De indelingen klaar, maar geen ouder is tevreden

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns

Enkele weken geleden las ik via de bekende sociale media een boeiend verhaal. Een herkenbaar verhaal over hoe het er in het amateurvoetbal te veelvuldig  aan toe gaat. Het verhaal was geschreven door Henk Doppenberg. Via Google was Henk Doppenberg snel gevonden en voor mij als liefhebber van het amateurvoetbal opende zich een speelgoedwinkel. Een speelgoedwinkel in de vorm van een website met o.a. fictieve voetbalverhalen die allemaal op de tegenwoordige tijd geplaatst kunnen worden. Ik besloot er een mailtje aan te wagen om in contact te komen met Henk die, zo bleek op zijn website www. henk-doppenberg.nl, ook een vijftiger bleek te zijn. Al snel kwam er antwoord op mijn vraag of Puurvoetbalonline zijn verhalen mocht publiceren waarbij bronvermelding een vanzelfsprekendheid was. Het antwoord van Henk was positief en vandaar dat ik met regelmaat een verhaal van Henk zal publiceren. Verhalen die allemaal letterlijk uit het 'voetbal' leven zijn gegrepen zoals ook deze met als titel: De indeling klaar maar geen ouder tevreden.

Profielfoto van Henk Doppenberg www.henk-doppenberg.nl
Luuk, de voorzitter van de technische commissie ziet op de klok dat het tien uur geweest is en daarom vindt hij het de hoogste tijd om de vergadering af te sluiten.
'Mannen, volgens mij staan alle indelingen nu op papier en is het wat ons betreft klaar. Sjaak stuurt zo snel mogelijk alles naar de webmaster, dan kan die het op de website plaatsen. Vervolgens wachten we wel af of er reacties op komen. Dat zal wel, want ik kan me niet voorstellen dat iedereen het zomaar met ons eens is. Zet mijn naam, e-mailadres en telefoonnummer trouwens maar onder de indelingen, dan wacht ik de reacties wel af en natuurlijk hou ik jullie op de hoogte. Het is nu echter bijna tien over tien, dus de hoogste tijd om nog even wat te drinken en naar huis te gaan. Morgen is het immers weer vroeg dag.'

Nadat de mannen nog even nagepraat hebben in de kantine, gaan ze naar huis en Luuk is zo druk, dat hij de komende dagen geen moment meer aan de voetbalclub denkt. Als de maandag erop 's avonds zijn telefoon gaat, is het hem echter snel duidelijk dat de indelingen inmiddels op de website staan.
'Met Luuk van Stralen.'
'Hallo, met Dijkmans, de vader van Ton. Ik zag net de indelingen op de site staan en daar ben ik het eerlijk gezegd helemaal niet mee eens.'
'Waarom niet?'
'Nou, Ton zijn vriendjes Erik en Michiel gaan volgend seizoen naar wat vroeger de E1 heette en hij blijft in de E2. Hij vindt dat helemaal niet leuk en wij ook niet. Het afgelopen seizoen gingen ze steeds met z'n drieën naar het voetbalveld en nu moet hij ineens alleen. Is hij soms slechter dan die andere jongens? Nee toch? Mijn vrouw en ik vinden hem namelijk zelfs beter.'

Luuk moet even nadenken, maar dan weet hij om welk kind het gaat.
'Meneer, de E1 is een selectieteam. Dat betekent dat daar de beste voetballers van de E-pupillen in komen en uw zoontje is daar helaas niet goed genoeg voor. Dit wil niet zeggen dat het geen prima speler is, maar de andere jongens zijn gewoon beter.'
'Dat zegt u. Heeft u de jongens wel eens zien spelen? Ton kan het beste schieten van zijn team, heeft afgelopen seizoen geen training overgeslagen, wint op trainen met partijtjes vaak van Erik en Michiel en doet altijd enorm zijn best. Ik kan daarom niet begrijpen dat jullie de jongen nu zoveel verdriet aan moeten doen en ons trouwens ook. Ton ligt boven op bed te huilen, mijn vrouw heeft amper gegeten en ik voel me ook helemaal niet lekker.'

De voorzitter zucht een paar keer diep en prent zich in om rustig te blijven.
'Meneer Dijkmans. We hebben een aantal mensen die alle spelers diverse keren hebben bekeken, dus ook uw zoon. Zij hebben allemaal onafhankelijk van elkaar een indeling gemaakt en bij iedereen stond Ton in de E2. We hebben er dus echt wel goed naar gekeken en uw zoontje niet zomaar in de E2 gelaten. U heeft het trouwens net over verdriet.'
'Ja, dat klopt. We zitten hier in zak en as.'
'Als we Ton in de E1 zouden doen, dan is hij daar veruit de minste speler. De kans dat de anderen op hem gaan mopperen is dan heel groot, want u weet hoe kinderen zijn. Plus dat hij zelf na een tijdje ook wel door heeft dat dit team te hoog gegrepen is voor hem. Hoeveel verdriet denkt u dat zoiets voor hem oplevert?'
'Dat valt wel mee hoor, want hij is een sterke jongen en mijn vrouw en ik steunen hem door dik en dun. Kunt u hem daarom toch niet een kans geven?'

Hoewel Luuk het allemaal best sneu vindt, denkt hij er niet over om de man gelijk te geven.
'Nee meneer. We hebben de teams naar eer en geweten ingedeeld en het is voor uw zoon echt beter om in de E2 te spelen. Ik vind het allemaal erg beroerd voor jullie, maar denk dat u het probleem veel groter maakt dan het is. De E2 is namelijk ook een heel leuk en vrij goed team. Plus dat de begeleiders en ook de ouders van de andere kinderen heel aardige mensen zijn. Ik weet daarom bijna zeker dat Ton er heel snel vriendjes heeft en het er uitstekend naar zijn zin krijgt.'
'Daar zou ik maar niet al te veel op rekenen, want ik verwacht dat jullie binnenkort een lid kwijt zijn. Als Ton niet in de E1 komt, zal ik er namelijk alles aan doen om hem naar een andere club te krijgen.'
'Op dit soort dreigementen ga ik niet in, meneer en wat mij betreft kunnen we ook beter met dit gesprek stoppen. Al wil ik u nog één ding vragen. Wat zou u ervan vinden, als we een ander kind dat terecht bij de E1 staat naar de E2 doen omdat we u uw zin willen geven?'
'Dat is dan het probleem van die ouders en niet van mij.'
'Dag meneer.'

Luuk wordt eigenlijk nooit kwaad, maar is nu zo woest dat hij eerst even naar buiten loopt om bij te komen. Hij krijgt echter weinig rust, want een paar minuten later gaat zijn telefoon weer.
'Met Luuk van Stralen.'
'Hallo, met Evelien Storm. Ik heb een vraagje. Volgens de website gaat mijn ene zoontje volgend seizoen naar de Onder-dertien en blijft de andere in de Onder-elf, maar ik zou ze liever in één team houden.'
'Waarom mevrouw?'
'Dat is gemakkelijker voor me. Als ze samen voetballen, hoef ik ze namelijk maar twee keer naar het trainen te brengen en anders vier keer. Plus dat ik ze dan ook elke zaterdag alle twee kan zien spelen en dat zal nu wel niet meer lukken, vrees ik.'

Aan de ene kant begrijpt Luuk de vrouw wel een beetje, maar hij kent de twee kinderen en beseft direct dat het gewoon niet mogelijk is om haar verzoek in te willigen.
'Dat gaat niet lukken, mevrouw.'
'Waarom niet?'
'Omdat we dan Joël naar de Onder-dertien moeten doen en dat gaat niet.'
'Want?'
'Nou, ten eerste is hij veel te klein en ten tweede komt hij er daar voetballend niet aan te pas. Dat geeft niets, want hij is jong en kan nog veel leren. Hij zou bij de Onder-dertien echter voor spek en bonen meedoen en dat moeten en mogen we hem niet aandoen.'
'En als ik dat als moeder geen probleem vind?'
'Wilt u uw zoon een jaar lang uit laten schelden door de andere spelers omdat hij niet goed genoeg voor hun team is en het risico lopen dat hij daarna helemaal met voetballen stopt?'
'Nee, dat ook weer niet.'

De vrouw heeft echter nog meer pijlen op haar boog.
'Dan moet Mario maar niet naar de Onder-dertien en in de Onder-elf blijven.'
'Dat kan ook niet.'
'U gaat me nu niet vertellen dat die jongen niet goed genoeg is om met jongere kinderen te voetballen.'
'Nee, maar wel dat hij daar te oud voor is.'
'Dat maakt voor één zo'n kind toch niet uit?'
'Toch wel, want dat vindt de KNVB niet goed.'
'Wat hebben die daar mee te maken?'
'Zij zijn de voetbalbond, organiseren de competities en bedenken de regels waar iedere club zich aan moet houden. Mario is trouwens ook veel te groot en te goed voor de Onder-elf.'
'Dat geeft toch niet, want dan winnen ze tenminste lekker vaak.'
'Hoe denkt u dat de tegenstanders zullen reageren, als wij met een team komen waar een speler in zit die veel groter en beter is dan de rest?'
'Dat moeten zij maar zien en zij kunnen toch ook een groter en ouder kind mee laten doen.'
'Zo werkt het niet, mevrouw.'
'Volgen mij wel, maar u wil me gewoon niet helpen.'
'Ik wil iedereen helpen, maar me wel aan de regels houden.'
'Nou, ik zoek wel een andere club. De groeten.'
'Dag mevrouw.'

Luuk denkt even om zijn telefoon maar uit te zetten, want hij is het gezeur inmiddels meer dan zat. Omdat hij dat aan de ene kant nogal laf vindt, doet hij dat echter toch niet en neemt hij het volgende telefoontje weer vol goede moed op.
'Met Luuk van Stralen.'
'Hallo, u spreekt met Straatman, de vader van Abel. Ik weet niet wie bij jullie de indelingen van de teams heeft gedaan, maar die persoon snapt er helemaal niets van.'
'Dat is krasse taal. Wat mankeert er volgens u aan?'
'Mijn zoon is ingedeeld in de Onder-dertien-één en dat is toch veel te hoog voor hem. Zet hem maar gerust een team naar beneden, want dat wordt een drama zowel voor jullie als voor hem.'
'Waarom dan?'
'Omdat hij helemaal niet zo'n goede voetballer is. Dat hebben jullie toch neem ik aan ook wel gezien? Wie doen die indelingen? Zijn dat trainers of mensen die af en toe een keer op het voetbalveld komen?'

Even denkt Luuk om de verbinding te verbreken, maar hij beseft gelijk dat dit niet verstandig is.
'Daar hoeft u zich geen zorgen over te maken, meneer. De mensen die over de indelingen gaan, zijn echt wel capabel. Andere vraag. Hoe vaak heeft u uw zoon dit jaar zien spelen? Uw vrouw zie ik namelijk wel vaak, maar u eigenlijk nooit.'
'Klopt. Ik ben er na de winter niet meer geweest, want ik moet 's zaterdags werken en daarom gaat mijn vrouw altijd. Zij heeft echter heel veel verstand van het spelletje hoor. Ze is er ook altijd als de jongens moeten trainen.
Het probleem is alleen dat dit volgend seizoen niet meer kan.'
'Want?'
'Dan trainen de jongens op maandag en woensdag en op die avonden heeft zij cursus.'
'Willen jullie Abel daarom naar een ander team?'
'Ja, eigenlijk ook wel.'
De man beseft blijkbaar dat hij teveel heeft gezegd en verbreekt nu met een paar woorden de verbinding. Luuk maakt daar echter geen probleem van, want hij is nu echt klaar met dat gezeur van de ouders. Zeker als hij nog even zijn mail checkt en zeven berichten van ouders ziet. Hij denkt er alleen geen minuut aan om ze te lezen, maar loopt regelrecht naar de koelkast om zichzelf een stevige borrel in te schenken.