De trainer krijgt stank voor dank

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Deze keer een verhaal  van Henk Doppenberg over ouders met ronduit onbeschoft gedrag richting vrijwillers die wel tijd hebben om zich in te zetten voor hun club.

Henk Doppenbergwww.henk-doppenberg.nl

In de bestuurskamer van Gellandia zit de technische commissie samen met een aantal ouders. Zij hebben kinderen in de onder-15-1 spelen en voor dat team is er, terwijl het seizoen volgende week begint, nog steeds geen trainer en trouwens ook nog geen leider. De vereniging heeft daarom alle vaders en moeders uitgenodigd en hoopt nu op deze manier een paar mensen te strikken die deze groep voetballers het komende seizoen willen begeleiden. Als de klok zeven uur slaat, kijkt de voorzitter de bestuurskamer eens door en begint hij te praten. 'Goedenavond allemaal. Fijn dat er zoveel mensen gekomen zijn. Ik heb zelfs het idee dat iedereen er is. We hebben jullie uitgenodigd, omdat we tot op heden nog geen begeleiding hebben kunnen vinden voor het team van jullie zonen. Dus geen leider, maar ook geen trainer. We hebben iedereen binnen de vereniging al één of meerdere keren gevraagd, het heeft op de website en in de krant gestaan, maar alles zonder resultaat. Als er vanavond niets uit dit gesprek komt, zijn we dus genoodzaakt om het team op te heffen. Dat zou een ingrijpend besluit zijn en we doen het ook liever niet, maar hebben gewoon geen andere keus. Wij van het jeugdbestuur en de technische commissie gaan de begeleiding in ieder geval niet op ons nemen, want we hebben al meer dan voldoende werk en zien dit ook eerlijk gezegd als een taak van de ouders.'

De voorzitter laat even een stilte vallen, zodat iedereen een moment over zijn woorden na kan denken. 'Wie voelt zich dus geroepen om iets voor het team te gaan doen of wie weet een naam van een geschikte kandidaat, want dat kan natuurlijk ook nog. Het mag gerust iemand zijn van een andere vereniging of een man of vrouw die momenteel helemaal niets met voetbal te maken heeft. In principe gaat het ons maar om één ding en dat is dat de jongens kunnen voetballen.' 'Mijn zoon wil het misschien wel doen. 'Dat zou schitterend zijn. Hoe oud is hij?' 'Zestien. Hij heeft dus geen rijbewijs, maar het vervoer naar uitwedstrijden moet geen probleem hoeven worden. Er zijn immers altijd ouders genoeg die meegaan.'

Harold, die al heel lang voorzitter is, kijkt de man een beetje verstoord aan. 'Dat kan niet meneer, want hij is veel te jong. De onder-11 en de onder-9 zou hij wel kunnen begeleiden, maar hij is amper twee jaar ouder dan de jongens van de onder-15 en dat is te weinig. Er moet dus een andere oplossing komen en daarom kijk ik de kring toch nog maar weer eens rond. Denk eraan, dat we het team echt terug gaan trekken als er niemand komt.' 'Ik zou best wat willen doen, maar heb gewoon geen tijd vanwege mijn werk. 'En ik heb om de twee weken avonddienst.' 'Mijn vrouw werkt, dus ik kan 's avonds nooit weg.'

Hoewel Harold vol goede moed aan deze bijeenkomst is begonnen, wordt hij steeds wanhopiger. Daarom besluit hij over te stappen op een andere tactiek. 'Ik hoor net dat er 's zaterdags altijd voldoende ouders meegaan. Wie zijn dat dan?' 'Wij met z'n vieren zijn er altijd.' 'Nou, dan heb ik een prima oplossing. Jullie nemen samen het leiderschap op je. Als de taken verdeeld worden, kost het ieder voor zich vrij weinig tijd. Is dat afgesproken?' 'Ik ben er niet altijd hoor.' 'En wij zijn nogal eens een weekendje weg.' 'Ik heb niet elke week een auto.' 'Wat mij betreft is het goed, maar ik denk niet dat mijn vrouw het op prijs stelt als ik dit toezeg.'

Harold zucht een keer diep, want hij verwacht eerlijk gezegd niet meer dat er een oplossing komt. Dan opeens dient zich toch hulp aan en wel uit een heel onverwachte hoek. 'Vanwege mijn winkel ben ik de laatste jaren niet meer bij een wedstrijd geweest en omdat ik de meeste avonden niet voor half acht thuis ben, zien jullie me ook nooit bij de trainingen. Ik heb vroeger echter altijd heel fanatiek en op een vrij redelijk niveau gevoetbald en wil de begeleiding van het team wel op me nemen, maar dan helemaal. Leider en trainer dus. Ik moet daar op mijn werk wel wat dingetjes voor regelen, maar dat moet deze week wel lukken. Plus dat ik graag wat later zou willen trainen. Kan dat? Half zeven is namelijk wel heel vroeg voor me.' 'Heer Lanaken, u maakt mij en mijn collega's ontzettend gelukkig.' 'Zeg maar Theo en alsjeblieft geen u.' 'Graag. Nogmaals, je maakt ons dolblij en dat later trainen is dus geen probleem. Zeg het maar. Half acht doen in plaats van half zeven? Dan ben je om half negen klaar en kan iedere speler voor negen uur thuis zijn. Dat is niet vroeg, maar moet geen probleem hoeven zijn.' 'Half acht is perfect.'

Hoewel Harold blij is dat het probleem is opgelost, baalt hij er gigantisch van dat iemand die al ontzettend druk is nu hulp moet bieden en anderen die veel meer vrije tijd hebben weer lekker niets hoeven te doen. 'Nou mensen, het team van jullie kinderen kan toch blijven voetballen en dat hebben ze te danken aan Theo Lanaken. Ondanks zijn overvolle agenda heeft hij namelijk toch nog een paar gaatjes voor ons weten te vinden en daarmee is hij wat mij betreft een voorbeeld voor vele anderen binnen onze vereniging. Blijkt maar weer, dat de drukste mensen altijd nog weer tijd weten te vinden om iets voor een ander te doen. Ik neem aan, dat jullie Theo enorm dankbaar zijn dat hij jullie van een enorm probleem heeft verlost en hem het komende seizoen dus zullen helpen met alles waar hij om vraagt. Omdat ik iedereen zie knikken, lijkt me dit meteen een mooi moment om de bijeenkomst af te sluiten. Iedereen bedankt voor zijn of haar komst en tot ziens.'

Als de ouders weg zijn, zitten de mannen van de technische commissie eerst nog even met Theo na te praten over wat details, maar als hij ook vertrokken is, blijven ze met z'n drieën achter 'Toch eigenlijk triest dat zo'n man ons en het team moet redden. Een aantal van die andere ouders moeten zich daarom heel diep schamen.' 'Hoe bedoel je, Harold?' 'Denk je nu echt, dat die lui geen van allen tijd hebben om iets voor het team te doen? Die vier ouders zijn er altijd, maar toen ik ze vroeg om leider te worden, verzonnen ze één voor één een smoesje.' 'Ja, je hebt wel gelijk.'

De volgende maandag staat de eerste training voor de onder-15-1 op het programma en het wordt meteen duidelijk hoe krap trainer Theo in zijn tijd zit. Hij komt namelijk pas om tien voor half acht bij de club en ondanks dat hij zich vliegensvlug omkleedt en de trainingsspullen pakt, beginnen ze daarom toch een minuutje of tien te laat met trainen. Harold en zijn collega van de technische commissie Arie zien dit ook, maar hebben al snel een oplossing voor dit probleem bedacht. 'Hij zal de volgende keer echt wel iets eerder komen, maar ik wil in het vervolg ook wel zorgen dat om half acht de ballen, hesjes en andere trainingsmaterialen op het veld staan. Dat scheelt hem weer tijd.' 'Je hebt zeker gelijk Arie, maar dat hoef jij niet te doen. Ik vind dat namelijk een taak voor één van die andere ouders. Als Theo daar behoefte aan heeft, kunnen ze hem namelijk best om de beurt een beetje helpen.' 'Dat is waar. Laten we het er na de training maar even met hem over hebben.' 'Goed.'

Als de heren na afloop van de training even naar Theo lopen om met hem te overleggen, blijkt het wat hem betreft niet nodig te zijn om de hulp van andere ouders in te roepen.  'Het is qua tijdsindeling nog even wennen voor me, maar dat moet gaan lukken. Ik hoef er ook niet veel eerder te zijn, want we zijn vanavond geloof ik tien minuten te laat begonnen.' 'Ja zoiets, maar daar maken we zeker geen probleem van. We zijn immers veel te blij dat je trainer bent geworden en dachten dat het misschien gemakkelijk voor je was als iemand anders de trainingsspullen voor je op het veld zou zetten.' 'Goed dat jullie meedenken, maar de volgende keer ben ik vroeger en beginnen we op tijd.' 'Best man. Complimenten voor je training trouwens.' 'Bedankt.'

Theo blijkt toch wat aan de optimistische kant te zijn geweest, want ook de volgende training is hij niet helemaal op tijd en als hij 's zaterdags ook nog eens vijf minuten later dan de afgesproken elf uur aanwezig is en meteen na de wedstrijd weer vertrekt, blijkt één ouder al vergeten te zijn hoe druk de trainer is. De man komt echter niet met zijn klacht bij de technische commissie, maar probeert eerst steun te krijgen van wat andere ouders. Dat lukt hem niet direct, maar als de trainer ook de volgende week enorm veel moeite blijft houden om op tijd te komen, krijgt hij toch twee medestanders.

Nu ze met z'n drieën zijn, heeft de man wel het lef om naar de technische commissie te stappen. Als hij Harold  's zaterdags rond een uur of half één voor de kantine ziet staan, loopt hij dan ook meteen naar hem toe. 'Heb je even tijd voor ons?' 'Zeker. Kan het hier of willen jullie liever naar de spreekkamer? 'Laten we maar naar binnen gaan.' 'Best, dan roep ik mijn collega Arie er ook bij.' 'Goed.'

Terwijl Harold op zoek gaat naar Arie, bekruipt hem een voorgevoel waar de mensen het zo over willen hebben en hij besluit hier direct met zijn collega over te beginnen. 'Hoi. Loop je even mee? Een paar ouders van de onder-15-1 willen met ons praten.' 'Waarover?' 'Ik denk dat ze over Theo gaan klagen.' 'Dat hij steeds aan de late kant is?' 'Ja.' 'Dan hadden ze het zelf moeten gaan doen.' 'Dat vind ik ook en dat zal ik ze wel even heel snel duidelijk maken.' 'Als ze tenminste niet met iets anders komen.' 'Natuurlijk.'

Als de mannen een paar minuten later bij elkaar in de spreekkamer zitten, blijkt meteen dat Harold zijn voorgevoel juist was. 'Heren, wie van jullie mag ik het woord geven?' 'Mij wel. We hebben hier ruim twee weken geleden bij elkaar gezeten om over de begeleiding van de onder-15-1 te praten en toen heeft Theo Lanaken dat op zich genomen. Nu we veertien dagen bezig zijn, zouden we echter toch wel graag willen dat jullie een keer met hem gaan praten.' 'Waarom?' 'Nou, we hebben vier keer getraind en twee wedstrijden gespeeld en hij is nog niet één keer op tijd geweest. Plus dat hij na de wedstrijden niet weet hoe snel hij weg moet komen en dat is in onze ogen niet goed voor de eenheid binnen het team. Hij moet gewoon een half uurtje of een uurtje de tijd om bij die knapen aan een tafeltje te gaan zitten en met ze te praten. Als hij echt zo druk is, had hij gewoon niet aan dit vrijwilligerswerk moeten beginnen.'

Harold probeert rustig te blijven, maar het lukt hem toch niet om zijn woede helemaal te verbergen. 'Mannen, ik kan heel weinig waardering voor jullie opbrengen. Toen we hier bij elkaar zaten en Theo zich aanbood, wisten we allemaal dat hij met zijn ontzettend drukke winkel zat. Hij heeft ook meteen gezegd dat hij geen avond voor half acht thuis was. Ondanks dat wilde hij ons toch uit de brand helpen en dat hadden jullie ook kunnen doen, want jullie zijn geen van drieën zo druk als hij. Iedereen had echter wel een ander smoesje om toch maar niets te hoeven doen. Ik vind het daarom heel erg laag dat jullie nu over Theo komen klagen en wij gaan ook zeker niet met hem praten. Jullie kunnen dus of de situatie accepteren of desnoods vertrekken naar een andere club. Kom tot slot nooit meer bij me met dit soort verhaaltjes, want hier ben ik niet van gediend en Arie is het wat dit betreft helemaal met me eens. We zijn trouwens uitgepraat, dus jullie kunnen vertrekken.' 'Maar Harold.' 'Nee, ik ben klaar met jullie. Tot kijk.’

Henk Doppenberg