‘Tjop, Tjop, Ouwe Rups! Doorzetten was door kleine Vlinder niet nodig.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Met www.puurvoetbalonline.nl heb ik een website die veel aandacht besteed aan het amateurvoetbal boven de stad Groningen en een beetje minder aan de rest van de provincie. Dat is niet omdat ik daar geen interesse in heb maar meer omdat ik nu soms al (te) weinig tijd heb om alles te doen zoals ik het graag wil. Woekeren met tijd omdat er sinds juni 2016 een bezigheid is bijgekomen namelijk het trainen voor de ½ marathon van Lauwersoog-Ulrum editie 2017. Een extra bezigheid waar ik via www.Puurvoetbalonline.nl met regelmaat wat meer over zal vertellen omdat ik echt alles ga ‘gebruiken’ om dat ene doel in 2017, het uitlopen van de halve marathon van Lauwersoog naar Ulrum, te realiseren.
image 2016 08 29
Mijn vlinder kwam even langs met het grote nieuws
Vorig jaar rond deze tijd vroeg mijn oudste dochter Krista of ik iets voor haar ‘blog’ wilde schrijven. Een blog werd vroeger poëziealbum genoemd maar de tijden veranderen zullen we maar zeggen. Aan haar blog moest ik vanmorgen op mijn bijna dagelijkse training denken richting dat ene doel in 2017: De halve marathon van Lauwersoog naar Ulrum volbrengen:

Mijn passie voor schrijven over sportevenementen is iets wat mij blij maakt. Blij maakt mij echter ook dat mijn beide dochters, Krista & Saskia, begrijpen dat hun papa dan soms wat lastiger te bereiken is. Dat het dan soms bij een vluchtige ontmoeting in een sporthal of een sportkantine blijft. Waar Saskia in het nabijgelegen Warffum woont en wat makkelijker te bereiken is, vertrok Krista een paar jaar geleden naar het westen. Een keuze die ik als vader begreep, want zoals mijn wereld de amateursportwereld is geldt dat voor Krista wat betreft het wonen en werken in een drukkere omgeving dan het noorden van Groningen. Krista, mijn vlinder, die een paar jaar geleden naar het westen vertrok, zo noem ik haar wel eens. Een vlinder die een stap maakte waar je als bezorgde ouder eigenlijk van moest denken; ‘Wat gaat dat worden?’. Maar vreemd genoeg heb ik dat nooit gehad, omdat ik wist wat ze graag wou. ‘Leven in een grote stad is toch veel leuker dan in een dorp wonen, pap?’ heb ik vaak gehoord. En wie ben je dan als ouder om te zeggen dat ze die beslissing niet moest nemen?

Precies zoals ik een aantal jaren geleden een beslissing in mijn leven nam zeg ik ook tegen Krista & Saskia dat ze altijd hun hart moeten volgen. Een raad die er in het geval van Krista voor zorgde dat de afstand in kilometers groot werd. Waar velen Nederland een ‘kikkerlandje’ vinden is dat anders als één van de twee meiden die je intens dierbaar zijn niet op ‘knuffelafstand’ woont. Dan is Nederland opeens groot. Niet dat ik een vader ben die wekelijks op de stoep staat, en dat zeker ook niet van Krista & Saskia verwacht, maar soms dan zou je willen dat Leiden, en nu Haarlem, wat dichterbij Ezinge lag. Maar het ‘volg je hart-advies’ zorgde er voor dat het even snel om het hoekje kijken niet lukt. Dan denk je wel eens; ‘ben ik wel een goede vader?’. Maar mooi was dat zowel Krista als Saskia daar op 31-05-2013 zelf het antwoord op gaven toen ik die dag samen met Martine in het huwelijk trad. Op die dag waren zij namelijk mijn getuigen waar ik nog alle dagen trots op ben. Een zelfde trots die ik voel als ik kijk naar mijn kleine vlinder in nu Haarlem die datgene heeft gedaan wat haar hart zei, ga de grote wereld in Krista, want dat is wat jij wilt.

Aan het bovenstaande moest ik dus denken omdat Krista vrijdag eindelijk naar buiten mocht brengen wat ik al een paar weken wist. Mijn kleine Vlinder wordt, als alles goed gaat, over een aantal maanden moeder. Daar dacht ik aan vanmorgen onder mijn rondje over Aduarderzijl, Feerwerd en zo terug naar Ezinge. Een mooi rondje om je hoofd schoon te lopen want de laatste weken waren door diverse gebeurtenissen, zowel privé als op het gebied van sportevenementen, hectisch. Mede daarom was de euforie over de aanstaande komst van een klein wonder wel groot maar niet echt euforisch. Een klein wonder inderdaad want het is niet altijd vanzelfsprekend dat alles goed gaat. Iets wat ook geldt wanneer je een bepaald doel wilt bereiken. Dan moet er ook wat gebeuren wil je dat doel bereiken. Dan heb je diverse ‘hulpmiddelen’ nodig zoals in mijn geval de kreet: Tjop, Tjop Ouwe Rups Doorzetten! Want ook daar moest ik aan denken tijdens mijn duurloop die mij weer een PR opleverde. Aan een veel te vroeg overleden Milan die mij met zijn kreet zal blijven ondersteunen. Maar deze keer had ik de kreet: Tjop, Tjop Ouwe Rups Doorzetten! niet nodig. Niet nodig omdat mijn kleine Vlinder, samen met Thomas, voor weer een extra stimulans richting mijn doel in 2017 heeft gezorgd.