Een scheidsrechter krijgt altijd de schuld

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Columns

Deze week las ik via de bekende sociale media een boeiend verhaal. Een herkenbaar verhaal over hoe het er tegenwoordig in het amateurvoetbal aan toe gaat. Het verhaal was geschreven door Henk Doppenberg. Via Google was Henk Doppenberg snel gevonden en voor mij als liefhebber van het amateurvoetbal opende zich een speelgoedwinkel. Een speelgoedwinkel in de vorm van een website met o.a. fictieve voetbalverhalen die allemaal op de tegenwoordige tijd geplaatst kunnen worden. Ik besloot er een mailtje aan te wagen om in contact te komen met Henk Doppenberg die, zo bleek op zijn website www. henk-doppenberg.nl, ook een vijftiger is. Al snel kwam er antwoord op mijn vraag of Puurvoetbalonline zijn verhalen mocht publiceren waarbij bronvermelding een vanzelfsprekendheid was. Het antwoord van Henk was positief en vandaar dat ik, niet iedere dag maar wel regelmatig een verhaal van Henk zal publiceren. Verhalen die allemaal letterlijk uit het 'voetbal' leven zijn gegrepen:



Henk DoppenbergBron: www. henk-doppenberg.nl
Als Tjerk, de scheidsrechterscoördinator van SVC'11, naar veld 4 loopt om naar de wedstrijd van de A2 te gaan kijken, ziet hij dat het veld leeg is. Omdat hij hierdoor gelijk begrijpt dat er iets aan de hand is, loopt hij snel naar het wedstrijdsecretariaat om poolshoogte te nemen. Als hij scheidsrechter Erik, met een wit weggetrokken gezicht in de gang ziet staan, heeft hij direct het vermoeden dat de wedstrijd gestaakt is. 'Je staat niet op het veld en kijkt lang niet vrolijk. Wat is er gebeurd? 'Ik ben ermee gestopt.'
'Want?'
'Ik heb me een uur lang door de spelers en leiders uit laten schelden en toen was ik er klaar mee.'
'Waarom scholden ze je dan uit?'
'Nadat ik beide teams een penalty had gegeven, deed ik in hun ogen gewoon helemaal niets meer goed. Elke keer als ik floot, was er gezeur en dat was ik na een uur meer dan zat.'
'Waar zijn de beide leiders?'
'Die zitten in het wedstrijdsecretariaat.'
'Ga jij daar ook maar heen dan.'
'Ik kom zo. Eerst nog even afkoelen.'
'Best, dan ga ik vast een praatje maken met de heren.'
Onderweg naar het wedstrijdsecretariaat, overlegt Tjerk even met zichzelf hoe hij deze zaak het beste aan kan pakken. Hij weet dat Erik niet de allerbeste scheidsrechter is, maar de jongen is altijd goudeerlijk en verdient het dus niet om op deze manier behandeld te worden. Zeker niet, omdat hij minstens net zo goed kan fluiten als de beide teams kunnen voetballen. Hij heeft dan ook al snel besloten om de zaak niet onderling te regelen, maar door te geven aan de KNVB. Natuurlijk kost het zijn vereniging SVC'11 op deze manier zeer waarschijnlijk geld, maar dat is nu even niet anders. Als ze dit soort zaken door de vingers gaan zien, leren de spelers en ook de leiders en trainers het immers nooit.
De beide leiders denken hier echter anders over, want als Tjerk het wedstrijdsecretariaat binnenloopt, roept de man van zijn eigen vereniging gelijk: 'We hebben met elkaar afgesproken om er 1-1 van te maken en de rode kaarten plus het staken van de wedstrijd maar te vergeten. Op die manier kost het niemand geld, hebben we geen geschorste spelers en hoeven we ook geen rapport op te maken.'
'Dat gaan we niet doen, heren. Ik heb net de scheidsrechter kort even gesproken en volgens hem hebben jullie en je spelers een uur lang lopen zeuren tegen hem. Hij geeft dus gewoon alles door.'
'Meldt hij dan ook aan de KNVB dat het staken zijn eigen schuld was? Hij floot namelijk als een krant en heeft werkelijk geen enkele goede beslissing genomen.'
Tjerk schudt een paar keer met zijn hoofd.
'Ik denk dat je nu een beetje overdrijft. Natuurlijk zal Erik wel een paar fouten hebben gemaakt, maar hebben jullie spelers alles goed gedaan?'
'Nee, dat denk ik niet.'
'Nou, moet hij zich dan allerlei ziektes toe laten wensen door een paar van die bijdehante snotjongens en vinden jullie dan niet dat die jongens terecht rood hebben gekregen?'

De beide leiders weten niet anders te doen dan ja te knikken en daarmee is voor Tjerk de zaak afgedaan. Als hij Erik op gaat halen en een minuutje of tien later samen met hem weer in het wedstrijdsecretariaat komt, staat hem echter een nare verrassing te wachten. De leider van de tegenpartij is weg en de eigen leider zit samen met de secretaris van de club op hem te wachten.
'Ik hoor van Piet dat jullie een probleem hebben.'
'Hij met zijn team, maar ik niet.'
'Is het nu echt nodig om alles aan de KNVB door te geven? Wij en ook de spelers krijgen een boete en dat is toch nergens voor nodig. Plus dat we bij de A junioren geen speler kunnen missen en dus geen schorsingen moeten hebben. Ik stel daarom voor om de beide jongens hun excuses aan te laten bieden en de rest maar te vergeten.'
'Daar ben ik het helemaal niet mee eens. Ten eerste omdat de knapen op die manier niets van hun rode kaart leren en ten tweede omdat de rest van beide teams zich ook nogal misdragen heeft. Hij heeft me net namelijk verteld, dat hij er nog wel een paar uit had kunnen sturen.'
De secretaris lijkt even na te denken over wat hij nu gaat zeggen.
'Kan het ook niet zo zijn, dat Erik heel slecht gefloten heeft?'
'Als dat zo zou zijn, dan geeft dat nog niemand het recht om hem voortdurend uit te schelden en van allerlei nare dingen toe te wensen.'
'Ben jij niet jong geweest?'
'Jawel, maar er is mij vroeger wel geleerd om me normaal te gedragen en de begeleiding van beide teams heeft zich vanmiddag trouwens ook van een heel slechte kant laten zien. Volgens mij hebben de ouderen dit keer dan ook meer schuld dan de jongeren, want zij moeten immers het goede voorbeeld geven.'
'Ik heb toch besloten om 1-1 als eindstand door te laten geven en de rest te vergeten.'
Tjerk is zo verrast dat hij geen woord uit weet te brengen, maar Erik heeft zijn besluit al genomen.
'Als de vereniging die raddraaiers steunt en mij als scheidsrechter in de kou laat staan, ben ik er klaar mee. Ik heb vandaag daarom mijn laatste wedstrijd hier gefloten. Er is misschien nog wel een andere club in de buurt waar ik terecht kan en als dat niet zo is, stop ik helemaal met fluiten.'
'Dat is jammer. De club heeft je juist zo hard nodig.'
'Als dat echt zo was, zou je me nu wel steunen. Ik ben hier echter uitgepraat en ga naar huis. Tot ziens.'
Als de scheidsrechter naar buiten loopt, blijven Tjerk en de secretaris achter.
'Dit was nummer vier die stopt met fluiten.'
'Ligt dat allemaal aan de vereniging?'
'Nou, iedereen heeft hetzelfde probleem.'
'En dat is?'
'Ze passen ervoor om nog langer elke wedstrijd weer door jan en alleman te worden uitgescholden.'
'Is dat echt zo erg?'
'Ja en dat weet het bestuur en ook de jeugdcommissie. Ik heb er een maand geleden nog een mail over gestuurd, maar daar heb ik tot op heden geen enkele reactie op gehad.'
'We hebben er wel kort even over gesproken, maar dachten dat het probleem minder erg was dan je schreef.'
'Als jullie er zo over denken, kun je mij ook van de vrijwilligerslijst schrappen.'
De secretaris kijkt Tjerk met een verbaasde blik in zijn ogen aan.
'Waarom dat dan?'
'Ik ben het hele jaar weet ik hoeveel uur in de week bezig om voor elke wedstrijd een scheidsrechter aan te stellen. Praat veel met ze over al het gezeur wat ze elke keer aan moeten horen, heb cursussen voor ze geregeld en doe mijn uiterste best om er steeds weer nieuwe fluitisten bij te krijgen. Als ik over de scheidsrechters praat, weet ik dus heel goed waar ik het over heb. Jullie denken daar dus echter anders over en menen het beter dan ik. Dat mag, maar dan mogen jullie het met ingang van komende week zelf gaan doen.'