De voorzitter kan er beter mee stoppen

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns


Weer een verhaal van Henk Doppenberg over het wel en wee binnen het amateurvoetbal met nu een hoofdrol voor een eigenwijze jeugdvoorzitter,
 
Henk Doppenberg www.henk-doppenberg.nl



De algemeen voorzitter van de vereniging zit met een aantal jeugdbestuursleden in de bestuurskamer en opent met een zorgelijk gezicht de bijeenkomst. 'Dames en heren, allemaal een goedenavond en welkom. Ik heb jullie gevraagd om te komen omdat we plotseling met een probleem zijn komen te zitten. Barry heeft op doktersadvies namelijk gisteravond zijn functie als jeugdvoorzitter neergelegd. Hij blijkt al een tijdje niet lekker in zijn vel te hebben gezeten, maar het is hem nu echt teveel geworden en daarom zit hij momenteel ziek thuis. Volgens zijn vrouw moesten we er ook niet op rekenen dat hij ooit nog weer in zijn oude functie terugkomt. Ten eerste omdat zijn genezingsproces waarschijnlijk wel even tijd in beslag zal nemen en ten tweede willen ze, als dit allemaal achter de rug is, meer van hun vrije tijd gaan genieten.'

Het nieuws slaat in als een bom, want niemand van het jeugdbestuur had ooit verwacht dat hun voorzitter dit zou kunnen overkomen. Ze vinden het ook ontzettend sneu voor hem, want hij leek zijn werk altijd met heel veel liefde te doen en zal dit nu dus toch moeten missen. Edo blijkt zich echter niet zo druk te maken over Barry, want hij zit al met zijn hoofd bij andere zaken. 'Dan moeten we dus op zoek naar een andere voorzitter en als jullie het ermee eens zijn, wil ik dat wel gaan doen. Ik heb tijd genoeg, ben inmiddels een behoorlijk ervaren bestuurder, kan heel goed tegen stress en heb geen idee wie het anders zou kunnen en moeten doen.'

De rest van het jeugdbestuur lijkt totaal niet op Edo's woorden te hebben gerekend. Ze kijken elkaar namelijk nogal verbaasd aan, maar er is niemand die wat zegt. De voorzitter heeft hierdoor echter wel door dat ze niet zo op Edo als voorzitter zitten te wachten en besluit de opvolging van Barry daarom maar helemaal aan het jeugdbestuur over te laten. 'Het lijkt me goed dat jullie zelf nu gaan bepalen wie er jeugdvoorzitter wordt. Als jullie eruit zijn, dan hoor ik het wel en als jullie er niet uitkomen natuurlijk ook.'

Als de voorzitter is vertrokken en het jeugdbestuur dus alleen achter is gebleven, begint Edo gelijk weer over zijn aanbod van een paar minuten geleden. 'Ik ga het heel graag doen en denk ook wel, dat ik er de meest geschikte kandidaat voor ben. Vooral omdat jullie volgens mij geen van alleen de ambitie hebben om het te gaan doen. Of heb ik dat fout? Zeg het maar gerust, want dan gaan we gewoon stemmen.'

De andere jeugdbestuursleden kijken elkaar weer even aan en opeens begint Linda te praten.'Ik wil geen voorzitter zijn en ben er ook niet geschikt voor, maar eerlijk gezegd denk ik dat dit voor ons allemaal geldt. Dus ook voor jou, Edo. Daarom stel ik voor om buiten ons bestuur te gaan zoeken naar een opvolger voor Barry en eventueel in overleg met het hoofdbestuur.' De meningen waren echter verdeeld want er klonken geluiden als:

'Ik ben het met je eens.'

'En ik ook.'

'Waarom zouden we Edo geen kans geven?'

'Ja, dat lijkt mij ook een goed plan.'

'Waarom zouden we een ander gaan zoeken, als we zelf een kandidaat in huis hebben?'

'Precies. Edo kennen we en we moeten eerst nog maar eens iemand zien te vinden die jeugdvoorzitter wil worden. Voor andere bestuursfuncties is immers ook bijna niemand te krijgen.'

Edo heeft meegerekend en hoewel drie bestuursleden tegen hem zijn, denkt hij alleen maar aan de meerderheid die voor hem is en daar wordt hij hartstikke blij van. 'Nou, mensen dat lijkt me dan voor elkaar. Ik word graag jullie voorzitter en zal er alles aan doen om er een groot succes van te maken. Er gaan daarom wel een aantal dingen veranderen, maar dat zal ik eerst allemaal keurig op papier zetten en dan horen jullie het van me. De eerstvolgende vergadering is aanstaande maandag.' 'Dan zijn Peter en ik er niet, want wij gaan op maandagavond altijd volleyballen.'

'Kunnen jullie dat niet op een andere avond gaan doen?' 'Nee, maar waarom doe je zo moeilijk? We vergaderen toch altijd op dinsdag?'

'Ja, maar ik vind maandag een betere avond.' 'Dan heb je pech, want ik geef het volleyballen niet op voor het jeugdbestuur.'

'Jammer, maar dan blijven we op dinsdag vergaderen. Met twee personen minder raakt ons bestuur namelijk wel heel magertjes bezet.'

Als het jeugdbestuur uitgepraat is en de mensen zoals altijd even naar de bar gaan voor het afsluitende drankje, blijkt dat de keuze voor Edo als voorzitter nu al gevolgen heeft. De drie tegenstemmers, Linda, Peter en Arjan, gaan namelijk in de ene hoek met elkaar zitten praten en Edo en de overige vijf bestuursleden in de andere hoek. Ze zijn ook veel eerder uitgepraat met elkaar dan anders, want na een kwartiertje is iedereen al vertrokken en normaal zitten ze er wel een uur en soms nog langer.

Edo houdt wel woord, want twee dagen later krijgen alle bestuursleden een mail van hem, waarin staat welke veranderingen hij door wil voeren. Dit roept echter zoveel vragen, weerstand en onbegrip op, dat Linda gelijk de telefoon pakt en Peter belt. 'Hoi. Heb je die mail van Edo gezien?'

'Ik zit zijn verhaal net te lezen, maar volgens mij is hij een beetje de weg kwijt. Vooral dat stukje over een sponsorcommissie voor de jeugd.' 'Ja, daar gaat het hoofdbestuur nooit mee akkoord. Zij hebben immers al moeite genoeg om zelf een paar sponsors binnen te halen.'

'Precies en zoveel bedrijven zitten hier niet. Je mag al blij zijn als er iemand is die een team voorziet van nieuwe tenues, trainingspakken of tassen. Iemand die alleen maar geld geeft vind je dus echt niet.' 'Wat vind jij troiwens van zijn idee richting het selectiebeleid

'Volgens mij heeft hij dat ergens van overgeschreven, want selecteren kun je alleen bij de grotere verenigingen en dus niet bij ons. Het lukt ons immers soms niet eens om per leeftijdscategorie één team op de been te brengen. Zou hij zelf niet door hebben dat hij allemaal onzin op heeft geschreven?' 'Volgens mij heeft hij dit verhaal gemaakt met een borrel op, want hoe kan hij anders schrijven dat we er minstens vier jeugdteams bij moeten proberen te krijgen. De kinderen uit het dorp zitten immers op voetbal of paardrijden en meer zijn er gewoon niet.'

'Nee precies en dat zou hij toch ook moeten weten.''Ja, dat lijkt me wel.'

'Nou, we zullen maandag wel horen hoe hij dit allemaal denkt te gaan doen. Ik ben blij dat jij net zo weinig vertrouwen in hem hebt als ik en ben benieuwd wat de anderen van dit verhaal vinden.''Arjan zal het wel met ons eens zijn, maar over de anderen durf ik niets te zeggen. Ik vond het bij die bijeenkomst namelijk al zo raar dat zij Edo steunden.'

Ja, dit had ik echt niet van ze verwacht.' 'Ik ook niet.'

'Nou ja, we wachten de vergadering van maandag wel af.' 'Doen we. Doei.'

De vergadering verloopt chaotisch en dat is voor het overgrote deel aan Edo zelf te danken. Hij ziet om te beginnen namelijk geen kans om de vaart erin te houden, zodat ze na anderhalf uur nog steeds met het eerste agendapunt bezig zijn. Ten tweede blijkt dat hij totaal geen leiding kan geven en tot slot lijkt hij echt niet te beseffen dat zijn plannen onhaalbaar zijn. Omdat de bestuursleden elkaar steeds wanhopiger aan gaan zitten kijken, probeert Peter het hem tegen half tien daarom nog een keer uit te leggen. 'Edo, je verhaal is heel mooi en zeker geen onzin. Het punt is alleen dat wij er niets mee kunnen omdat wij veel te klein zijn en ook nooit groter zullen worden. Of de gemeente moet hier woningen gaan bouwen, maar dat zie ik niet zo snel gebeuren. Als het dorp niet groter wordt, zal ook de middenstand niet echt groeien en daarom gaat je verhaal over sponsoring ook gewoon niet op.' 'Je hebt gelijk Peter en natuurlijk zie ik ook dat we een kleine vereniging in een klein dorp zijn. Ik vind echter wel dat we moeten proberen om groter te worden en hogerop te komen. Als we niets doen en geen nieuwe sponsors binnenhalen, bestaat de club over tien jaar misschien niet eens meer.' 'Ik heb pas gehoord dat alle winkeliers uit het dorp al iets voor de club doen.'

'Als je het handig aanpakt, willen ze misschien wel iets meer doen.'

'Denk jij dat de middenstand hier rijk is en met geld kan smijten?'\'Ja.'

'Ik weet wel zeker van niet en ga daarom ook zeker niet bij ze langs voor nog meer sponsoring. Hetzelfde geldt voor je andere plannen. Heel mooi, maar zinloos en daarom begin ik er niet aan.'

Edo geeft zich nog steeds niet gewonnen. 'Dat Peter mijn plannen niet ziet zitten, weten we nu dus. We hebben echter nog zes bestuursleden. Dus dames en heren, wat vinden jullie ervan?'

'Ik ben tegen.'

'En ik ook.'

'Je verhaal klopt wel, maar wij kunnen er niets mee.'

'Wij zijn veel te klein voor die plannen.'

'In een grotere gemeente zal het misschien best werken.'

'Ik ben ook tegen.'

Hoewel Edo nu weinig anders meer kan dan zich neerleggen bij de meerderheid, blijft hij toch nog een flinke slag om de arm houden 'Jammer, dat ik jullie niet heb kunnen overtuigen. Ik blijf er namelijk van overtuigd dat mijn plannen goed zijn. Daarom ga ik morgen met de KNVB bellen en vragen of zij niet iemand hebben waar ik eens mee kan praten. Het kan namelijk best zijn, dat het beter is om mijn verhaal hier en daar een beetje aan te passen. Ik hou jullie in de loop van de week wel via de mail op de hoogte van mijn vorderingen. Laten we voor nu de vergadering maar beëindigen. Of hebben jullie nog iets wat echt vanavond besproken moet worden?'

Iedereen wil blijkbaar graag naar huis, want niemand zegt wat en vijf minuten later is iedereen, op Edo na, al vertrokken. Hij heeft alleen nog steeds niet in de gaten dat hij het helemaal verkeerd doet. Zelfs na het gesprek met iemand van de KNVB dringt dat blijkbaar nog niet tot hem door. Hij stuurt namelijk iedereen een berichtje met de tekst: 'Mijn plannen gaan voorlopig in de ijskast, want ook bij de voetbalbond staan ze er niet helemaal achter. Ik ga daarom het hele verhaal herschrijven en kom er daarna zeker weer op terug. Ik blijf namelijk vinden dat mijn plan de enige manier is om de club vooruit te helpen.'

De overige bestuursleden vragen zich af of Edo ooit nog tot rede te brengen is en de personen die destijds voor zijn benoeming waren, kunnen inmiddels niet meer van zichzelf begrijpen dat ze zo dom zijn geweest. Het probleem is alleen, dat niemand een vervanger voor hem weet en daarom blijven ze zitten met vergaderingen die elke keer weer veel te lang duren en vol zitten met agendapunten die werkelijk nergens op slaan. Tot Edo na een half jaar blijkbaar toch in de gaten heeft wat hij aan het doen is en zijn functie inlevert.

Zijn collega's blijken echter wel van hun fouten te hebben geleerd. Ze draaien namelijk eerst een paar maanden zonder voorzitter en komen dan pas met een ander, die wél weet wat vergaderen is en alleen maar dingen doet die bij de club passen en haalbaar zijn