‘Roze Wolk en Selecteerders.’

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

‘Ik weet hoe de hazen lopen’ was een uitspraak die Alex Pastoor deed toen hij werd ontslagen bij N.E.C. De Noord-Hollander wist dat hij na een aantal nederlagen bij de directie mocht aanschuiven voor niet alleen een kop koffie. Alex wist dat hij er uitgeknikkerd zou worden in Nijmegen en vandaar zijn opmerking, ik weet hoe de hazen lopen.
je profielfoto

 

Roze Wolk
Als je met regelmaat op de diverse sportcomplexen loopt dan weet je dat daar ook aardig wat looplijntjes van hazen lopen. Want er wordt wat afgedrenteld op de diverse sportcomplexen. Dat drentelen, gebeurt niet alleen door de neutrale voetballiefhebber maar ook door ouders die zich op een roze wolk van complex naar complex laten vervoeren. Ouders die vooral niets willen missen van de escapades van hun ‘talentvolle’ zoon of dochter en zich daardoor bijna als een zaakwaarnemer gedragen. Alles moet voor het aanstormend talent namelijk tiptop in orde zijn voor zijn of haar opmars naar de ‘wereldtop’. Ze zeggen het niet met zoveel woorden maar ze denken het wel, wij hebben een supertalent in huis. Natuurlijk zeggen veel ouders dat zoon of dochter vooral plezier aan het voetballen moet beleven. Vreemd is het dat je het vaak anders ziet en ouders helemaal in de war zijn wanneer het D2 wordt i.p.v. D1. Dan is de wereld vaak te klein, snapt de trainer er niets van en wordt in sommige gevallen de stap naar een andere club gemaakt. In de maand mei, en een deel van juni, zie je pas hoe ‘belangrijk’ trainers zijn. Dan staan ze volop in de picture onder het motto van, aan het einde van een seizoen worden de prijzen verdeeld.
Als je ogen en oren goed gebruikt dan zie je hoe de ‘hazen’ lopen. ‘Hazen’ die er veel voor over hebben om een wit voetje bij trainers en coördinatoren te halen. In plaats van dat ze eens aan hun kind denken wordt er vol ingezet op presteren en wel zo hoog mogelijk. Deze verhalen kom ik de laatste weken met regelmaat tegen. Verhalen over ouders die er evenveel van begrijpen als een pinguïn van aardappels schillen. Trotse ouders genieten in stilte is wel een uitspraak die ik met regelmaat heb opgeschreven waar het ging over hoe ik tegen een supporterende ouder aankijk. Niet dat mijn mening zaligmakend is maar ik ben blij dat mijn vader anders was. Iets wat in mijn tijd als jeugdspeler overigens voor alle ouders gold. De ouder van toen deed niet aan, mijn zoon moet maar elders voetballen want dat is beter voor zijn ontwikkeling. Dat was in die tijd niet eens mogelijk in een dorp waar het aantal auto’s bijna lager lag dan het aantal eerlijke personen binnen de UEFA en FIFA.
Kortom al wilde een ouder of kind in die tijd wat, het vervoersprobleem was een belemmering om een droom te laten verwezenlijken. Want natuurlijk hadden wij dezelfde droom als de jeugdige voetballer van nu. Ook wij zagen in onze dromen volle stadions voor ons juichen bij een schitterende goal of wereldredding. Maar toch is het verschil tussen toen en nu groot te noemen. Toen kenden we alleen maar de druk waar het ging om het presteren op school. Maar er was geen druk van het moeten presteren op een voetbalveld. Die druk legde je jezelf op door via talloze uren op het veld in het centrum van Eenrum beter te willen worden.
Dat is nu anders want naast dat er voldoende zijn die qua uren minder investeren dan wij deden zijn ook de ouders anders. Want de ouders die tegenwoordig in stilte genieten van de prestaties van zoon of dochters worden bijna even schaars als een patatkar op Rottumerplaat.
‘Selecteerders’
Naast de hazen die als ouder door het leven gaan hebben we nog een type haas. De ‘selecteerhaas’. De selecteerhaas die in mei en een deel juni mag/moet doorselecteren en nieuw binnengekomen talent moet/mag beoordelen. Een taak waarbij de ‘Roze Wolk Haas ‘ een belangrijke rol speelt. Want de doorselecteerder moet keuzes maken en die niet altijd op kwaliteit gebaseerd zijn. Bij de kleinere clubs gaat het veelal op leeftijd maar als er met selecties wordt gewerkt is het een ander plakje koek. Dan komt het zware geschut op tafel en moet de ‘selecteerder ‘ aan de bak. Want opeens wordt de ‘nieuwe’ als een bedreiging gezien van de al aanwezige spits. Opeens is de selectie vol terwijl de nieuwe aanwinst heeft laten zien dat hij van toegevoegde waarde zal zijn. Dat zie je allemaal gebeuren wanneer je regelmatig op de velden komt en je ogen en oren goed de kost geeft. Daarom durf ik ook  te zeggen, ik zie hoe hazen lopen maar  gelukkig zijn er  nog steeds ouders zijn die zich nergens mee bemoeien maar wel in stilte genieten.