Een functie maakt voetbalmensen soms vervelend

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns

Wederom een verhaal van Henk Doppenberg wat uit het ‘voetballeven’ gegrepen is. Deze keer gaat het over vrijwilligers die als een blad aan de bekende boom omdraaien wanneer ze binnen een club een bestuursfunctie gaan vervullen.

Profielfoto van Henk Doppenbergwww.henk-doppenberg.nl

Taco, de al wat oudere barman, staat achter de bar en hoort ongewild het gesprek tussen Hilbert, een nog vrij jonge man die sinds een aantal weken voorzitter van het jeugdbestuur is, en één van de jeugdleiders. Het gesprek verloopt nogal heftig en als de leider opeens met een kwaad gezicht wegloopt, blijkt de jonge bestuurder behoorlijk trots op zichzelf te zijn. 'Je kunt goed merken dat er de laatste jaren weinig mensen in het jeugdbestuur hebben gezeten.'
'Is dat zo? Hoe dan?'
'Nou, omdat er geen echte leiding is geweest, doet iedereen maar wat. Die Albert net ook. Hij is volgens mij al wel twintig jaar jeugdleider en heeft gewoon zijn eigen regels gemaakt.'
'Wat heeft hij gedaan dan?'
'Hij heeft vijftien spelers, dus vier wissels. Dat is wel wat veel, maar een andere mogelijkheid was er niet. Nu laat hij elke zaterdag iedereen spelen en dat heb ik hem verboden.'
De barman helpt even een klant, maar gaat dan weer door met het gesprek. 'Het is toch juist goed dat hij alle spelers mee laat doen?'
'Nee, juist niet. Door zoveel te wisselen, heeft hij namelijk per week maar twee spelers en de keeper die een hele wedstrijd spelen en krijgt hij nooit een vast en ingespeeld team. Dat is trouwens ook wel te zien, want ze hebben nog geen wedstrijd gewonnen.'
'Wat wil jij dan?'
'Dat hij elke week met zijn sterkste opstelling begint en hooguit één of twee keer wisselt. Als er tenminste geen blessures zijn, want dan moet het natuurlijk vaker. Bij de D blesseren ze zich echter niet zo snel.'
'Jij wilt dus dat hij elke wedstrijd twee tot drie spelers helemaal niet mee laat doen en dat zijn dan ook nog bijna altijd dezelfde jongens.'
'Juist en daar is hij het niet mee eens, maar ik bepaal en niet hij. Ik zit tenslotte niet voor niets in het jeugdbestuur.'
Taco kijkt de jonge bestuurder even met een vertwijfelde blik aan. 'Ik denk dat die Albert gelijk heeft. Wat jij wilt, werkt namelijk alleen bij selectieteams van grotere verenigingen. Daar kunnen ze spelers die in de selectie weinig spelen, namelijk regelmatig met een lager team mee laten doen en op die manier krijgen de jongens toch nog redelijk voldoende speelminuten. Hier heb je alleen een D1 en zou je, als je doet wat jij wilt, jongens een heel seizoen amper laten voetballen en dat kan niet. Daar betalen ze namelijk geen contributie voor.'
'Als we vooruit willen, zullen we toch die kant op moeten.'
'Ik denk dat we op die manier juist achteruit gaan, want het kost ons absoluut leden en daar hebben we er al niet zo heel veel van.'
'We zullen zien, maar één ding is mooi.'
'En dat is?'
'Dat het jeugdbestuur bepaalt wat er gebeurt.'
Gelukkig voor de barman komen er nu veel meer mensen binnen, zodat hij zijn gesprek met de jeugdvoorzitter moet staken. Hij blijft echter wel over de man nadenken en weet niet goed wat hij met de situatie moet. Aan de ene kant ziet hij het als zijn plicht om de voorzitter van het hoofdbestuur over zijn gesprek van net in te lichten, maar aan de andere kant wil hij ook weer geen onnodige commotie veroorzaken. Plus dat hij zo min mogelijk en liever helemaal niet op de stoel van een ander wil gaan zitten, want hij baalt er tenslotte ook van als anderen zich met zaken die over de kantine gaan bemoeien.
Als hij iets voor twaalf uur even naar het toilet is geweest en bij terugkomst in de kantine de jeugdvoorzitter achter de bar een dienblad met flesjes AA ziet vullen, is hij zijn goede bedoelingen echter heel snel vergeten.
'Wat ben je aan het doen?'
'De E1 heeft gewonnen, dus ga ik ze trakteren.'
'Dat kan, maar waarom bestel je die flesjes niet gewoon bij iemand van het kantinepersoneel? Die andere mensen gaan toch ook hun eigen spullen niet pakken?'
'Klopt, maar ik zit in het bestuur.'
'Dat weet ik, maar daarom heb je niet het recht om hier je eigen bestelling bij elkaar te verzamelen. Als iedereen dat ging doen, zou het een mooi rommeltje worden. Heb je trouwens al afgerekend?'
De jeugdvoorzitter kijkt Taco met een verbaasd gezicht aan. 'Afgerekend?'
'Ja. Iedereen betaalt toch als ze iets bestellen.'
'Dit moet de club betalen.'
'En dat bepaal jij?'
'Ja, en daar ben ik jeugdvoorzitter voor.'
'Wat het jeugdbestuur weggeeft, is mijn zaak niet. Ik wil je alleen nooit meer hier achter de bar zien. Als je iets wil, kun je het aan iemand van ons vragen en dan wordt je geholpen. Verder ga ik aan de penningmeester vragen wat hij van je actie vindt.'
'Waarom?'
'Ten eerste omdat de jeugd door het seizoen heen volgens mij al genoeg getrakteerd wordt en ten tweede vind ik dat je geen uitzonderingen moet maken. Er hebben vandaag namelijk nog meer teams gewonnen, dus moet je die ook wat geven.'
'Ik vind dat de E1 nu wat verdient en bepaal zelf wel wanneer de anderen wat krijgen.'
Taco heeft zo onderhand schoon genoeg van de arrogante jeugdvoorzitter, maar houdt zich in en loopt naar het schrift om de gratis drankjes te noteren. Als hij dat gedaan heeft, staan er weer klanten op hem te wachten en het loopt nu achter elkaar behoorlijk door. Pas tegen een uur of half twee wordt het wat rustiger en heeft hij eindelijk tijd om te eten. Omdat het steeds rustiger wordt en het zonnetje is gaan schijnen, besluit hij wat later om even naar buiten te lopen en bij de wedstrijd van de A1 te gaan kijken.
Als hij een paar tellen bij het veld staat, heeft hij al door dat de wedstrijd niet erg plezierig verloopt. De spelers lopen namelijk voortdurend op elkaar en vooral de scheidsrechter te mopperen, het regent overtredingen en ook langs de lijn gaat het er niet al te vriendelijk aan toe. Taco krijgt hierdoor steeds meer het gevoel dat het over een paar minuten gigantisch uit de hand gaat lopen en dat doet het ook. Alleen op een totaal andere manier dan hij en waarschijnlijk iedereen had verwacht.
Bij het volgende opstootje, loopt de jeugdvoorzitter namelijk een paar meter het veld in om de twee kemphanen van de eigen verenigingen bij zich te roepen. Iedereen kijkt nieuwsgierig wat er gaat gebeuren, maar als de twee jongens naar de zijlijn gaan, beseft men direct dat ze door de voorzitter uit het veld zijn gehaald. De leider en de trainer knappen hierdoor bijna uit hun vel van woede en sturen ook hun andere spelers naar de kleedkamer, waarna er voor de scheidsrechter weinig anders meer opzit dan de wedstrijd maar te staken.
De leiding van het team vliegt nu op de jeugdvoorzitter af en even lijkt er een handgemeen te ontstaan. Taco weet dit, door snel tussen de mannen te springen, echter te voorkomen en iedereen mee te krijgen naar de bestuurskamer. Daar wil hij de heren eerst een beetje af laten koelen, maar daar denkt de jeugdvoorzitter blijkbaar heel anders over. 'Jullie kunnen je spullen inleveren en vertrekken. Leiders en trainers die hun spelers niet de baas kunnen en mij als voorzitter bedreigen, wil ik hier namelijk niet meer op de club hebben.'
Omdat zowel de leider als de trainer witheet opvliegen, dreigt het opnieuw op een vechtpartij uit te draaien. Taco weet de verhitte gemoederen echter opnieuw tot bedaren te brengen en besluit nu de leiding op zich te nemen.
'Er vertrekt niemand en zeker niet op deze manier.'
'O nee? Bepaal jij dat?'
'Nee, maar het hoofdbestuur wel en die ga ik nu bellen.'
'Als zij denken dat ze zich met mijn werk kunnen bemoeien, dan hebben ze het goed fout. Die wedstrijd dreigde op een vechtpartij uit te draaien, dus had ik het volste recht om in te grijpen en als zij daar anders over denken, dan zoeken ze voor mij maar een ander. Ik ben immers toch geen voorzitter geworden om me te laten bedreigen door een paar vrijwilligers.'
De leider die inmiddels een heel stuk rustiger is geworden, kijkt de jeugdvoorzitter nu strak aan.
'Als ik hoor hoe je over en tegen ons praat, is het misschien wel beter dat we voor jou een ander zoeken en ik ben niet de enige die er zo over denkt. Vanochtend hoorde ik ze van de D1 namelijk ook al over je klagen. Jij denkt volgens mij dat je, nu je voorzitter bent, alles kunt bepalen en de hele club om jou draait, maar zo is het toch niet. We hebben het altijd samen gedaan hier bij de club en er was nooit iemand die zich belangrijker voelde dan de ander. Jij voelt je echter wel ver verheven boven de rest van de vrijwilligers en daarom kun je volgens mij beter wat anders gaan doen.'
Hoewel Taco vindt dat de leider helemaal gelijk heeft, probeert hij de boel toch nog iets te sussen. Als de jeugdvoorzitter begrijpt dat hij zich niet zo arrogant op moet stellen, kan de man volgens hem namelijk best heel waardevol voor de vereniging zijn. Vooral omdat er in het verleden, toen hij nog geen jeugdvoorzitter was, heel goed met hem te praten viel.
'Ik denk dat we niet te snel conclusies moeten trekken en beter even kunnen wachten tot de mensen van het bestuur er zijn. Als we eerlijk en open met elkaar praten, moeten de problemen met een beetje goede wil volgens mij immers wel op te lossen zijn.'
'Vergeet het maar. Ik ga naar huis en jullie zien me nooit meer terug.'
'Als jullie van twee kanten toegeven dat je fout bent geweest, moet hier toch uit te komen zijn.'
'Ik heb niets fout gedaan en geef dus niets toe. Jullie proberen dus zelf je problemen maar op te lossen en dat zal niet meevallen. Zeker zolang er hier vrijwilligers rondlopen die nergens naar willen luisteren.'
Taco wil antwoorden, maar dat hoeft al niet meer. De jeugdvoorzitter is namelijk opgestaan en loopt zonder nog iets te zeggen de bestuurskamer uit. Hiermee komt een abrupt einde aan de man zijn bestuurscarrière, dat niet lang, maar wel erg heftig is geweest.