Hij is pas 8 jaar...

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns

Een verhaal van Henk Doppenberg dat we ieder weekend wel ergens op een veld voorbij zien komen. Scouts die bij ouders komen met de vraag of hun talentvolle zoon geen stap hogerop wil maken. Veel ouders gaan overstag maar de ouders van Dave niet maar met alle gevolgen van dien….

Henk Doppenberg  www.henk-doppenberg.nl
De JO9-1 speelt vandaag geen sterke wedstrijd, maar Dave is net als altijd weer de absolute uitblinker. Hij is overal op het veld te vinden, constant aanspeelbaar en zorgt eigenlijk in zijn eentje voor de 3-0 overwinning. Na het eindsignaal krijgt de jongen daarom weer van alle kanten complimenten en zijn vader Mark krijgt ook van iedereen te horen dat zijn zoon weer perfect heeft gespeeld. Opeens wordt hij zelfs door een wildvreemde man op zijn schouder getikt. 'Dag meneer. Ik heb me laten vertellen dat u de vader van die nummer 6 bent.' 'Dat klopt. Mijn naam is Mark van Scharingen.' 'Ik ben Laarman van De Hollandse Profs en zou graag even met u willen praten. Kan dat?' 'Natuurlijk. Zegt u het maar.' 'Ik heb uw zoontje een aantal wedstrijden zien spelen en omdat hij ontzettend veel talent heeft, wil ik hem graag uitnodigen voor een proeftraining.' 'Oké en dan?' 'Als de trainers hem goed genoeg vinden, waar ik geen moment aan twijfel, zullen ze hem daarna nog wel een paar proefwedstrijden laten spelen en vervolgens kan hij voorgoed bij ons komen spelen. Als hij tenminste goed blijft presteren, maar het is voor mij dus wel zeker dat hij dat doet.' 'Meneer, ik moet u helaas teleurstellen.' 'Mag ik vragen waarom?' 'Zeker, mijn zoontje is pas acht. Daarom wil ik dat hij hier de eerste jaren lekker met zijn vriendjes blijft voetballen en gewoon kind kan zijn.' 'Bij ons heeft hij ook snel vrienden, meneer en wij gaan echt wel op een normale manier met de kinderen om.' 'Dat geloof ik zeker. Als hij bij jullie gaat voetballen, zal hij echter moeten presteren en dat vind ik helemaal niet nodig voor een ventje van acht jaar. Denk er bijvoorbeeld eens aan, dat hij over een half jaar toch niet goed genoeg meer blijkt te zijn.' 'Daar hoeft u niet bang voor te zijn.' 'U vertelt onzin meneer. Dave kan heel goed voetballen, maar u kunt me nooit garanderen dat er geen betere speler voor zijn positie bij jullie club komt.'

De scout weet blijkbaar even niet wat hij moet zeggen. 'Heb ik ongelijk?' 'Nee, maar uw zoontje is tweebenig en kan op meerdere posities uit de voeten. Het zou wel heel toevallig zijn, als we voor al die plaatsen binnenkort betere spelers krijgen dan Dave.' 'Misschien hebt u gelijk, maar dan nog kunt u mij niets garanderen. Die jongen kan bijvoorbeeld, om welke reden dan ook, binnenkort zelf wel veel minder gaan presteren. Dan valt hij na een tijdje absoluut af en zitten zijn moeder en ik met een teleurgesteld kind. Daar heb ik geen zin in en ik wil ook absoluut het risico niet lopen dat mijn zoontje dit overkomt.'

Hoewel de vader van Dave heel duidelijk is, geeft de scout nog niet op. 'Wilt u wel af en toe eens met hem bij ons komen trainen?' 'Nee.' 'Mag ik vragen waarom niet?' 'Omdat men dan op een gegeven moment toch weer begint te zeuren of hij bij jullie komt voetballen en dat wil ik niet.' 'Mag ik over een tijdje of volgend seizoen nog eens bij u terugkomen?' 'Tot hij een jaar of twaalf is, is dat zinloos.'

De scout gooit nu zijn laatste wapen in de strijd. 'Denkt u er wel aan, dat uw zoontje zich bij zijn huidige club veel minder snel ontwikkelt dan bij ons. Als u besluit om hem op zijn twaalfde wel bij ons te laten trainen, heeft hij vier jaar achterstand op de kinderen die bij ons op hun achtste zijn binnengekomen en dat haalt hij normaal gesproken nooit meer in.' 'Dat hoeft ook niet, want dan blijft hij lekker bij deze vereniging voetballen.' 'Ik zou u in ieder geval adviseren om met hem naar een grotere amateurclub hier in de regio te gaan. Daar treft hij namelijk betere trainers en heeft hij in ieder geval nog wel een redelijke kans om op latere leeftijd door te stromen naar de opleiding van een profclub.'

Omdat de vader van Dave zich een beetje aan de scout begint te ergeren, besluit hij te stoppen met dit gesprek. 'Beste man. Ik wil niet onaardig tegen u doen, maar denk ondertussen toch wel duidelijk te zijn geweest. Dave blijft in ieder geval de eerste jaren hier voetballen en wat er daarna gebeurt, zien we vanzelf. Wat mij betreft zijn we dus uitgepraat. Al wil ik u wel heel veel succes met uw werkzaamheden toewensen.'' Jammer dat we het niet met elkaar eens konden worden, maar toch bedankt voor uw tijd en misschien dat we elkaar ooit nog weer eens ergens treffen.'

Als Mark, de vader van Dave, in de kantine komt, blijkt dat heel veel mensen zijn gesprek met de scout hebben gezien. Hij krijgt namelijk van iedereen de vraag wanneer de jongen hun vereniging gaat verlaten en ook de jeugdvoorzitter komt even informeren. 'Wat hoor ik? Was er belangstelling van De Hollandse Profs?'

'Ja, ik werd net aangesproken door een scout die Dave graag naar hen toe wilde halen.' 'En doe je dat?' 'Nee. Ik vind hem namelijk nog veel te jong voor de prestatiedruk van zo'n profclub. Laat hem dus maar lekker hier voetballen. Over een paar jaar zien we wel weer eens verder.' 'Ik ben natuurlijk hartstikke blij dat Dave, in ieder geval voorlopig, hier blijft voetballen. De technische commissie wil hem trouwens naar de JO11-1 doen omdat hij daar meer spelers van zijn niveau treft. Wat vind je daarvan?'

Mark hoeft hier niet lang over na te denken. 'Dat is goed, maar dan volgend seizoen en niet tijdens de winterstop. Hij zit nu namelijk in een heel leuk team en ik zou het beroerd voor zijn teamgenoten vinden als ze hun sterspeler aan het einde van het jaar kwijt zouden raken. Laat ze eerst maar lekker kampioen worden en een paar leuke toernooien winnen.' 'Ik begrijp je, maar het zou wel goed voor Dave zijn als hij zo snel mogelijk naar een hogere leeftijdsgroep ging.' 'Man, houd op over wat goed voor die jongen is. Ik wil alleen dat hij plezier heeft. Hij moet immers zijn hele leven nog presteren. Ik vind het trouwens ook veel mooier om hem, zoals vanochtend, samen met zijn voetbalmaatjes naar het voetbalveld te zien fietsen, dan hem elke keer met de auto naar zo'n profclub te moeten brengen.' 'Jij bent een uitzondering en ik hoop niet dat je ooit nog eens spijt krijgt van de beslissing die je vanochtend genomen hebt.'

'Daar hoef je niet bang voor te zijn.'

Als Dave een klein half uurtje later in de kantine komt, krijgt hij eerst wat te eten en te drinken van zijn vader en daarna gaan ze samen met de jongen zijn vriendjes naar huis. Onderweg denkt Mark erover na hoe hij het verhaal van de scout thuis moet vertellen en eigenlijk weet hij dat niet goed. Omdat hij er ook niet langer mee rond wil blijven lopen, besluit hij er toch gelijk maar met zijn vrouw Marijke over te beginnen. 'Ik ben net op het voetbalveld aangesproken door iemand van De Hollandse Profs.' 'Over Dave?' 'Ja, die man vroeg of hij daar voor een proeftraining wilde komen en hij verwachtte, dat de jongen daarna wel gevraagd zou worden om daar definitief te komen spelen.' 'Wat heb je gezegd?' 'Dat ik daar de eerste vier jaar nog niet over wilde denken. Had ik dit soms eerst nog even met jou moeten overleggen? Nee toch? Ik ging er namelijk vanuit dat jij er net zo over dacht als ik.' 'Maak je geen zorgen. Ik ben het wel met je eens, maar wat vindt Dave ervan?' 'Daar heb ik het nog niet tegen verteld, want ik wilde eerst jou spreken. Ik ga hem echter meteen roepen. Blijf jij er ook even bij?' 'Natuurlijk.'

Als vader en moeder met hun zoontje aan tafel zitten, begint Mark heel rustig tegen de jongen te praten. 'Dave, ik moet je wat vertellen. Vanmorgen op het voetbalveld kwam er een man van De Hollandse Profs bij me en die vroeg of jij daar een keer op proef wilde komen trainen. Volgens hem was de kans heel groot dat je daarna door hen zou worden gevraagd om daar voor vast te komen voetballen. Omdat ik je daar echter nog veel te jong voor vind, heb ik gezegd dat we dit niet doen.'

Tot grote schrik van zijn ouders, begint de jongen van het ene op het andere moment luid te huilen en rent hij met een gezicht vol verdriet de trap op naar boven.

'Wat zou hij hebben? Ik heb toch niets verkeerds gezegd?' 'Nee, volgens mij niet. Al ben ik bang, dat hij daar toch wel heel graag wil gaan trainen.' 'Zou het?' 'Ik denk het.' 'Maar, waarom dan? Normaal heeft hij toch nooit interesse in het profvoetbal?' 'Nee, dat klopt. Zal ik anders eens naar zijn kamer gaan om te horen wat er is?' 'Doe maar.'

Terwijl Marijke naar boven loopt, blijft Mark toch wel een beetje geschrokken zitten wachten. Gelukkig voor hem is zijn vrouw snel weer beneden, maar haar ernstige blik doet hem nog meer schrikken. 'We hebben dus echt een probleem.' 'Want?' 'In zijn klas zitten vier jongens van SJA en daarvan gaan er twee binnenkort naar Vitesse en twee naar Heerenveen. Blijkbaar plagen ze hem nogal eens dat hij bij zo'n klein clubje speelt en daarom zou hij nu natuurlijk heel graag naar De Hollandse Profs willen.' 'Huilde hij nog?' 'Ja, vreselijk. Vooral omdat hij het heel gemeen vindt dat je hem die stap niet gunt.' 'Dat gun ik hem wel.' 'Natuurlijk, maar dat begrijpt hij niet.' 'Wat zullen we doen?' 'Het een paar dagen aankijken en wachten tot hij bijtrekt?' 'Ja, laten we dat maar doen.'

De situatie verandert echter helemaal niets. Dave vertelt namelijk tegen iedereen dat hij van zijn ouders niet naar De Hollandse Profs mag en blijkbaar heeft niemand daar begrip voor. Mark en Marijke worden namelijk door heel veel mensen aangesproken en bijna iedereen zegt dat ze hun zoontje een enorme kans door zijn neus boren. Natuurlijk hoort de jongen zelf zo links en rechts ook het nodige en daardoor gaat hij zich steeds beroerder voelen en zit hij meer op zijn kamer dan hij buiten speelt. Op een gegeven wil hij zelfs helemaal niet meer voetballen en blijken zijn schoolresultaten ook nog eens heel erg terug te zijn gelopen. Mark probeert het eerst nog een keer op een strenge manier op te lossen, maar beseft al snel dat dit niet werkt en daarom hakken Marijke en hij de knoop maar door en gaan ze toch die proeftraining met hun zoon doen.