In acht seizoenen is er veel veranderd maar eigenlijk ook niet

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Over een paar weken is het seizoen 2015-2016 ten einde. Dan zit mijn achtste volledig seizoen als reporter langs de lijn er weer op. Acht seizoenen waarin er op veel gebied veel veranderd is zoals het volstrekt belachelijke pasjes controleren van de pasjes van spelers van 1e elftallen en het wel op papier komen van een gele of rode kaart.
je profielfoto

 

Het controleren van de pasjes van eerste seniorenteams is iets waar ik de zin niet helemaal van begrijp. Tegenwoordig weet iedereen bijna alles van elkaar, De sociale media is wat dat betreft een fantastisch hulpmiddel voor de technische staf van welk team dan ook. Het fraude plegen, wat in aantal bij de lagere teams vaker voorkomt dan dat er donderdag toeschouwers op de bevrijdingsfestivals zullen zijn. Maar bij eerste teams is dat fenomeen eigenlijk te verwaarlozen. Je bent als technische staf toch gek wanneer je met spelerspasjes gaat lopen knoeien. Want tegenwoordig heeft bijna iedere club een eigen fotograaf of verslaggever die alles op internet plaatst. En dan staat het een beetje dom wanneer in een verslag staat dat Piet Piraat heeft gescoord terwijl op de foto, de officieel geschorste Karel Stormram wordt gefeliciteerd. Dus dat soort grappen laat je wel thuis wanneer je aan een duel begint. Maar toch worden de pasjes op alle niveaus van het amateurvoetbal gecontroleerd. Een controle die voor veel irritatie zorgt. Want een duel om 14.00 uur of om 14,30 uur laten beginnen is een utopie. Steeds vaker is het 14.40 uur of 14.10 uur voordat een wedstrijd begint. Iets waar ik niets van begrijp. Sinds het controleren van pasjes weer is ingevoerd is er niets veranderd. Uitspelende clubs arriveren niet eerder. Spelers gaan niet eerder aan de warming up beginnen en iedereen gaat na zijn warming up nog gewoon naar binnen. Dan komt iedereen, en vaak nadat de officiële aanvangstijd al voorbij is, naar buiten en krijgen we de ‘middencirkelshow’. Waar de ene arbiter dat in een rap tempo afwerkt duurt dat bij een ander wat langer zodat een kwartier later steeds vaker voorkomt. Daarna wordt de pupil van de week nog even afgeraffeld en wat jammer is. Want dat moet tien minuten voor aanvang van een wedstrijd de hoofdmoot zijn en niet het controleren van pasjes van spelers die elkaar vaak beter kennen dan hun eigen broekzak.
Een ander ‘fenomeen’ is het wel geven maar niet op het DWF noteren van gele en rode kaarten wat in de laagste klassen van het standaardvoetbal nogal eens wil gebeuren. Iets wat je met zekere regelmaat hoort maar ik nooit zie. Dat komt omdat ik er voor pas om mij na afloop in een bestuurskamer te melden. Voor aanvang en in de rust prima maar na afloop is dat geen ruimte waar ik wil zijn. Dan zou ik soms dingen horen of zien die ik niet wil horen of zien. Ik wil geen getuige zijn van ‘onderhandelingen’ over een rode kaart die terecht gegeven werd maar waar iedereen opeens anders over denkt. Die poppenkast heb ik geen zin in. Dan ben je namelijk opeens onderdeel van iets waar je geen onderdeel van wilt zijn. Het wel heel erg ‘soepel’ omgaan met datgene wat je in de wedstrijd nog heel stoer deed, het geven van een kaart. Popie Jopie-gedrag noem ik dat. Gedrag dat in het teken staat van een goede beurt maken. Wat dat betreft heb ik meer respect voor de arbiter die doet waar hij of zij voor is aangesteld. Een gegeven kaart op het wedstrijdformulier zetten. Een simpel verhaal want zo werkt het bij een verkeersovertreding ook. De acceptgiro komt wel en dan helpt een lekkere gehaktbal extra of nog een consumptie ook niet.
Zo is er in de acht seizoenen wel wat veranderd, zoals de terugkeer van een bij eerste teams onnodige controle van de pasjes, maar is er ook het nodige gelijk gebleven. En dat is het niet op tijd kunnen beginnen en het als ‘sneeuw voor de zon’ verdwijnen van gele en rode kaarten.