Mijn moment van het weekend: Van nummer 14 moeten ze afblijven

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Bij ieder duel waar ik voor de Ommelander Courant aanwezig ben gebeurt wel iets wat het schrijven van een artikel waard is. Iets wat ook in dit in veel opzichten bijzonder weekend ook weer het geval was.
je profielfoto
Het weekend van 9 en 10 april was voor mij bij voorbaat al een aparte. Op zowel de zaterdag als zondag ergens op een amateurcomplex langs de lijn staan is nu al acht jaar lang een vast ritueel geworden. Maar soms zijn er momenten dat iets anders voor één keer de voorkeur krijgt en je iemand een hopelijk mooie dag kan bezorgen tijdens haar eerste bezoek aan een heus voetbalstadion.
Dat bezoek op zondag aan een heus voetbalstadion zorgde dat het dit weekend voor de Ommelander Courant bijmaar een duel bleef. Voor mij stond zaterdag de ‘burenruzie’ tussen Z.E.C.-Noordpool op het programma en dat zijn duels waar je wel bij aanwezig wilt zijn. Ik was al op tijd in Zandeweer waar sommige verbaasd waren over mijn aanwezigheid. Of dat kwam door mijn ‘voorspelling’ dat ik verwachtte dat de thuisploeg ging winnen weet ik niet maar dat zal toch niet. Je verschuilen achter een remise is namelijk wel heel gemakkelijk. Al snel ging het niet meer over de aanstaande derby maar over mijn adoratie van Johan Cruyff. Sinds het overlijden van een van werelds beste voetballers ooit kwamen er vele foto’s, beelden en uitspraken van Johan voorbij. Uitspraken en beelden  die je als fan natuurlijk allang wist maar die je door de tegenwoordige sociale media met anderen kunt delen. Precies zoals sommige hun vakanties, barbecues, verjaardagen en andere uitspattingen delen deed  ik dat soms  met  wat ik tegenkwam over Johan Cruyff. Een fenomeen die het voetbal in ons land naar een niveau bracht wat nu door een zootje klunzen naar de kloten geholpen wordt. Maar er kwam het nodige commentaar op het delen want er viel te lezen dat sommige de adoratie van Cruyff niet begrepen. Personen die Cruyff nooit in het echt hebben zien spelen vonden het op een gegeven moment wel mooi geweest. Dikke prima en daar ging het over in Zandeweer waar gekscherend geopperd werd dat er nogmaals maar een minuut stilte gehouden moest worden. Iets wat ook ik wat overdreven vond waarbij ik wel met iets anders kwam. Vroeger was het shirt met nummer 14 heilig voor mij. Als voetballer ging je namelijk niet met dat nummer lopen. Je wilde alle nummers op je rug hebben staan maar geen nummer 14. Nummer 14 paste maar bij een voetballer en dat was Johan Cruyff. In 1996 speelde op het EK in de Duitse ploeg een zekere Dieter Eilts. Een houthakker eerste klas die het nummer 14 kreeg toebedeeld. Gek genoeg heb ik dat beeld nog steeds. Een nummer 14 mag wel maar dan moet hij wel een technisch begaafde leider in het veld zijn. Een rechtsback met het rugnummer 14 op zijn rug past in mijn beleving niet. Maar het dollen in Zandeweer ging nog verder en opeens maakte ik toch de opmerking die al sinds het overlijden van Cruyff op mijn tong ligt. Eigenlijk zou er geen voetballer of voetbalster meer met het nummer 14 mogen spelen. Bij Vitesse verdween na het overlijden van Theo Bos het nummer 4. Dat gebeurde ook toen bij FC Utrecht David di Tommaso overleed en ook daar het nummer 4 verdween. Twee spelers die, en met alle respect, lichtjaren ver van het niveau van Cruyff verwijderd waren. Daarom is het misschien niet eens een gek idee al zullen velen daar anders overdenken. Johan Cruyff heeft de voetbalwereld meer gegeven dan de Ronaldo’s en Messi’s samen. Dan is het toch logisch dat de voetbalwereld hem zijn nummer 14 laat houden en daar voor eeuwig afblijft.