Delfsail en FC Groningen willen vast en zeker een prima ‘Opa en Oma’ zijn.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Donderdagavond viel mijn oog op een merkwaardig Tweet. Achtendertig kinderen + begeleiding van een voetbalvereniging voor kinderen met een beperking uit de stad Groningen mogen meevaren tijdens de slotdag van Delfsail. Een beleving die ik de kinderen van harte gun maar een klap in het gezicht vind van alle andere voetballers en voetbalsters met een beperking in de gemeente Groningen.
je profielfoto
Enkele weken geleden maakte Provinciaal Statenlid Robert de Wit een toer genaamd ‘van Lauwersoog tot Dollard tou’. Het Statenlid wilde met zijn tour niet alleen geld inzamelen voor het Fonds Gehandicapten Sport maar ook in gesprek komen met Groninger sporters met een handicap, organisaties en verenigingen die op het gebied van gehandicaptensport actief zijn. In dat kader trof ik het Statenlid in Leens waar ook het onderwerp ‘gelijke monniken, gelijke kappen’ aan de orde kwam. Ik weet dat ik met deze opmerking geen vrienden maak maar het is mij, en velen met mij, een doorn in het oog dat er richting het voetballen voor voetballers en voetbalsters met een beperking niet met twee maar met meerdere maten gemeten wordt. Ik vergelijk het even met het rapport van een kleinzoon of kleindochter. Waar het ene kind 5,= euro in zijn zak mag steken kan het niet zo zijn dat de ander er met 20,= euro vandoor gaat. Dan doe je het als Opa en Oma niet goed en wat ik ook van toepassing vindt op een evenement als Delfsail. Ik zie dat namelijk als, kijk ons eens heerlijk maatschappelijk bezig zijn maar waar ze in mijn ogen de plank mee misslaan. Wanneer je de voetballers en voetbalsters met een beperking had willen uitnodigen had dan een inventarisatie gedaan naar het aantal G-voetballers en voetbalsters in de provincie Groningen. Dan had je ze vervolgens allemaal kunnen uitnodigen of kunnen zeggen, dit wordt te gek.
Maar te gek had het nooit kunnen worden wanneer je kijkt naar het aantal genodigden dat in de bootjes rond Delfzijl, onder het genot van waarschijnlijk een aperitiefje, mogen meedobberen. Genodigden die misschien ook de Tweet hebben gelezen van het bezoek van één voetbalvereniging voor kinderen met een beperking aan Delfsail. Eentje maar en waarbij de rest ‘gewoon’ werd overgeslagen alsof ze niet bestaan. Ik ben niet de enige die dat een vreemde gang van zaken vind en wat ook geldt voor de ‘adoratie’ van FC Groningen richting één voetbalvereniging voor kinderen met een beperking. Ook dat wordt door velen als vreemd ervaren en waar ik mij graag bij aansluit. Want ook FC Groningen is op dat gebied geen goede ‘Opa of Oma’. Waarom niet de overige clubs waar vrijwilligers die veel tijd steken in het begeleiden van voetballers en voetbalsters met een beperking steken ondersteunen door ze ook een keer een collecte bij een thuisduel van de eredivisionist te gunnen. Dit om het ook voor die verenigingen financieel allemaal wat dragelijker te maken. Maar misschien wordt er op Delfsail op dat gebied nog een ‘reddingsboei’ uitgegooid. Want gezien de berichtgeving op de sociale media gaat er aardig wat ‘genetwerkt’ worden op Delfsail. Netwerkmeetings waar ik van hoop dat al degene die vinden dat het voetballen voor iedereen is tijdens het ronddobberen een beetje zijn of haar best voor alle G-voetbalteams in de provincie Groningen. Want ik mag toch aannemen dat ze geen ‘Opa of Oma’ genoemd willen worden die er niets van begrijpt.