Han Bos(oud-doelman v.v. Kloosterburen): Ook dertig jaar later nog een voorbeeld voor velen!

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Op tweede pinksterdag 2016 ging ik ’s avonds rond de klok van 20.00 uur ruim 30 jaar terug in de tijd. Ik ging voor even terug naar een periode waarin ik een diepe bewondering had voor Han Bos, de doelman van Kloosterburen die in zijn actieve carrière tot een van de beste keepers in het Ommelander-gebied en ver daar buiten behoorde.
Profielfoto van Yvonne Bos
In een tijdperk dat de sociale media ons leven steeds meer beheerst moet je niet alles met hele ‘volksstammen’ willen delen. Hoe mooi sommige luchten boven ‘Oethoezen’ ook zijn, soms moet je dingen privé houden. Maar voor dit artikel moet ik toch een tipje van de sluier van mijn privéleven oplichten. Na de tragedie wat Han, Yvonne en Elmer Bos is overkomen door het overlijden van Milan is het contact alleen maar versterkt. Een contact dat er was vanaf het moment dat we naast elkaar woonden in Kloosterburen. Maar vanaf 18 november 2014 werd het contact anders. Iets zeggen doe ik niet om het zeggen maar om het ook daadwerkelijk te doen. Zo kom ik met enige regelmaat bij Han en Yvonne over de vloer zoals ook op donderdag 12 mei. Na de verwelkoming zag ik dat de oud-doelman wat mank liep. Han vertelde dat hij wat last had van zijn linkerknie. Toen hij dat vertelde moest ik denken aan de tijd dat ik hem in wedstrijden van Kloosterburen bezig zag. Han Bos was als keeper namelijk een ‘beest’ in het doel. Han was een type doelman die als een heerser in het strafschopgebied mocht worden gezien. Geen doelman zoals de huidige generatie doelwachters in de eredivisie die wekelijks laten zien dat ze dat onderdeel van het keepersvak niet beheersen, maar eentje die er volle bak inkleunde. Dat de oud-doelman daar op latere leeftijd hinder van zou ondervinden kon bijna niet anders maar op dat moment( ruim dertig jaar geleden) boeide dat (nog) niet. Dat was op donderdag 12 mei echter anders want op 16 mei stond namelijk de Elfstedentocht op het programma. Een tocht van 250 kilometer op de fiets door Friesland. Ik begreep dat het aantal trainingskilometers voor dit wielerevenent niet heel erg veel was geweest. De langste tocht die door de oud-doelman als voorbereiding was gefietst bedroeg 110 kilometer. Zijn trainingskilometers, gevoegd bij een kapotte knie, gaf mij een beeld dat de Elfstedentocht 2016 voor de oud-doelman weleens op een deceptie zou kunnen uitlopen. Maar hij ging wel aan zijn 6e Elfstedentocht beginnen. Een beladen tocht omdat hij de tocht der tochten drie jaar geleden nog met zijn twee boys reed en vorig jaar samen met Elmer. Maar nu stond hij ‘alleen’ aan de start en dat kwam eerder in het pinksterweekend hard aan bij de man waar ik als keeper veel bewonderring voor had. Iets wat volstrekt logisch was omdat het verdriet om Milan zal nooit verdwijnen. Maar het verdriet werd door Han omgezet in een missie en hij gooide zijn kapotte knie uit zijn ‘systeem’. Puur op karakter begon hij aan zijn strijd tegen de elementen. Het weer werkte niet mee en ook mentaal kwamen er wat mannetjes met hamertjes voorbij. Maar opgeven komt in het woordenboek van Han Bos niet voor en rond 20.00 uur was daar het bericht van Yvonne dat Han de tocht der tochten had volbracht. Een topprestatie en helemaal wanneer je de voorgeschiedenis weet. Een prestatie die door velen als voorbeeld mag worden gezien. Want ook vanmorgen ‘regende’ het weer afzeggingen omdat teams door blessureleed incompleet waren. Blessures die vast niet zo zwaar waren dan die waarmee Han Bos een afstand van 250 kilometer fietste. Mijn bewondering voor Han is door zijn prestatie in Friesland alleen maar sterker geworden. Als doelman bewonderde ik hem, als persoon heb ik hem hoog zitten, maar het mooie is dat hij ook mij in het pinksterweekend liet zien wat je op karakter na je 60e nog kunt bereiken. Ik moet eerlijk toegeven, ik ben geen fietser maar vind mij voortbewegen op loopschoenen wel leuk. Ik hoop het te beleven, want we zijn allemaal dagjesmensen, dat ik in 2017 mijn 61e levensjaar in zal gaan. In de zomer van 2017 wordt dan vast en zeker de ½ marathon van Lauwersoog naar Ulrum georganiseerd. Een loop over 21 kilometer wat bijna het 10e deel van de Elfstedentocht is. Ik heb ooit gezegd, dat ga ik niet meer doen maar waar ik na 16 mei toch anders over denk. Dit omdat ik nu nog meer weet dat je met een enorm stuk karakter in je lijf meer kunt bereiken dan je denkt. En dat blessures dan maar bitter weinig invloed hebben op iemand zijn prestaties. Dus wat dat betreft kunnen veel voetballers en voetbalsters daarom zeker een voorbeeld nemen aan de oud-doelman van Kloosterburen. Een voorbeeld dat mij heeft doen besluiten om in 2017 aan de start te staan van de ½ marathon van Lauwersoog als teken van bewondering en respect voor de man die puur op karakter een  missie volbracht.