooral Anne moet het ontgelden. 'Hoorde ik straks iemand roepen dat onze jongens niets gepresteerd hadden?' 'Dat was dan vast een persoon die geen verstand van het spelletje heeft. Zonder deze twee kanjers stelt het team namelijk niets voor.' 'Ga laten zien wat het team zonder jullie zoontjes voorstelt en houd ze lekker thuis. Dan verliezen de jongens misschien hun meeste wedstrijden, maar ik weet zeker dat ze dan wel plezier hebben.'

Plotseling blijkt Annes reacties, de anderen ook moed te hebben gegeven. Er komt namelijk een vader bij haar staan die het helemaal met haar eens is. 'Ze heeft gelijk en wij zijn eigenlijk slappelingen. We hadden jullie namelijk al lang eerder een keer moeten vertellen wat we van jullie en je lieve zoontjes vinden. Het lijkt namelijk nergens op hoe jullie je de afgelopen jaren hebben gedragen. De club heeft weinig leden en kan eigenlijk niemand missen, maar het zou beter voor iedereen zijn als jullie vandaag nog vertrokken.' 'Nou, dan doen we dat toch. Onze jongens zijn immers topvoetballers en dus overal meer dan welkom.'

De twee mannen houden woord, want ze gaan met boze gezichten bij de kleedkamer staan wachten en als hun zonen zich hebben verkleed, pakken ze meteen hun fietsen om naar huis te gaan. Twee weken laten zijn ze er echter opeens weer en blijken ze behoorlijk wat spijt te hebben van alles wat ze de afgelopen jaren gezegd en gedaan hebben. Na een lang en goed gesprek met alle andere ouders, wordt alles dan ook vergeten en vergeven en voetbalt het team weer verder alsof er nooit iets gebeurd is.