Het kind is belangrijker dan de prestatie

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns

Als Jesse een bal vangt en meteen daarna wild gebarend op de grond valt, rent trainer Maarten zo snel als hij kan naar zijn keeper toe. Eenmaal bij de jongen, schrikt hij behoorlijk. Het ventje, dat al snel zijn ene handschoen heeft uitgetrokken, zijn hand zit namelijk totaal onder het bloed. 'Wat is er gebeurd? Hoe komt dit?' 'Ik heb gisteren in een stuk glas gegrepen, maar dacht ik toch wel keepen kon. De wond was ook dicht, maar toen ik net die bal ving voelde ik een verschrikkelijke steek en zag ik direct bloed.' 'Rustig maar. Ik zal aan de zijlijn je hand wel even verbinden.' 'Mag ik dan niet meer meedoen?'
Henk Doppenbergwww.henk-doppenberg.nl

Maarten kijkt zijn pupil lachend aan, want hij weet dat de jongen een enorme doorzetter is die het vreselijk vindt om de rest van de wedstrijd aan de kant te moeten zetten. 'Als je een handschoen om die hand doet, mag je van mij wel als veldspeler meedoen. Je moet alleen niet meer gaan keepen, want anders zit je over tien minuten weer hier aan de kant en als het pijn gaat doen of erg begint te bloeden, moet je het gelijk zeggen.' 'Is goed.'

Omdat de trainer in zijn vrije tijd veel voor de EHBO doet, heeft hij de hand van Jesse al snel verbonden en is de jongen een paar minuten klaar om weer in te vallen. 'Waar moet ik staan?' 'Doe maar op de plek van Arthur.' 'Middelste middenvelder, dus.' 'Klopt. Doe je best.' 'Zal ik doen.'

Als Maarten het ventje enthousiast het veld in ziet rennen, kijkt hij hem grijnzend achterna. Hij vindt het namelijk prachtig dat de jongen zo gedreven is en beseft dat het team zijn inzet meer dan nodig zal hebben. Door een gigantische blunder van de pas ingevallen keeper staan ze namelijk met 1-0 achter en het lijkt er nog niet op dat hier zomaar verandering in komt. Dat valt echter mee, want Jesse zet als veldspeler binnen een paar minuten de hele wedstrijd op zijn kop. Tot grote verbazing van iedereen langs de lijn, blijkt namelijk dat hij gigantisch goed kan voetballen en veruit de beste speler van het veld is. Het duurt dan ook niet lang voor Jesse de centrumspits in staat stelt om de 1-1 te scoren en net voor de rust maakt hij zelf op een schitterende wijze de 2-1.

Als de scheidsrechter voor de pauze fluit, rennen de spelers dan ook juichend naar elkaar toe en kijken trainer Maarten en leider Erik elkaar stomverbaasd aan. 'Wist jij dat Jesse zo goed kon voetballen?' 'Ik wist wel dat hij een prima balbehandeling en een perfecte trap had, want dat kon je bij terugspeelballen en uittrappen wel zien. Dat het zo'n sterspeler was, had ik echter niet verwacht. Ik vraag me ook echt af of we hem wel weer op doel moeten zetten. Hij is best een aardige keeper, maar als zijn spel van de laatste twintig minuten niet eenmalig is, kan hij als veldspeler veel verder komen. Tenminste dat denk ik wel.' 'Maarten, jij bent trainer en jij beslist. Ik ben het echter volledig met je eens en zal je hierin ook zeker steunen.' 'Laten we eerst de tweede helft maar afwachten, dan praten we er na afloop verder over.' 'Afgesproken.'

Jesse voetbalt de tweede helft nog beter als de eerste en weet ook nog een keer op een schitterende wijze te scoren. Omdat de nieuwe keeper niet echt een succes is en de tegenstander erg goed speelt, is dit echter niet genoeg voor de overwinning en lopen de beide teams na een uur spelen uiteindelijk met een gelijkspel van het veld. Het kampioenschap komt hierdoor gelukkig nog niet in gevaar, want ze staan nog steeds zes punten voor op nummer twee. Toch zijn er al een paar, dat wat zenuwachtig bij de trainer komen. 'Kan Jesse volgende week wel weer in de goal?' 'Vind je hem als veldspeler dan niet veel beter?' 'Ik zie hem liever als keeper.' 'Waarom?' 'Met hem op het doel worden we kampioen en dat moet ik anders nog zien. Zijn vervanger bakt er namelijk niet vrij weinig van.' 'Vind je dan niet dat Jesse veruit de beste speler van het veld was.' 'Jawel, maar ik word liever kampioen. Dus zet die jongen alsjeblieft weer op de goal.' 'Eerst maar eens kijken hoe snel zijn hand herstelt.' 'Dat duurt geen week.'

Maarten lacht een keer, maar zegt niets meer en loopt met zijn team mee naar de kleedkamer. Daar geeft hij eerst alle spelers een compliment dat ze zo goed hun best hebben gedaan en vertelt hij ze vervolgens, dat ze komende dinsdag op de training verder over deze wedstrijd gaan praten. 'Alwin en Fred zorgen dat de kleedkamer netjes schoon achtergelaten wordt en de tas met kleding kan in het rek voor bij de kleedkamers. Erik en ik gaan nu naar de kantine en daar kunnen jullie straks je portemonnee en andere spullen op komen halen. Afgesproken?'

Omdat niemand iets zegt, lopen de beide heren naar het clubhuis en als ze daar een paar minuten later met een kopje koffie aan een tafeltje zitten, krijgen ze het natuurlijk direct weer over de wedstrijd. 'Zouden we echt het kampioenschap verspelen als we een andere keeper nemen en Jesse vanaf nu als middenvelder laten spelen?' 'Dat weet ik niet, Erik. Ik vind dat eigenlijk ook niet zo heel belangrijk. Het gaat me er alleen om dat die jongen een topvoetballer kan worden en als keeper zeker geen uitblinker is. Wij mogen dat ventje zijn ontwikkeling daarom niet blokkeren omdat we zo graag kampioen willen worden. Tenminste, dat vind ik.' 'Ik ben het wel met je eens, maar ben je niet bang dat je alle ouders over je heen krijgt als je Jesse in het vervolg laat voetballen en we met wat pech een paar wedstrijden verliezen?  ''Nee, dat scheelt me niets.' 'Weet je al zeker dat je Jesse niet meer laat keepen?'

De beide mannen zwijgen nu omdat een aantal spelers hun spullen komen halen, maar als de jongens weg zijn, geeft Maarten antwoord. 'Ik ben er wel uit, maar vind dat Jesse hier ook een stem in heeft en volgens mij moeten we tevens even met zijn ouders gaan praten. Het lijkt me namelijk goed, dat die mensen weten dat hun zoon volgens ons de kwaliteiten heeft om een topvoetballer te worden. We moeten niets overhaasten, maar ik denk dat de jongen volgend seizoen zelfs naar een hoger team moet. Ik ben namelijk bang dat hij bij ons weinig of niets meer leert. 'Je hebt gelijk. Zouden zijn ouders er nog zijn?' 'Ze waren er helemaal niet en volgens mij is Jesse zelf ook al weg.' 'Zullen we dan gelijk maar even naar hen toe gaan?' 'Best.'

Als de heren tien minuten later bij de ouders van Jesse op de stoep staan, kijken de mensen eerst wel verbaasd en daarom vertelt Maarten direct wat ze komen doen. 'Ik heb nooit één moment het vermoeden gehad dat die jongen zo vreselijk goed zou kunnen voetballen, maar het is gewoon zonde om hem op doel te houden. Als veldspeler verwacht ik namelijk echt heel veel van hem en ik denk zelfs dat hij volgend seizoen naar een hoger team moet en misschien is het zelfs wel goed om Jesse bij een hogere leeftijdscategorie in te delen. Hij moet dat alleen zelf ook willen en omdat het allemaal best een verandering voor dat ventje is, zijn we hier om onze plannen met jullie te bespreken.'

De vader van Jesse reageert enorm positief. 'Jullie bericht komt ook mij als een enorme verrassing, maar ik ben er heel blij mee en tevens een beetje trots op die jongen.' En ook de moeder van Jesse is trots 'Ik ben het helemaal met mijn man eens. Zal ik hem er trouwens maar even bij roepen, dan kunnen we horen wat hij er zelf van denkt.' 'Prima mevrouw.'

De moeder van Jesse loopt naar buiten, maar is een paar minuten later al met haar zoontje terug. Het valt Maarten direct op dat het ventje niet echt vrolijk kijkt en als hij hem heeft verteld waarom Erik en hij er zijn, blijkt meteen waarom dat is. 'Die andere jongens willen allemaal dat ik blijf keepen, want ze vinden dat Arthur er niets van kan en er zijn ook vaders bij me geweest die zeiden dat ik absoluut niet mocht gaan voetballen. Ze denken namelijk allemaal dat we anders ons kampioenschap mislopen.'

De volwassenen kijken elkaar aan met blikken die tussen verbazing en ongeloof in zitten, maar Maarten meent het recht te hebben om als trainer zijn beslissing er toch wel door te drukken. 'Wat wil je zelf het liefst?' 'Ik vond keepen altijd best leuk, maar dat voetballen vond ik vandaag echt helemaal super.' 'Je gaat dus liever verder als middenvelder dan als keeper?' 'Ja, veel liever.' 'Dan is het wat Erik en mij betreft klaar. We hebben nog geen idee hoe we het keepersprobleem op moeten lossen, maar jij bent vanaf nu veldspeler.' 'Wil Arthur wel keeper worden?' 'Ja, dat vond hij prima.'

De jongen zijn moeder is het er nog niet helemaal mee eens.  'Ik sta volledig achter jullie, maar wil absoluut niet dat Jesse binnenkort de schuld krijgt als zijn team het kampioenschap verspeelt.' 'Dat kan ik me voorstellen, mevrouw. Ik zou me daar echter niet al te druk over maken. Ten eerste verwacht ik namelijk niet dat we met een andere keeper het kampioenschap mislopen en ten tweede zullen wij ervoor zorgen, dat Jesse door niemand lastig wordt gevallen over zijn nieuwe rol in het team.' 'Kan ik daarop vertrouwen?' 'Absoluut.' 'Dan is het goed.'

Omdat Maarten en Erik nu uitgepraat zijn, staan ze al snel op om weer naar het voetbalveld te gaan. Onderweg bedenken ze zich echter, dat ze wat vergeten zijn. 'We hadden Hidde eigenlijk ook nog even in moeten lichten. Hij is tenslotte de technische man van het jeugdbestuur en voelt zich nu natuurlijk weer voorbijgelopen.'

Maarten knikken een keer. 'Je hebt gelijk. Hij zal het trouwens wel niet met ons eens zijn, want voor hem is alleen winnen belangrijk en verder begrijpt hij er vrij weinig van.' 'Mee eens, maar laten we zo gelijk maar naar hem toe lopen.' 'Best.'

Het gesprek met de technische man loopt precies volgens verwachting, want hij is het totaal niet met hun plannen eens en ook nogal gepikeerd dat de beslissing niet meer terug te draaien is. Op zich geeft Maarten hem daar wel een beetje gelijk in en daarom biedt hij meteen zijn verontschuldigingen aan. 'Je hebt gelijk, want we hadden je na afloop van onze wedstrijd even aan moeten spreken. Helaas zijn we dat vergeten, maar dat komt voor het grootste deel omdat we ons niet konden voorstellen dat iemand het oneens met ons was.' 'Nou, dat ben ik wel. Dertien jongens rekenen op een kampioenschap en jullie verprutsen het.' 'Ik heb je net al gezegd, dat wij er nog steeds op rekenen dat we kampioen worden en de ontwikkeling van Jesse veel belangrijker vinden dan kampioen worden.'' Dat zullen de andere kinderen en ouders niet met jullie eens zijn.' 'We gaan het dinsdag met de jongens bespreken en als de ouders het niet met ons eens zijn, dan komen ze maar. Verder denken we trouwens dat Jesse volgend jaar naar de JO-15-1 moet.' 'Bepalen jullie dat?' 'Nee, maar het is wel beter voor de jongen en daar gaat het ons om.' 'Ik doe alleen wat goed is voor de club.' 'Die indruk hadden we al. Je bent nu echter op de hoogte, dus we horen wel weer. 'Reken daar maar op, want hier is het laatste woord nog niet over gesproken.' 'Prima.'

Voordat Maarten met de dinsdagtraining begint, neemt hij eerst uitgebreid de tijd om zijn spelers te vertellen dat ze vanaf nu met een andere keeper gaan spelen en Arthur de nieuwe keeper wordt. Hij zegt er meteen bij dat hun nieuwe doelman nog een beetje wennen moet aan zijn nieuwe positie en hij dus absoluut niet wil dat er iemand commentaar op hem heeft. Een aantal spelers lijkt hier wel wat van te schrikken, maar er is niemand die iets zegt en ook tijdens de training wordt er niet over de wisselingen in het team gesproken. Als Maarten, nadat hij nog even met Erik in de kantine na heeft zitten praten, tegen half tien naar huis gaat, gaat echter zijn telefoon. 'Met Maarten. ''Hallo, met Bax, de vader van Michiel. Ik heb vanavond een stuk of acht, negen ouders gesproken en we zijn er geen van allen mee eens dat je Jesse in het vervolg laat voetballen en Arthur de nieuwe keeper is. Puur omdat we dit jaar eindelijk eens kampioen kunnen worden en dit niet door jou willen laten verprutsen. Als je niet op je beslissing terugkomt, gaan we dus naar het bestuur.' 'Heer Bax, Erik en ik willen best met jullie praten. Alleen niet om onze beslissing terug te draaien, maar wel om jullie het één en ander uit te leggen. Jullie zijn donderdagavond om acht uur welkom in de bestuurskamer.' 'We zullen er zijn.'

Als Maarten zijn telefoon uit heeft gedrukt, kijkt hij Erik lachend aan. 'Dat wordt wat donderdag. Hij klonk namelijk behoorlijk chagrijnig, maar we laten ons niet gek maken en komen sowieso niet op onze beslissing terug.' 'Mee eens, maar wat doen we als de mannen echt vervelend worden? ''Rustig blijven en ons verhaal overeind houden.' 'Doe jij het woord dan maar, want jij kunt je wat gemakkelijker verwoorden als ik.' 'Geen probleem.'

Maarten stopt donderdags vijf minuten eerder met de training, zodat hij ruim voor acht uur in de spreekkamer is. Als hij daar tegen acht uur twaalf van de veertien ouders ziet, gaat hem meteen een lichtje branden en daarom wendt hij zich tot de heer Bax. 'Komen de ouders van Jesse en Arthur niet? ''Die zijn niet gevraagd.' 'Waarom niet?' 'Omdat het over hun kinderen gaat.' 'Dus daarom willen jullie dan maar achter hun rug om gaan zitten kletsen? ''Ik zie dat anders.' 'Dat zal best, maar ik niet. Zonder hen wordt er dan ook niet gepraat. Bel ze dus maar op.'

Meneer Bax lijkt weinig trek te hebben om de resterende ouders ook te bellen, maar hij heeft geen keus en daarom pakt hij toch zijn telefoon. De mensen waren blijkbaar thuis, want tien minuten later zijn ze er al en dat is voor Maarten het sein om de bijeenkomst te openen. 'Goedenavond allemaal. Welkom en goed dat iedereen er nu is. Zoals jullie weten gaat het vanavond over de wisselingen in ons team. Velen van jullie blijken namelijk bang te zijn dat dit ons het kampioenschap kost en zijn er daarom voor om de voetbalontwikkeling van een 11-jarige jongen maar te blokkeren. Dat zal echter niet gebeuren, want voor ons telt alleen dat Jesse heel snel een nog veel betere voetballer wordt en de rest scheelt ons vrij weinig. ''Dus jullie vinden het niet belangrijk dat wij kampioen worden?'

Maarten lijkt even na te denken en als hij na een paar tellen begint te praten, blijkt dat dit niet voor niets is geweest. 'Meneer Bax, ik hoor u steeds zeggen dat 'wij' kampioen worden, maar daar bedoelt u toch de kinderen mee? 'Vanzelfsprekend.' 'Mooi, dan is die onduidelijkheid in ieder geval uit de weg. Ik zal trouwens antwoord geven op uw vraag. Natuurlijk vinden wij een kampioenschap niet onbelangrijk en kampioen worden we ook zeker wel. Jesse kan namelijk wel iets beter kunnen keepen dan Arthur, maar hij is zo'n verschrikkelijk goede voetballer, dat hij dit verschil in zijn nieuwe rol als middenvelder meer dan goed maakt. Plus dat onze keeper afgelopen zaterdag pas voor de eerste keer onder de lat stond en dus alleen maar beter wordt. Zeker nu hij vanaf dinsdag keeperstraining krijgt.'

Na een slokje van zijn cola gaat Maarten verder. 'Jullie kunnen als ouders nu twee dingen doen. De zaak positief of negatief benaderen. Denk er echter wel aan, dat jullie kinderen de mening van hun ouders klakkeloos overnemen. Als jullie blijven geloven dat het seizoen verloren is, raken de kinderen hun vertrouwen dus ook kwijt en zullen we zeker geen kampioen worden. Houden jullie er echter wel vertrouwen in, dan doen jullie kinderen het ook en ben ik er zeker van dat we over een week of zeven een feestje kunnen vieren. Aan jullie dus de keuze.'

Meneer Bax kucht een keer en Maarten rekent al helemaal op weer een negatief verhaal. 'Maarten en Erik. Ik was het vanavond eerst niet met jullie eens en eigenlijk ben ik dat nog niet helemaal. Wel heb ik bijzonder veel waardering voor jullie mening gekregen en ik zal er daarom alles aan blijven doen om de zaak positief te benaderen en ik hoop dat de andere ouders dit met me eens zijn.'

Als iedereen spontaan begint te klappen, kijken Erik en Maarten elkaar tevreden aan. Ze menen namelijk zeker te weten dat hun keeperswissel nu toch positief uit zal pakken en dat is ook zo. Wel krijgen ze opeens wat meer doelpunten tegen, maar Jesse scoort zelf veel en laat tevens anderen scoren en daarom kunnen ze twee wedstrijden voor het einde van de competitie toch de kampioensvlag nog hijsen.