Zonder regels wordt elk team een rommeltje

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns

Enkele weken geleden las ik via de bekende sociale media een boeiend verhaal. Een herkenbaar verhaal over hoe het er in het amateurvoetbal te veelvuldig aan toe gaat. Het verhaal was geschreven door Henk Doppenberg. Via Google was Henk Doppenberg snel gevonden en voor mij als liefhebber van het amateurvoetbal opende zich een speelgoedwinkel. Een speelgoedwinkel in de vorm van een website met o.a. fictieve voetbalverhalen die allemaal op de tegenwoordige tijd geplaatst kunnen worden. Ik besloot er een mailtje aan te wagen om in contact te komen met Henk die, zo bleek op zijn website www. henk-doppenberg.nl, ook een vijftiger bleek te zijn. Al snel kwam er antwoord op mijn vraag of Puurvoetbalonline zijn verhalen mocht publiceren waarbij bronvermelding een vanzelfsprekendheid was. Het antwoord van Henk was positief en vandaar dat ik met regelmaat een verhaal van Henk zal publiceren. Verhalen die allemaal letterlijk uit het 'voetbal' leven zijn gegrepen zoals ook deze met als titel: Zonder regels wordt elk team een rommeltje
Profielfoto van Henk Doppenbergwww.henk-doppenberg.nl

Rob en Wilfred, de twee leiders van de Onder-13-1, staan elkaar met een ontstemd gezicht aan te kijken. Ze kunnen normaal gesproken prima met elkaar door één deur, maar als het om de regels voor het team en hen zelf gaat, hebben ze nogal eens onenigheid. Rob is bijvoorbeeld zo goed als altijd te laat en Wilfred nooit. Hij is er zelfs altijd eerder dan ze hebben afgesproken en daarom moet hij nogal eens wachten. Zo ook vanochtend weer. Ze zouden om kwart voor negen verzamelen en om negen uur vertrekken, hij was er zelf om half negen, Rob kwam om vijf voor negen aan en om negen uur waren er pas zeven spelers. De meeste anderen waren er wel net na negenen, maar het is nu tien over negen en nog steeds zijn er twee spelers niet.
 'Zal ik Sjors en Wout maar even bellen waar ze blijven?
'Nee joh. Die komen zo wel.'
'Ja, maar het is tien over negen geweest en iedereen zou er om kwart voor negen zijn.'
 'Klopt, maar we zouden om negen uur pas vertrekken.'
 'Ze zijn wel vijfentwintig minuten te laat.'
 'Zo erg is dat toch niet?'
 'Ik vind van wel. Ten eerste omdat ze zich aan de afspraken moeten houden en ten tweede loopt op deze manier onze hele voorbereiding op de wedstrijd in de soep. Ik wilde bijvoorbeeld vooraf nog even met de jongens praten over dat ze niet voortdurend de lange bal moeten spelen, maar daar komt nu niets van terecht. We kunnen zelfs nog niet eens vertrekken, want zonder die twee jongens hebben we maar tien spelers.'
 'Maak je daar nu maar niet zo druk over. De jongens komen zo wel en dan rijden we gewoon wat harder, zodat we toch nog keurig op tijd zijn.'
 'Dat kan al niet meer, want het is inmiddels zeventien minuten over negen. Als we nu zouden vertrekken, zijn we namelijk niet eerder dan kwart voor tien bij GVC en wie weet hoe lang we nog op die jongens moeten wachten. Het zal daarom een hele klus worden om voor tien uur op het veld te staan, want we staan hier nog wel even.'
'Ik zeg toch net al dat we dan wel wat harder rijden.'
'Als je dat maar uit je hoofd laat, want op ongelukken zit ik niet te wachten. We moeten er alleen voor zorgen dat iedereen in het vervolg op tijd is en jij dus zelf ook.'
 'Zullen we het daar een andere keer over hebben? Daar komen de jongens trouwens aan. Kom maar, dan gaan we meteen.'
Het ene probleem lijkt vandaag het andere op te volgen. Als ze een kwartiertje onderweg zijn, ziet Wilfred namelijk dat Rob plotseling op zijn rem trapt en in de berm stil gaat staan. Omdat dit volgens hem alleen maar kan betekenen dat één van allen niet goed geworden is, zet hij zijn auto ook gelijk stil en rent hij naar hen toe.
'Wat is er aan de hand?'
 'Ik moet terug, want ik ben de tas met de tenues vergeten.'
'Dat meen je niet. Nu komen we zeker te laat. Met een beetje pech gaat de hele wedstrijd niet door.'
 'Je mag volgens de regels volgens mij wel iets te laat komen, maar of dat een kwartier of een half uur is weet ik niet. Kun jij niet even naar GVC bellen dat we met pech langs de weg staan?'
'Ja, bekijk het. Ik ga niet voor jou staan liegen. Het is tenslotte niet mijn schuld dat we hier staan.'
 'Vergeet jij nooit eens wat?'
 'Als we er allemaal zoals afgesproken om kwart voor negen waren geweest, hadden we zonder haast kunnen vertrekken en was je die tas echt niet vergeten.'
'Best, dan bel ik zelf wel naar GVC.'
 'Zeg dan gewoon eerlijk dat we de kleding zijn vergeten, want met dat liegen kom je uiteindelijk ook niet verder.'
'Goed. Jij je zin.'
Omdat GVC er helemaal geen probleem van maakt dat ze wat later komen, kan er gelukkig voor de kinderen toch nog worden gevoetbald. Door al dat gevlieg en gehaast, zijn de jongens echter totaal niet met hun gedachten bij het voetballen en de wedstrijd wordt dan ook vrij kansloos met 5-0 verloren. Dit tot grote ergernis van Wilfred. Tegenover de kinderen laat hij hier weinig tot niets van merken, maar als ze terug zijn bij de eigen vereniging en hij met zijn collega Rob naar de kantine loopt, begint hij echter wel over zijn ongenoegen. 'We moeten eens serieus met elkaar praten, want dit van vandaag wil ik niet nog eens meemaken.'
 'Zoiets gebeurt ook niet elke week.'
 'Gelukkig niet, want dan was ik er volgens mij al lang mee gestopt. Het was vanochtend echter niet voor het eerst dat we zo laat naar een uitwedstrijd vertrokken. Toen we voor veertien dagen terug naar Unitas moesten, stonden we bijvoorbeeld ook pas vijf minuten voor de wedstrijd op het veld en ik kan me nog wel een paar keer herinneren dat we net op tijd waren. Zelfs bij thuiswedstrijden zijn we altijd aan de late kant.'
'We zijn nog niet één keer echt te laat geweest.'
'Dat klopt, maar het is wel een heel slechte zaak dat we steeds zo laat zijn. Ten eerste omdat we door al dat gehaast vast nog wel een keer een ongeluk krijgen en ten tweede is het natuurlijk niet goed voor het team.'
 'Overdrijf je niet een beetje?'
Wilfred denkt even na wat hij nu moet zeggen. Hij kan het zich namelijk niet voorstellen dat Rob niet begrijpt wat hij bedoelt. Aan de andere kant gelooft hij echter ook weer niet dat zijn collega hem in de maling neemt en daarom geeft hij toch maar antwoord.
 'Als we op tijd vertrekken of aanwezig zijn, dan kunnen de spelers zich rustig verkleden en hebben we ook nog tijd voor een goede warming-up. Plus dat ik dan op een rustige manier de opstelling bekend kan maken en een bespreking kan houden. Als er rust is voor de wedstrijd, zijn de jongens ook veel meer met de komende wedstrijd bezig en dat komt hun spel natuurlijk ten goede. Vandaag, en ik geef meteen toe dat ik nog nooit zo'n stressbende meegemaakt heb als vandaag, leek het echter net of ze met schoolreisje waren toen ik de jongens het veld op zag komen.'
'Misschien heb je gelijk, maar eerlijk gezegd heb ik er nooit zo over nagedacht.'
'Dat zal je toch wel eens moeten doen, want anders krijgen wij tweeën een probleem en dat zou jammer zijn. Ik vind namelijk dat we zonder onze meningsverschillen over het te laat komen en afmelden, best een goed duo zijn.'
'Plus dat we het heel gezellig met elkaar hebben.'
'Klopt.'
Rob lijkt toch nog niet zo heel veel zin te hebben om de regels rondom het team aan te gaan scherpen. 'En wat nu? Het lijkt mij niet zo verstandig om ineens allerlei regels in te gaan stellen. Ik ben namelijk heel bang dat zoiets ten koste van de gezelligheid gaat. De meeste ouders zijn namelijk aan mijn losse aanpak gewend en die verander je zomaar niet.'
'Het is heel simpel Rob. Ik wil dat we een normaal voetbalteam worden en daar horen nu eenmaal regels bij. Het is volgens mij ook onze taak om de jongens te leren dat ze op tijd aanwezig moeten zijn, zich af moeten melden als ze niet kunnen en tot slot alleen maar weg kunnen blijven als ze daar een echt goede reden voor hebben. Als de jongens een keer een andere leider en trainer krijgen, moeten ze zich ook aan die regels houden hoor'
 'Ik weet niet of ik nog wel leider wil ben als we zo moeilijk gaan doen.'
 'Dan hebben we een probleem, Rob. Het is volgens mij trouwens geen kwestie van moeilijk doen, want thuis en op je werk heb je toch ook regels.'
'Weet ik wel, maar ik zie het voetbal echt als een hobby en heb daarom geen zin om me druk te moeten maken of ik wel of niet op tijd ben. Ik heb hier trouwens thuis en op mijn werk ook heel veel problemen mee en heb er ten opzichte van de spelers trouwens nog nooit op gelet.'
 'Ja, dat weet ik Rob en daar kun je elke week de gevolgen van zien.'
'Hoe bedoel je?'
'Vind je dan niet dat we als team ontzettend weinig presteren? We hebben een enorm sterk team met heel veel goede voetballers, maar het komt er gewoon niet uit. Volgens mij komt dit vooral omdat we steeds maar zeven of acht spelers op de training hebben, de voorbereiding op de wedstrijd elke keer zo'n chaos is en we vaak spelers te weinig hebben.'
Het blijft nu even stil, maar dan blijkt Rob een rigoureuze beslissing te hebben genomen. 'Ik geloof echt wel dat je gelijk hebt, maar ik ben niet de persoon om met strenge regels te gaan werken en daarom stop ik er per direct mee.'
'Dat is nooit mijn bedoeling geweest, Rob.'
 'Ik geloof je, maar ik stop er wel mee.'
 'Dat hoeft niet man. Laat mij er dan mee stoppen. Jij bent namelijk al diverse jaren leider van de meeste jongens en ik kom er pas net bij.'
'Dat maakt niet uit, Wilfred. Ik stop ermee en jij gaat alleen of desnoods met een andere leider verder. Wij hadden het samen heel gezellig, maar zo leuk vond ik het voetballen de laatste tijd toch al niet meer.'
 'Als jij echt wil stoppen, dan moet je dat doen. Ik ben er echter niet blij mee en wil wel dat je op een normale manier afscheid van de ouders en de kinderen neemt.'
'Dat is goed. Zijn de jongens er allemaal nog?'
'Ik denk het wel.'
 'Dan doe ik het nu gelijk.'
 'Best.'
De spelers lijken niet echt te begrijpen waarom Rob ermee stopt en het lijkt ze ook niet heel veel te interesseren. De ouders tonen echter wel massaal belangstelling en omdat Wilfred hen toch wil spreken, besluiten ze komende maandag gelijk maar een bijeenkomst voor alle vaders en moeders te organiseren. Ze spreken af om half acht te beginnen, maar als Rob en Wilfred rond kwart over zeven de kantine binnenkomen, is er nog niemand.
 'Ik wil niet gelijk beginnen te zeuren, maar hoop toch dat ze een beetje op tijd komen.'
 'We zullen zien.'
 Als er kort na elkaar vijf vaders binnenkomen, krijgt Wilfred weer wat hoop en als er even later twee moeders arriveren, meent hij zich zelfs voor niets zorgen te hebben gemaakt. Het loopt echter toch anders, want om half acht zijn er nog steeds maar zeven van de twaalf ouders en opeens brengt dit Wilfred op een, volgens hem, schitterend idee. Hierdoor lijkt hij zich van het ene op het andere moment niet meer zo druk te maken over de mensen die er nog niet zijn. Als hij het woord neemt om de mensen die er al wel zijn welkom te heten, heeft hij zelfs een enorme grijns op zijn gezicht. 'Goedenavond dames en heren. Zoals u weet wilden we om half acht beginnen, maar van vijf kinderen zijn er nog geen ouders en daarom zullen we even moeten wachten tot die er ook zijn. Omdat niemand afgebeld heeft, gaan we er namelijk vanuit dat ze nog wel komen. Het gaat hierdoor neem ik aan wel wat uitlopen, maar ik hoop dat dit geen probleem voor u bent.'
 'Heb je een idee hoe laat het gaat worden? Ik heb tegen de oppas namelijk gezegd dat ik er om half negen weer was, maar dan kan ik even bellen dat het wat later wordt en zeggen hoe laat ik er wel weer ben.'
'Nee mevrouw Tielemans. Ik weet namelijk niet hoe lang we nog op de laatste mensen moeten wachten. Ze hebben namelijk tot op heden nog niets van zich laten horen, terwijl ze volgens mij allemaal wel een mobieltje bij zich zullen hebben.'
'Vervelend.'
'Dat vind ik ook.'
Het is tien over half acht als er weer een vader en twee moeders binnenkomen en tien voor acht geweest als de laatste twee mannen ook doodgemoedereerd binnen komen wandelen. Zoals ze hebben afgesproken krijgt Rob eerst de tijd om uit te leggen waarom hij ermee stopt, maar dan komt Wilfred aan het woord. 'Ik vind het allereerst erg jammer dat Rob geen leider meer is van ons team. Zijn besluit staat echter vast en dat moeten we respecteren. Ik zal het dus, in ieder geval voorlopig, alleen moeten doen. Dat zal waarschijnlijk wel even wennen zijn voor een aantal mensen, want ik ben namelijk iemand die van discipline houd. Als iemand niet kan voetballen of trainen, wil ik daarom vanaf nu weten waarom dat is en ik accepteer geen smoesjes. Verder, en dat is voorlopig het belangrijkste, wil ik dat met ingang van vandaag alle spelers zowel bij de wedstrijden als de trainingen op de afgesproken tijd aanwezig zijn. Natuurlijk is het belangrijk voor me om te weten wat jullie van mijn regels vinden, maar eigenlijk weet ik dat al. Tenminste, dat denk ik. De mensen die ons vanavond zo lang hebben laten wachten, zullen het namelijk wel niets vinden. Anders waren zij er vanavond immers wel eerder geweest of hadden ze in ieder geval de moeite genomen om te bellen waar ze bleven.'
Wilfred laat nu even een kleine stilte vallen, maar richt zich dan tot de ouders die er wel om half acht waren. 'Dan de mensen die onnodig ruim twintig minuten hebben zitten wachten. Wat vonden jullie daarvan? Ik vraag het iedereen om de beurt en wil graag een eerlijk antwoord. Doe me wel een lol en verzin geen verhaaltje om de laatkomers niet af te vallen, maar wees eerlijk. 
 'Mevrouw Tielemans?’ 'Ik vond het irritant omdat ik mijn oppas moest bellen dat het later werd, zij daarom een andere afspraak moest verzetten en het minst erge is, dat ik haar een half uur extra moet betalen.'
 'Mevrouw Graafsman?’ 'Ze hadden best even wat eerder kunnen komen, want nu zaten we met z'n allen op hen te wachten en daar heb ik me eerlijk gezegd nogal aan geërgerd.'
 'Meneer van Zanten?  'Mijn zoontje en ik zijn ook vaak te laat, maar ik begrijp nu pas goed hoe vervelend dit voor de anderen is. Op ons hoeven jullie dus nooit meer te wachten.'
 'Meneer Ralma?'  'Ik vind te laat komen een teken dat je geen respect hebt voor de mensen die een afspraak met je denken te hebben. Irritant dus.'
 'Meneer Van Driel?  'Wij zijn ook regelmatig te laat, maar ik heb vanavond even op het punt gestaan om naar huis te gaan. Ik vond het opeens namelijk ontzettend onfatsoenlijk om andere mensen moedwillig op je te laten wachten en weet zeker dat ik vanaf nu altijd keurig op tijd zal zijn.'
'Meneer Jansen?'  'Ik vraag me af of deze mensen zelf wel eens bijna een half uur op iemand hebben zitten wachten. Waarschijnlijk niet, want dan besef je pas hoe vervelend het is.'
'Tot slot meneer Dingemans.' 'Ik vond het gigantisch waardeloos.'
Wilfred wacht even en kijkt dan de laatkomers weer aan.  'Wie van jullie wil hierop reageren?'
 'Ik wel en volgens mij spreek ik ook namens de andere vier. Je hebt een keurig verhaal gehouden en alle ouders die nogal eens te laat komen goed duidelijk gemaakt dat dit niet kan en ook nog eens bijzonder vervelend is. Ik zal er vanaf nu dan ook op toezien dat mijn zoontje zich keurig aan de regels houdt en dit zelf ook doen.'
'Helemaal mee eens.'
'Ik ook.'
 'Ik doe ook mee.'
 'Natuurlijk, ga ik mijn leven ook beteren.'
Er zijn nog wel meer ouders die iets willen zeggen, maar omdat er een paar beginnen te klappen hoort niemand daar meer iets van. Het probleem is echter opgelost en dat is aan de resultaten van het team heel goed te merken.