De problemen van een kleine club

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns

Enkele weken geleden las ik via de bekende sociale media een boeiend verhaal. Een herkenbaar verhaal over hoe het er in het amateurvoetbal te veelvuldig aan toe gaat. Het verhaal was geschreven door Henk Doppenberg. Via Google was Henk Doppenberg snel gevonden en voor mij als liefhebber van het amateurvoetbal opende zich een speelgoedwinkel. Een speelgoedwinkel in de vorm van een website met o.a. fictieve voetbalverhalen die allemaal op de tegenwoordige tijd geplaatst kunnen worden. Ik besloot er een mailtje aan te wagen om in contact te komen met Henk die, zo bleek op zijn website www. henk-doppenberg.nl, ook een vijftiger bleek te zijn. Al snel kwam er antwoord op mijn vraag of Puurvoetbalonline zijn verhalen mocht publiceren waarbij bronvermelding een vanzelfsprekendheid was. Het antwoord van Henk was positief en vandaar dat ik met regelmaat een verhaal van Henk zal publiceren. Verhalen die allemaal letterlijk uit het 'voetbal' leven zijn gegrepen zoals ook deze met als titel: De problemen van een kleine club-deel1

Henk Doppenberg www.henk-doppenberg.nl

Teun opent met een ernstig gezicht de vergadering van het jeugdbestuur.
'Mensen, jullie hebben dit keer geen agenda van me ontvangen en dat is niet zonder reden. Ik heb voor vanavond namelijk maar één punt en dat is het voortbestaan van onze club. Als we op deze manier verder blijven gaan, vrees ik namelijk dat we het steeds moeilijker gaan krijgen en op den duur het loodje leggen. Het ledenaantal loopt elk jaar terug, we gaan op een steeds lager niveau voetballen, we hebben amper nog vrijwilligers en tot slot draait de club, door het sterk teruglopende aantal sponsors, financieel slechter dan ik ooit meegemaakt heb. In het bestuur is er al over gesproken om met een andere club te gaan fuseren, maar daar is nog geen meerderheid voor te krijgen. Als er niets gebeurt, zullen we, zoals ik net al zei, over een paar jaar echter niets meer te kiezen hebben en is het óf fuseren óf stoppen met de club.'
Erben knikt een keer en is het helemaal met zijn voorzitter eens.
'Je hebt gelijk en dat weet Frits ook. We weten ook wel hoe we de vereniging weer een beetje aan de praat kunnen krijgen, maar het probleem is dat dit ons met z'n drieën niet lukt en ik geen flauw idee heb wie we zouden moeten vragen om ons te helpen. De mensen die wat voor de club doen, hebben immers al meer dan werk genoeg en anderen hoeven we niet te vragen.'
'Het is waar wat Erben zegt, maar er moet gewoon iets gebeuren. Zou jij als voorzitter niet een brief naar alle ouders kunnen sturen om hen het probleem voor te leggen en hen om hulp te vragen?'

Teun wil dat wel, maar blijkt ook nog andere plannen te hebben.
'Dat is goed, maar ik vind dat we ze ook uit moeten nodigen voor een avond waarop we officieel starten met ons nieuwe beleid. Het lijkt me echter verstandig om ook de A junioren en ons vrouwenteam te benaderen. Daar zitten namelijk veel jongens en meisjes tussen die nog studeren en wie weet kunnen zij hun studie combineren met een functie binnen onze club. Als een soort stage, bijvoorbeeld. Ik weet ook niet precies hoe dat werkt, maar zal mijn buurman wel eens vragen. Die zit in het onderwijs en zal me dus vast verder kunnen helpen. Wanneer zullen we die avond houden?'
'Over een week of drie?'
'Mij goed. Ben jij het er ook mee eens, Frits.'
'Zeker. Doe maar 12 november. Zal ik de kranten trouwens uitnodigen? Hoe meer publiciteit we krijgen, des te beter het immers is. We hebben het tot nog toe trouwens alleen over de ouders, de A1 en de vrouwen gehad, maar moeten we de rest van de leden ook niet uitnodigen. Alle hulp en iedere tip is namelijk meer dan welkom.'
'Mij best. Al moeten we mijn vrouw dan misschien wel even helpen om alle brieven in enveloppen te doen en er adresstickers op te plakken.'
'Mee eens. Wanneer doen we dat?'
'Morgenavond?'
'Ik kan. Jij ook, Erben?'
'Geen probleem.'
'Klasse mannen. We hebben om half 8 de koffie klaar.'

Hoewel de eerste reacties erg positief zijn, kijken Teun, Frits en Erben toch met de nodige spanning uit naar hun informatieavond. Ze hebben namelijk één ding heel duidelijk met elkaar afgesproken en dat is, dat ze direct stoppen met hun activiteiten als er te weinig belangstelling voor hun plannen is. Zover komt het echter niet, want de kantine zit behoorlijk vol en dat is een enorme meevaller voor de bestuurders. Al valt het ze wel weer wat tegen, dat ze uiteindelijk toch nog flink hun best moeten doen om echt hulp te krijgen. Ondanks dit zijn ze aan het einde van de avond wel enorm tevreden. Zeker omdat ze voor hun gevoel een aantal goede mensen hebben weten te strikken, waardoor hun vertrouwen in de toekomst opeens weer enorm is toegenomen.

Als ze een week later hun eerste vergadering hebben, heet Teun iedereen en vooral de nieuwelingen dan ook enthousiast welkom.
'We hebben afgelopen donderdag meerdere ideeën en voorstellen gehoord.  Het is nu vanavond aan ons, om te besluiten wat we wel en wat we niet gaan doen en ook een beetje in welke volgorde. Ik heb er zelf wel een mening over, maar zou graag eerst horen wat jullie ervan vinden. Wie mag ik dus het woord geven? De penningmeester heeft me trouwens toegezegd, dat we best een beetje onkosten mogen maken. Volgens hem snappen we zelf wel wat redelijk is en wat niet.'

Bart, een jongen uit de A1, is de eerste die het woord krijgt.
'Volgens mij moeten we eerst het ledenaantal omhoog zien te krijgen. We hebben nu 2 F-teams, 2 E-teams,  een D1, een C1 en een A1.  Dat is veel te weinig, want zo kunnen we niet selecteren en gaat het niveau nooit omhoog. Plus dat we volgens mij zo snel mogelijk met mini-pupillen moeten beginnen. Ieder kind dat op z'n vierde of vijfde naar de concurrent gaat, komt op z'n zesde namelijk niet meer bij ons voetballen.'
'Ik vind dat je een goed verhaal hebt, maar hoe denk je meer leden naar onze club te krijgen?'
'Op drie manieren. Ten eerste door zo vaak mogelijk in alle kranten te komen. Dan gaan de mensen namelijk vanzelf beseffen dat hier veel gebeurt en iedereen wil bij een levendige club horen. Ten tweede door regelmatig 4 tegen 4 toernooien en open trainingen te organiseren, waarbij elk jeugdlid vrienden of vriendinnen mee kan brengen om samen met hen te trainen of te voetballen. Aan het einde van zo'n toernooi of training moet iedereen een klein prijsje krijgen en een formulier dat ze zich op kunnen geven als lid. Tot slot moeten we proberen om betere trainers te krijgen. Nu ik op het CIOS zit, zie ik namelijk dat er hier veel beter getraind zou kunnen worden. Volgens mij moeten we daarom proberen om een aantal jongens op een trainerscursus te krijgen. Ten eerste kunnen ze de spelers dan beter leren voetballen en iedereen zal ook meer plezier in het trainen krijgen. Plus dat we door betere trainers misschien ook eens wat leden van andere clubs krijgen. Zekers als onze teams door beter te trainen ook in een hogere klasse kunnen gaan voetballen. Het kost de club wel wat geld, maar jij zei straks dat dit voor de penningmeester geen probleem was.'

Teun begint te grijnzen.
'Klopt, dat heb ik gezegd. Nogmaals mijn complimenten voor je verhaal. Wie van jullie heeft hier nog een vraag over of eventueel wat aan toe te voegen? Petra, zeg het eens.'
'Hoewel ik heel graag wat voor de club doe, twijfel ik toch een beetje.'
'Waarom dan?'
'Nou, ik hoor over selecteren, hoger niveau, beter voetballen, betere trainers en krijg sterk het gevoel dat er binnenkort alleen nog ruimte is voor sterspelers en niet meer voor de kinderen die niet zoveel of weinig talent hebben. Ik zou het heel erg jammer vinden als dat zou gebeuren, want dan worden we net als alle andere clubs in de buurt en volgens mij kan dat nooit de bedoeling zijn. Waarom is het bijvoorbeeld zo belangrijk dat onze teams in hogere klassen gaan voetballen.'

De voorzitter begrijpt heel goed wat Petra bedoelt.
'Dat zijn goede vragen. Als clubs omhoog willen, gaat dat namelijk heel vaak ten koste van de mindere goden. Wat mij betreft, gebeurt dat hier echter niet en blijven wij een vereniging van iedereen voor iedereen. Natuurlijk willen we graag beter worden, maar daar bedoelen we alle kinderen mee. Jongens en meisjes die weinig voetbaltalent hebben, kunnen namelijk ook best het nodige leren en een betere voetballer worden. Natuurlijk worden zij geen toppers, tenminste meestal niet, maar dat is ook nergens voor nodig. Een mindere speler die het hier naar zijn of haar zin heeft, kan namelijk best ontzettend belangrijk voor de club worden. Misschien dan niet als voetballer, maar zeker wel in een andere functie. Bijvoorbeeld teamleider, bestuurslid of kantinemedewerker. Het gaat ons dus nogmaals niet alleen om de sterren, maar om iedereen en ook iemand die niet uitblinkt maar plezier heeft, is van harte welkom. Dat we hoger willen gaan voetballen, komt omdat we mee willen blijven tellen. Nu spelen al onze teams in de laagste klasse en dat is voor veel ouders de reden om hun kind daarom maar op een andere club uit de buurt te doen. Als we wat hoger spelen, is de kans aanwezig dat dit minder wordt.'
'Ik begrijp het.'

'Heb je verder nog vragen?'
'Nee.'

'Iemand anders nog?'

Als Teun beseft dat er niemand meer iets te vragen heeft, gaat hij verder met het verdelen van de taken.
'Petra, ik begreep dat jij journalistiek studeert.'
'Klopt.'
'Wil jij dan de PR voor je rekening nemen?'
'Graag.'
'Mooi.'
'En Bart, het lijkt me logisch dat jij de toernooien en open trainingen op gaat pakken.'
'Leuk.'
'Moet je daar nog hulp bij hebben?'
'Graag, want ik weet binnen de club nog niet zo goed de weg als jullie en het lijkt me wel fijn om met een wat meer ervaren iemand te kunnen overleggen.'
'Heel verstandig. Lijkt het jou wat Erben, om met Bart samen te gaan werken?'
'Perfect.'
'Dan zijn Edward en Ingrid nog over en jullie zou ik willen vragen om de jeugdsponsoring op te gaan zetten. Wel graag in overleg met de sponsorcommissie, maar dat mag geen probleem zijn. Voelen jullie er iets voor om dit te gaan doen?'
Wanneer Teun de man en de vrouw ziet knikken, vervolgt hij zijn verhaal.
'Frits en ik hebben geen echte taak, maar pakken alle lopende zaken binnen de jeugd op en staan natuurlijk altijd klaar om jullie waar dan ook mee te assisteren. Het lijkt me goed dat jullie nu op papier gaan zetten hoe jullie je taak willen gaan uitvoeren en dat we vandaag over veertien dagen weer bij elkaar komen om dit samen te bespreken. Is iedereen het hier mee eens? Ik zie iedereen knikken, dus tot over twee weken en dan weer om half acht.'