Alleen maar aandacht voor het eerste

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns

Enkele weken geleden las ik via de bekende sociale media een boeiend verhaal. Een herkenbaar verhaal over hoe het er in het amateurvoetbal te veelvuldig aan toe gaat. Het verhaal was geschreven door Henk Doppenberg. Via Google was Henk Doppenberg snel gevonden en voor mij als liefhebber van het amateurvoetbal opende zich een speelgoedwinkel. Een speelgoedwinkel in de vorm van een website met o.a. fictieve voetbalverhalen die allemaal op de tegenwoordige tijd geplaatst kunnen worden. Ik besloot er een mailtje aan te wagen om in contact te komen met Henk die, zo bleek op zijn website www. henk-doppenberg.nl, ook een vijftiger bleek te zijn. Al snel kwam er antwoord op mijn vraag of Puurvoetbalonline zijn verhalen mocht publiceren waarbij bronvermelding een vanzelfsprekendheid was. Het antwoord van Henk was positief en vandaar dat ik met regelmaat een verhaal van Henk zal publiceren. Verhalen die allemaal letterlijk uit het 'voetbal' leven zijn gegrepen zoals ook deze met als titel:
Alleen maar aandacht voor het eerste
Henk Doppenbergwww.henk-doppenberg.nl
'Iedereen welkom. Zoals jullie zien, is Erik er vanavond ook weer bij. We beginnen dus dit keer met de jeugdzaken. Erik, aan jou het woord.'
 'We krijgen heel veel klachten van jeugdleiders over de slechte kwaliteit van de waterzakken. Die dingen schijnen zo goed als allemaal lek te zijn en ze zouden graag per team wat nieuwe waterflessen willen hebben, want dat is blijkbaar ook een drama. Mijn vraag is dus of en waar we die dingen aan kunnen schaffen en bestellen jullie ze of moeten we het zelf doen?'
 'Ik kijk even naar de penningmeester. Jan, zeg er eens wat van.' 
 Jan hoeft niet lang over zijn antwoord na te denken.
 'Ik zal met de kantinebaas overleggen of hij eens bij de leveranciers van sportdranken naar die dingen kan vragen. Die hebben vaak wel van die spullen liggen en volgens mij geven ze die gratis weg. Al zal dat natuurlijk wel afhankelijk zijn van hoeveel we als club bij dat bedrijf bestellen.'
 'Dat zou je al een paar keer doen en misschien heb je het ook wel gedaan, maar ik heb nog nooit een waterzak of een spuitbus gezien en daarom moeten wij onze leiders nu met van die versleten troep op pad sturen.'
 'Jij hebt gemakkelijk praten, maar wat denk je dat een waterzak compleet met flessen en spons kost en hoeveel heb je er trouwens nodig?'
 'Ik heb geen idee hoe duur die dingen zijn, maar we hebben er vijftien nodig.'
 'Reken dan maar op een bedrag rond de tweehonderd euro. Dat is me momenteel eigenlijk te veel. Kunnen de leiders zelf geen waterzak kopen en betalen?'
 'Dat zou wel helemaal het toppunt zijn.'
'Waarom?'
 'Omdat iedereen ziet dat er bakken met geld naar het eerste gaan. Ten eerste lopen zij altijd in de nieuwste spullen en die premies en onkostenvergoedingen zullen ook niet gering zijn, want anders kwamen ze niet helemaal uit de Randstad hierheen om te voetballen.'
 'Ten eerste brengen die spelers ook veel geld binnen via entreegelden en sponsoring. Ten tweede worden zij niet betaald door de club, maar door de stichting en tot slot is dat een beleid waar we met zijn allen voor gekozen hebben. Wat mij betreft mag dat dus nu niet ineens een probleem gaan geven.'
 'Als ik ze moet gaan vertellen dat jullie moeilijk doen over tweehonderd euro, dan zullen de leiders en trainers zeker over het eerste elftal beginnen en volgens mij is dat heel goed te begrijpen.'
 'Ik vind van niet en als jij daar anders over denkt, vraag ik me af of jij wel in het bestuur hoort.'
 'Misschien zou jij beter met het eerste een aparte vereniging kunnen beginnen.'
De voorzitter voelt de stemming grimmig worden en grijpt daarom in.
 'Ho jongens. Geen ruzie. Erik, wij praten straks nog even verder over die waterzakken en dan hoor je van me wat we hebben besloten.'
'Hoeft niet, want ik weet het antwoord al.'
'Hoe bedoel je?'
'Omdat het elke keer hetzelfde liedje is. Als ik om dingen vraag die geld kosten, roept de penningmeester direct dat het niet kan. Vervolgens zeggen jullie er samen nog over verder te praten en kan het uiteindelijk nog niet. Houd me dus maar niet meer aan het lijntje en zeg gewoon waar het op staat.'
'Je hoort nog van me, want ik vind niet dat we jeugd aan hun lot over moeten laten.'
'Dat vind ik ook niet. Nou, ik ben benieuwd.'
Erik begint gelijk maar aan zijn tweede punt.
 'Dan de sportdag voor de pupillen. We bestellen altijd medailles voor de winnaars en voor iedereen een vaantje en dat wordt gesponsord door Fiets 2000, dus neem ik aan dat het geen onoverkomelijke problemen geeft als we dat nu weer doen?'
 'Dat denk ik ook niet, maar ik kijk opnieuw naar de penningmeester.'
 'Die medailles zijn geen punt, maar krijgen alle pupillen een vaantje?'
'Ja, hoezo?'
'Omdat ik denk dat de D pupillen hier niet meer op zitten te wachten en daarom stel ik voor, om ze alleen voor de mini's de E en de F te bestellen. Fiets 2000 betaalt een vast bedrag per jaar en op die manier houden we er als club ook nog iets aan over.'
 De penningmeester kijkt de kring rond alsof hij niets bijzonders heeft gezegd, maar Erik ontploft bijna van woede.
 'Als jullie het met deze domme mening eens zijn, dan is het wat mij betreft voorbij met de sportdag en ik zal dan ook aan iedereen binnen de vereniging vertellen waarom we ermee stoppen.'
'Waarom Erik? Als de D geen vaantjes meer wil, heeft de penningmeester toch gelijk als hij voorstelt om er dan wat minder te bestellen?'
 'Ten eerste weet ik zeker dat de meeste D spelers het nog heel leuk vinden om een vaantje krijgen en ten tweede bespaar je hier hooguit dertig euro mee. Willen jullie voor dat geld het risico lopen dat er na de sportdag een aantal kinderen enorm teleurgesteld naar huis gaan?'
 'Nee, dat niet. Ze moeten ze alleen ook niet overal langs de weg laten slingeren, want daar geven we ons geld niet voor uit.'
'Wanneer is dat gebeurd?'
Verleden jaar.'
 'Hoeveel hebben jullie er toen dan gevonden?'
'Drie.'
 'Dat moet natuurlijk niet, maar beseffen jullie dat de andere zevenenvijftig D spelers hun vaantje dan wel mee naar huis hebben genomen?'
 'Ja jongens. Volgens mij heeft Erik gelijk. Als de penningmeester ook akkoord is, dan moet je toch maar voor alle pupillen vaantjes bestellen.'
 Omdat de penningmeester knikt, beseft Erik dat het probleem is opgelost en omdat hij verder niets meer heeft, maakt hij aanstalten om weg te gaan. Het bestuur blijkt hem echter nog niet te willen laten gaan.
 'Het inschrijfformulier voor de Grote Clubactie is binnengekomen en natuurlijk doen we daar weer aan mee. Omdat de jeugdafdeling steeds meer geld kost, heeft de penningmeester voorgesteld om maar een flink aantal extra loten te bestellen. Hoe denk jij hierover?'
 'Dat lijkt me een goed plan. Tenminste, als jullie die loten gaan verkopen. Zoals ik er nu over denk, ben ik namelijk niet van plan om er ook maar een seconde tijd aan te besteden. De jeugd is namelijk alleen goed om geld binnen te halen, maar als we wat nodig hebben laten jullie ons stikken.'
 'Je zou toch nog horen wat we van de aankoop van die waterzakken vinden?'
'Dat klopt, maar daar gaan jullie geen toestemming voor geven en zo is het met bijna alles. Wat doen jullie trouwens met het geld van die verloting? Gaat dat soms ook naar het eerste?'
 'Je hebt net gehoord dat die door de stichting worden betaald.'
'Ja, maar ik geloof niet alles. Zeker niet als het om geld gaat.'
Het blijft nu heel even stil, maar dan praat Erik weer verder.
'Ik denk trouwens dat de animo om loten te verkopen bij de jeugdleden heel gering is. De kinderen willen misschien nog wel, maar hun ouders en ook de leiders zullen hen zeker niet aanmoedigen.'
'Waarom dan niet?'
'Begrijp je dat dan niet? Omdat jullie alleen aan het eerste denken en de rest niet belangrijk vinden. Daar klaagt men al langer over, maar de laatste maanden wordt het steeds erger. Zeker nadat jullie eind vorig jaar de contributies flink hebben verhoogd. Ik heb zelfs al gehoord dat er aan het einde van het seizoen twee jeugdteams in zijn geheel naar DAVO gaan.'
'Waarom ben je hier niet eerder over begonnen?'
'Dat had ik misschien wel moeten doen, maar het ontbrak me eerlijk gezegd aan moed. Jullie zijn het namelijk altijd in alles met elkaar eens en met een andere mening krijg je hier gewoon geen poot aan de grond. We hadden echter al wel besloten, om de volgende keer met drie man van jeugdcommissie bij jullie vergadering te komen om het probleem aan te kaarten.'
De voorzitter kijkt zijn mensen eens aan en het lijkt alsof hij nogal geschrokken is.
 'Hoe kunnen we dit probleem oplossen, Erik?'
'Door te erkennen dat jullie de laatste tijd fouten hebben gemaakt en de jeugd totaal vergeten zijn. We hoeven echt geen duizenden euro's, maar willen wel normaal behandeld worden en dus geen gedoe meer over een paar honderd euro voor waterzakken. Verder moet er bij de junioren ook wat gebeuren, want we hebben voor de Onder negentien niet eens een gediplomeerde trainer. Dat is toch op zijn minst raar en vooral omdat ons eerste team in de hoofdklasse gaat spelen. Het feit dat we voor de oudste jeugd geen trainer met papieren hebben, is voor de meeste mensen trouwens het ultieme bewijs dat jullie onze jeugdspelers niet serieus nemen. Ze zijn trouwens ook niet nodig, want jullie halen voor het eerste toch alleen maar spelers van buiten. Er speelt volgens mij namelijk niemand meer in die hier uit het dorp komt.'
De penningmeester blijkt het niet zo te zien zitten om een andere koers te gaan varen.
'We trekken nu wel elke veertien dagen vijftienhonderd toeschouwers, terwijl er vroeger hooguit honderd man stond en de sponsoring brengt tegenwoordig in één jaar meer op dan vroeger in vijf.'
 'Dat klopt, maar de jeugd loopt binnenkort weg en bij het tweede hoor ik die geluiden ook. Het is dus maar net waar jullie voor kiezen. Denk er alleen niet te licht over, want bij de jeugd is de onvrede heel erg groot en vooral bij de ouders. Al begrijp ik inmiddels, dat jullie je daar niet allemaal evenveel van aantrekken.'
 'We gaan hier zo verder over praten en komen er zeker op terug.'
'Dat hoop ik.'
 'Je kunt op me rekenen.'
Erik verwacht niet dat het bestuur ineens een heel ander beleid gaat voeren en hij krijgt gelijk. Ze zeggen wel dat ze de jeugd weer serieus gaan nemen en geven hen zelfs een eigen budget. Dit is echter zo gering dat de jeugdcommissie er amper iets mee kan doen en daarnaast wordt het eerste weer op meerdere posities versterkt. Het resultaat is dan ook, dat er ten eerste veel minder nieuwe jeugdleden bijkomen, dan de laatste jaren het geval was en er ten tweede ook heel veel ouders zijn die hun kinderen op een andere club doen. 
Er is echter geen bestuurslid dat hierom maalt en ze maken zich er ook niet druk om dat er veel jonge spelers uit het tweede, omdat ze toch nooit een kans in het eerste krijgen, naar een andere club vertrekken. Het eerste is namelijk eerst gepromoveerd naar de derde divisie en maakt nu zelfs een grote kans om met een team vol spelers van buitenaf opnieuw te promoveren. De bestuursleden voelen zich daarom geslaagde voetbalmensen en denken geen minuut meer aan de leuke vereniging die ze om zeep hebben geholpen.