Dé strafschop zorgt bijna voor een stammenoorlog

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Gisteren, zondag 17 april, stond in het teken van dé strafschop. Een strafschop die er bijna voor zorgde dat  sommige mensen elkaar wel wilden vermoorden en bij anderen haatgevoelens naar boven kwamen  die je bijna in geen oorlog tegenkomt.
je profielfoto
Mijn duel van zondagmiddag was, zoals gebruikelijk is, wat laat afgelopen. Het liep al tegen vieren voordat ik op de parkeerplaats van de voetbalvereniging Warffum in mijn auto stapte. Ik reed nog in Warffum toen het nieuwsbulletin van 16.00 uur begon. Een nieuwsbulletin wat niet begon met de ramp in Equador waar door een aardbeving al 230 mensen zijn overleden of het aanstaande gedwongen vertrek van de Braziliaanse president Dilma Rousseff. Het nieuwsbulletin begon met het ‘nieuws’ dat Ajax, dankzij een cadeautje van scheidsrechter Danny Makkelie, ondanks een 2-2 gelijkspel, door een beter doelsaldo nog aan de leiding ging in de eredivisie. Nieuws waardoor ik mijn auto bijna tegen een boom stuurde. Ik raakte namelijk bijna in ‘shock’. Het overige nieuws werd vervolgens ook nog even afgeraffeld maar het nieuws waar het nieuwsbulletin mee begon beheerste de rit van Warffum naar Ezinge. Ik moest mij goed concentreren op mijn stuurmanskunsten want ik wilde graag heelhuids in Ezinge aankomen. Gelukkig voor alles en iedereen lukte dat ook. Zonder ongelukken kwam ik aan in Ezinge waar ik met bijna gierende remmen op de parkeerplaats tot stilstand kwam. Met een sprint waar Ursain Bolt jaloers op zou zijn stormde ik de woonkamer binnen waar Martine nergens te bekennen was. Ik schreeuwde naar boven en kreeg een schrikreactie terug. Ze schrok van mijn woeste schreeuw die ze niet gewend is omdat er aan de Peperweg 7 nooit tegen elkaar geschreeuwd wordt.
Ik vertelde wat er was gebeurt en we wisten niet hoe snel we de TV moesten aanzetten. Dit onder het motto, wereldnieuws moet je volgen. De eerste die we in beeld zagen komen was: ‘Traantje’ van Peperstraten met Jan ‘Piero’ van Halst en Arnold Bruggink. Maar al snel was daar het moment wat bijna voor een stammenoorlog in Nederland zorgde. Een onterecht gegeven strafschop had er namelijk voor gezorgd dat er complete diners, bezoeken aan de bioscoop of paaldansclub werden afgezegd. Helemaal in de war waren velen want de sociale media ontplofte bijna.
Dit weekend zag ik twee duels en een jeugdwedstrijd wat nooit een wedstrijd was. Wedstrijden met een uitslag van 15-0 kunnen mij namelijk totaal niet bekoren. In de beide seniorenwedstrijden was de score anders. Zaterdag won HFC’15 met 0-2 van Loppersum en een dag later was Blauw Geel’15 stukken effectiever dan Warffum zodat het 0-4 op het Hogeland werd. Twee duels ook waarin de beide arbiters niet in ‘bloedvorm’ waren. Iets wat kan omdat ook scheidsrechters mensen zijn. Zaterdag ging de arbiter in de fout in het nadeel van thuisploeg Loppersum. Langs de lijn zag of hoorde ik vanuit de Loppersum-aanhang niets van haatgevoelens richting HFC’15. Zondag werd Warffum een penalty ontnomen. Maar ook in Warffum werd de schuld niet bij de tegenstander neergelegd.
Hoe anders was dat bij dé strafschop. Wat een stemmingmakerij op de sociale media. En waarom, want aan het einde van de rit kunnen alle clubs de plussen en minnen tegen elkaar wegstrepen. Dan zijn er de mazzeltjes die ze hebben gehad en zijn er de pechmomenten die er zijn geweest. Allemaal momenten waar geen club wat aan kan doen en laat staan de spelers. Maar gistermiddag rond 14.30 uur brak de pleuris uit in Nederland. Koning Willem-Alexander kon bijna de noodtoestand afkondigen. Want veel van zijn landgenoten waren, en sommige nog steeds, het spoor volledig kwijt. En dat om alleen maar een strafschop. Dan denk je, waar gaat het over. In Equador zijn duizenden mensen in diepe rouw gedompeld, duizenden vluchtelingen vechten voor hun leven, de zorg in Nederland is een puinhoop en ‘we’ maken ons druk om een wel of niet terecht gegeven strafschop. Natuurlijk is datgene ik over mijn rit van Warffum naar Ezinge schreef sarcastisch bedoeld. Want ruim vijftig jaar in de voetbalwereld actief zijn betekent namelijk dat je weet hoe het werkt. Soms zit het mee en soms zit het tegen. Maar aan het eind van de competitie sta je daar waar je hoort te staan zei ooit eens Gertjan Verbeek. En zo is het precies en dat is al sinds Pim Mulier het voetbal in Nederland introduceerde het geval.Waarom men dan op de sociale media zo tekeer moet gaan tegen alles wat Ajax is begrijp ik daarom niet helemaal. Want als je iedereen  mag geloven hebben we allemaal verstand van het spelletje en zijn ‘bijzondere’ wetten....