Lex wordt geweigerd vanwege zijn handicap

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns

Enkele weken geleden las ik via de bekende sociale media een boeiend verhaal. Een herkenbaar verhaal over hoe het er in het amateurvoetbal te veelvuldig aan toe gaat. Het verhaal was geschreven door Henk Doppenberg. Via Google was Henk Doppenberg snel gevonden en voor mij als liefhebber van het amateurvoetbal opende zich een speelgoedwinkel. Een speelgoedwinkel in de vorm van een website met o.a. fictieve voetbalverhalen die allemaal op de tegenwoordige tijd geplaatst kunnen worden. Ik besloot er een mailtje aan te wagen om in contact te komen met Henk die, zo bleek op zijn website www. henk-doppenberg.nl, ook een vijftiger bleek te zijn. Al snel kwam er antwoord op mijn vraag of Puurvoetbalonline zijn verhalen mocht publiceren waarbij bronvermelding een vanzelfsprekendheid was. Het antwoord van Henk was positief en vandaar dat ik met regelmaat een verhaal van Henk zal publiceren. Verhalen die allemaal letterlijk uit het 'voetbal' leven zijn gegrepen zoals ook deze met als titel: Lex wordt geweigerd vanwege zijn handicap.
Profielfoto van Henk Doppenbergwww.henk-doppenberg.nl

'Papa?'
 'Ja jongen.'
 'Ik wil graag op voetbal.'
'Nou, dat kan toch.'
 'Echt?'
 'Ja, waarom niet?'
 'Ik kan toch niet zo hard rennen als die andere jongens.'
 'Klopt, maar op straat voetbal je toch ook met hen?'
 'Ja, bijna elke dag.'
 'En dat gaat toch goed?'
 'Echt wel.'
 'Nou, dan kun je ook echte wedstrijden spelen.'
 'Bij jouw club?'
'Ja, bij mijn club. Ik ga het vanavond voor je regelen.'
 'Jippieeeeeeeee!'
 Lex rent luid juichend naar buiten en zijn vader kijkt hem met een blij gevoel achterna. Toen ze bij de jongen zijn geboorte zagen dat hij gehandicapt was aan zijn been, was dat wel een gigantische schrik voor hen. De eerste paar jaar hebben zijn vrouw en hij zich daardoor  ontzettend veel zorgen om het ventje gemaakt. Vooral omdat het vrij lang duurde voor hij een beetje kon lopen en ze eerlijk gezegd al vreesden, dat hij de rest van zijn leven in een rolstoel door zou moeten brengen. Gelukkig is dat allemaal heel erg meegevallen. Hij sleept wel behoorlijk met zijn been, waardoor hij niet goed kan lopen en nog meer moeite heeft met rennen en hij is veel minder snel dan zijn leeftijdsgenootjes  maar verder redt hij zich prima. Het enige probleem is, dat hij door zijn handicap wat vaker valt en dat kost hem nogal eens een broek, maar daar maken zijn ouders geen enkel probleem van. Ze zijn namelijk veel te blij dat hun jongen zo goed met zijn beperkingen om weet te gaan en vooral dat hij ondanks alles zo'n blij en vrolijk kereltje is.

 Als Arjan even later tegen zijn vrouw Karin vertelt wat Lex wil, is ze het er direct mee eens.  'Ik had hem nooit op voetbal gestuurd, maar vind het super dat hij er nu zelf over begonnen is. Toch een teken dat hij zich niet schaamt voor zijn handicap, want ondanks dat hij pas zes is, beseft hij heel goed dat hij vanwege zijn been anders is dan zijn vriendjes.'
 'Dat is zo. Ik ben daarom ook hartstikke trots op hem en ga straks na het eten gelijk naar SLC om hem op te geven. Aan de ene kant zou het leuk zijn als hij bij een paar van zijn vriendjes in het team kwam, maar dat moeten wij en ook de club Lex niet aandoen.'
'Hoezo?'
'Jurgen en Koen spelen in de F1 en Edwin en Alwin in de F2 en dat zijn aardig goede teams. Tussen zulke kinderen komt Lex totaal niet in het spel voor en is de lol er zo voor hem af.'
Karin haar gezicht betrekt opeens.
'Denk je dat hij in een laag team wel een beetje mee kan komen, want we moeten er natuurlijk voor zorgen dat het niet op een enorme teleurstelling uitdraait voor hem.'
 'Dat is waar, maar dat risico lopen alle ouders die hun kind op voetbal of welke sport dan ook doen. Niemand weet namelijk vooraf of de uitgekozen sport echt iets voor hun zoon of dochter is en bij Lex moeten we dat ook maar gewoon afwachten.'
 'Je hebt gelijk. We zien immers gauw genoeg of het gaat.'
'Precies. Ik hoor straks wel wanneer hij kan trainen en dan gaan we toch allebei kijken.'
 'Afgesproken. Ik bedenk me trouwens opeens dat ik me waarschijnlijk voor niets zorgen maak, want het sporten op school en op straat gaat ook altijd goed. Hij is er tenminste elke keer weer laaiend enthousiast over.'
 'Precies.'
Onder het eten, blijkt dat Lex ontzettend veel zin heeft om binnenkort echt te gaan voetballen.
 'Ga je me nu straks opgeven, pappa?'    
'Natuurlijk jongen. Dat heb ik je toch beloofd.'
'Wanneer mag ik dan gaan trainen?'
'Reken maar op volgende week.'
'Jammer, ik had het liefst morgen al gewild.'
 'Dat begrijp ik, maar mama moet eerst nog met je naar de winkel voor voetbalschoenen en volgens mij heb je ook een nieuw trainingspak nodig.'
 'Wanneer gaan we, mam.'
'Zullen we dat morgenmiddag maar doen? Dan heb je toch vrij van school.'
'Goed, dan ga ik later wel met de jongens spelen.'
 Arjan vindt het schitterend dat zijn zoontje zo enthousiast is en gaat een half uurtje later daarom met een heerlijk gevoel op weg naar SLC. Daar is het nog vrij rustig, maar vanuit de verte ziet hij al dat de jeugdsecretaris in het materialenhok bezig is en daarom loopt hij gelijk naar hem toe.
 'Je bent er maar weer druk mee, Gert.'
 'Hoi Arjan. Ja, de nieuwe ballen moeten uitgezocht worden. Wat ben je trouwens vroeg? Kom je naar de wedstrijd van het vierde kijken?'
'Nee, ik kom mijn zoon Lex opgeven als lid.'
Gert schrikt zichtbaar en kijkt Arjan aan alsof hij water ziet branden. Hij weet blijkbaar ook niet wat hij moet zeggen, want het blijft heel even stil voor hij iets terug zegt.  'Weet je wel heel zeker dat je hem op voetbal wil doen?'
 'Ja, waarom niet?'
 'Ben je dan niet bang, dat hij problemen krijgt vanwege zijn handicap?'
'Nee. Hij is thuis altijd aan het voetballen en op school gaat het ook prima. Plus dat het volgens zijn therapeut juist heel goed voor hem is als hij veel beweegt. Het zal hem niet lukken om met de F1 of F2 mee te doen, maar in de F6 komt het best goed.'
 'Tja, dat weet ik ook niet. Ik wil er in ieder geval eerst met de rest van het jeugdbestuur over praten.'
Als Arjan opeens weer het blije gezicht van Lex voor zich ziet, wordt hij woedend.
'Ga ik nu meemaken, dat de vereniging waar ik al twintig jaar dag en nacht voor klaar sta mij de grootste teleurstelling van mijn leven gaat bezorgen?'
'Nee, dat zie je verkeerd. Het gaat niet om jou, maar ik ben bang dat het een drama voor je zoontje wordt.'
'Dat is toch de verantwoording van ons als ouders. Als we na een paar trainingen zien dat het niet lukt, laten we hem echt niet doormodderen hoor. Ik begrijp dus niet waar jij je druk om maakt of willen jullie gewoon geen gehandicapte kinderen als lid?'
'Natuurlijk willen we dat wel, Arjan. Laat me alleen even overleggen met Frank. Hij is tenslotte jeugdvoorzitter en daarom wil ik hem niet voorbijlopen.'
 'Doe je dat ook als kinderen zich aanmelden, die geen handicap hebben?'
'Ik ben zo weer bij je, Arjan.'
'Je geeft me geen antwoord.'
 'Ik ben zo terug.'
Arjan is inmiddels zo kwaad, dat zijn hele lichaam trilt en het liefst zou hij meteen naar huis gaan. Als hij beseft dat hij zijn zoontje dan moet vertellen dat SLC hem niet wil hebben als lid, besluit hij echter toch nog maar even te blijven. Het kan immers ook zo zijn, dat de rest van het jeugdbestuur er anders over denkt dan de jeugdsecretaris en dan heeft hij de jongen voor niets zo verdrietig gemaakt. Want gezien zijn enthousiasme van straks, zal hij dat zeker zijn als hij hoort dat hij toch niet op voetbal kan.

 Het duurt een heel tijdje voor Gert weer terug is, maar de manier waarop hij kijkt zorgt ervoor dat Arjan eigenlijk zijn antwoord al weet.  'Ik heb de voorzitter gebeld en daarna ook de andere mensen van het jeugdbestuur, maar we zijn het allemaal met elkaar eens dat we je zoontje geen lid van onze vereniging moeten laten worden. Dit komt waarschijnlijk heel hard bij je over en we vinden het ook een ontzettend moeilijke beslissing, maar we zijn gewoon heel erg bang voor problemen. Vooral omdat onze leiders en trainers geen flauw idee hebben hoe ze met dit soort kinderen om moeten gaan.'

 De man wil nog meer zeggen, maar Arjan valt hem woest in de rede.  'Hou maar op met je mooie praatjes. Hoor je wel goed wat je zegt? Dit soort kinderen!!. Lex heeft alleen een handicap, maar is verder net zo als ieder ander kind hoor. Ik weet echter meer dan genoeg en jullie zullen van mij en mijn zoontje geen last meer hebben. Als ik zo thuis ben, bedank ik namelijk meteen als lid en reken erop dat ik tegen iedereen zal vertellen dat Lex niet bij jullie mag voetballen en waarom niet, want jullie zijn gewoon bang dat Lex voor overlast zal gaan zorgen. Jullie moeten je heel diep schamen, dat je deze beslissing durft te nemen. Denk er even aan dat er zo een kereltje van zes jaar, door jullie schuld, heel erg verdrietig zal zijn. Kom ook alsjeblieft binnenkort niet met excuses, want ik ben helemaal klaar met jullie.'

 Arjan wil eigenlijk nog veel meer zeggen, maar door alle emotie krijgt hij wat moeite met zijn ademhaling en daarom loopt hij naar zijn auto. Onderweg wordt hij wel wat rustiger, maar hij heeft nog niet de moed om naar huis te gaan en zijn zoontje het slechte nieuws te brengen. Daarom rijdt hij naar het strand om daar even een stukje te gaan wandelen. Na een paar honderd meter, bedenkt hij zich echter dat zijn vrouw natuurlijk op hem zit te wachten en zich zeer waarschijnlijk erg ongerust maakt omdat hij zo lang wegblijft. Omdat dit wel het laatste is wat hij wil, besluit hij haar maar even te bellen.

 'Met Karin. Wat is er? Heb je een ongeluk gehad? Je zou toch zo snel mogelijk weer terugkomen? Lex en ik staan al een hele tijd voor het raam op je te wachten.'
'Met mij is er niets, maar kun je even ergens heen lopen waar Lex  je niet kan horen praten?'
'Waarom?'
 'Dat hoor je zo.'
 'Momentje.'
 Het blijft nu even stil, maar dan is Karin er weer. 'Nou vertel.'
 'Bij SLC willen ze Lex niet als lid inschrijven.'
 'Waarom niet?'
 'Ze zeggen dat het vanwege zijn handicap niet kan en dat de leiders en trainers niet weten hoe ze met hem om moeten gaan, maar ze zijn gewoon bang dat ze last van hem hebben. Ik ben kwaad weggelopen en ga straks gelijk bedanken als lid, maar loop nu op het strand om na te denken hoe ik dit aan onze kerel moet vertellen.'
 'Dat begrijp ik. Wat een schooiers zeg. Dit had ik echt niet van ze verwacht.'
'Ik had hier ook niet op gerekend, maar het ergste is dat Lex nu niet kan voetballen.'
Omdat er een vliegtuig heel laag overkomt, moeten ze hun gesprek even stoppen en in die tijd blijkt Karin iets te hebben bedacht.  'Waarom ga je niet even bij De Panters vragen of hij daar kan komen voetballen?'
'Dat is een top idee, want daar heb door alle emotie nog geen moment aan gedacht. Wat zeggen we trouwens tegen Lex, als hij daar wel terecht kan?'
'Daar verzin ik wel wat op. Ga eerst maar vragen of ze daar geen problemen met gehandicapte kinderen hebben.' 
'Doe ik. Moet ik gelijk bellen als ik iets weet?'
 'Ja, doe maar.'

 Arjan heeft opeens weer nieuwe hoop en rent zo snel hij kan terug naar zijn auto, om vervolgens met een sneltreinvaart naar het complex van De Panters te rijden. Als hij daar uitstapt, wordt hij overvallen door een enorm gevoel van schaamte. Hij heeft namelijk nog nooit iets van deze vereniging willen weten, maar nu gaat hij ze zo wel om een gunst vragen. Tenminste zo voelt hij dat. Hierdoor denkt hij even om dan toch maar terug naar huis te gaan, maar dan ziet hij het gezicht van Lex weer voor zich en loopt hij door. 
 Als hij een paar minuten later de kantine binnenkomt, ziet hij gelijk een buurman van een straat verderop staan. 'Hallo Plaggeman. Bij wie kan ik mijn zoontje inschrijven als lid?'
 'Kies je nu eindelijk voor een echte club of zitten ze bij SLC vol?'
 'Ja, wrijf het er nog maar even in. Ze willen de jongen niet hebben bij SLC.'
'Waarom niet?'
'Vanwege zijn been.'
 'Dat is raar, want zo heel beperkt is hij toch niet. Mijn vrouw en ik hadden het er heel toevallig pas nog over dat hij zich zo goed kon redden met zijn handicap en zo levenslustig was. Lekkere club om het ventje daarom niet als lid te willen.'
 'Zeg dat. Ik kom er ook zeker nooit meer en ga straks eerst mijn lidmaatschap opzeggen.'
 'Je hebt groot gelijk. Ik heb de jeugdvoorzitter trouwens net naar de bestuurskamer zien lopen. Moet ik hem even voor je roepen?'
 'Graag.'
De voorzitter komt er direct aan en is meteen heel erg duidelijk.
 'Bij ons gaat het allereerst om het plezier van de kinderen en daarom is iedereen welkom. Laat hem dus  aanstaande maandag maar komen trainen bij de F2. Lager kan niet, want we hebben maar twee F-teams. Als ik jullie zo hoor, gaat dat best goed en mochten er toch nog onverwachte problemen komen, dan lossen we die samen als grote mensen op. Afgesproken?'
 'Zeker man. Geweldig. Ik vind het echt super dat mijn zoon hier wel kan voetballen en zal dit niet snel vergeten, want jullie maken mijn gezin en mij hier ontzettend blij mee. Daarom ga ik het ze gelijk maar vertellen. Tot volgende week.'

 'Tot ziens.'
Als Arjan thuiskomt is het één groot feest en dat wordt de dagen erna alleen maar groter. Eerst omdat er voetbalschoenen en een trainingspak gekocht moeten worden, dan omdat Lex de hele familie langs moet om alles te laten zien en tenslotte de eerste training. Door alles van de laatste dagen zien Karin en Arjan hier wel een beetje tegenop, maar het valt ze ontzettend mee. Natuurlijk is hun jongen niet de beste van het veld, maar daar hadden ze ook niet op gehoopt of gerekend. Het feit dat hun zoontje zeker niet in negatieve zin opvalt, is voor hen al meer dan genoeg en daarom kijken ze vol verwachting uit naar zijn eerste echte wedstrijd en die is heel toevallig tegen SLC.

 Het debuut van zijn zoon als voetballer, zorgt ervoor dat Arjan voor het eerst van zijn leven een nacht wakker ligt van het voetballen. Hij is namelijk enorm bang dat Lex een heel slechte wedstrijd speelt en ze bij SLC het gevoel krijgen dat ze toch wel degelijk gelijk hebben gehad. Daarom zit hij 's ochtends om zes uur al in de kamer, krijgt hij met geen mogelijkheid zijn ontbijt naar binnen en rijdt hij tegen negen uur stijf van de zenuwen met zijn vrouw en zoon naar het voetbalveld. Daar gaat Karin naar binnen om gezellig en kopje koffie te drinken met de andere moeders en ijsbeert hij zelf rond de velden totdat de wedstrijd begint. Dan blijkt al snel dat hij zich zorgen om niets heeft gemaakt. De jongen doet het vanwege zijn enorme enthousiasme en gezien zijn beperkte mogelijkheden namelijk meer dan goed en tot zijn grote geluk winnen ze de wedstrijd ook nog met 1-0.  Die overwinning is voor Arjan echter niet het belangrijkste. Hij is er namelijk veel gelukkiger mee, dat zijn zoontje net als ieder ander kind gewoon kan sporten en dus geen buitenbeentje is. In gedachten maakt hij dan ook een enorme lange neus in de richting van SLC, maar daar laat hij niets van merken. Nu alle commotie een beetje voorbij is en zijn boosheid wat is gezakt, merkt hij namelijk toch nog wel sympathie voor de club te voelen. Als een paar maanden later op een avond ineens de jeugdvoorzitter op de stoep staat, laat hij hem dan ook zonder na te denken binnen.  De man stelt zich in de kamer eerst aan Karin voor, maar vertelt dan direct waar hij voor komt.

 'Ik wil allereerst namens de vereniging onze excuses aanbieden voor het feit dat we jullie zoon aan het begin van dit seizoen niet hebben willen inschrijven als lid. We dachten het destijds goed te doen, maar we hebben de plank volledig misgeslagen. Hier hebben we ontzettend veel spijt van en daarom wil ik vragen of jullie volgend seizoen weer met de jongen bij ons komen voetballen.'
'Nu jullie er spijt van hebben en bekennen dat jullie fout zijn geweest, kom ik graag weer met Lex bij jullie terug.'

 'O nee, zegt Karin, Jullie hebben mijn zoontje afgewezen vanwege zijn handicap en dat is het ergste wat ik in mijn leven te verwerken heb gekregen. Nu blijkt dat de jongen prima mee kan voetballen, kunnen jullie gemakkelijk je verontschuldigingen aanbieden. Ik kan toch niet controleren of jullie dat echt menen of het alleen maar roepen omdat het zo netjes staat of misschien wel zo hoort. In augustus hebben jullie Lex echter laten stikken en dat vergeef ik jullie nooit.'
Als Karin uitgesproken is, kijken de mannen elkaar geschrokken aan en Arjan heeft zelfs een enorme kleur gekregen. Hij schaamt zich namelijk verschrikkelijk en als de man van SLC weg is, vertelt hij meteen waarom.
'Wat was ik net een slapjanus.'
 'Eigenlijk wel. Ben je alles wat er is gebeurd soms al vergeten?'
'Nee. Ik ben echter veel gekker op SLC dan ik ooit toe heb willen geven. Daarom had ik ze alles eigenlijk al een beetje vergeven en was die man zijn excuus voldoende om me weer over de streep te trekken. Ik baal gigantisch van wat ik net heb gezegd, maar Lex blijft bij De Panters voetballen.'
 'Mee eens en we praten er niet meer over.'