Wedstrijdsecretarissen moeten een keer gaan staken…

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

In het weekend van 2 en 3 mogen we lenteachtige temperaturen verwachten. Iets waar we blij van worden. Want eindelijk kunnen we binnen en buiten de lijnen weer genieten van het balletje dat over de  kunst of natuurgrasvelden  rolt. Althans, zo zou het behoren te zijn.
je profielfoto
Maar op de avond van 1 april( en het was geen grap)was daar opeens een ‘noodkreet’ van een wedstrijdsecretaris ergens uit de provincie. Een noodkreet van een man die er hélemaal klaar mee was. Een wedstrijdsecretaris die er spuugzat van was dat ploegen tegenwoordig steeds vaker afzeggen om reden waar je als wedstrijdsecretaris gewoon niets van begrijpt. Ploegen die voor een vierde keer afzeggen omdat blessureleed het team wederom in diepe droefenis heeft gestort. Ploegen waar van de 18 beschikbare spelers er 16 geblesseerd  zijn. Vervelende blessures  wanneer een speler die op vrijdag ‘opeens’ last krijgt van een ‘IKEA-scheuring of een aanval van een ‘woonboulevard-ontsteking”. Kwetsuren die er voor zorgen dat de spelverdeler, spits of keeper voor een cruciaal duel moet afhaken. Een spits, keeper of spelverdeler die niet de ‘ballen’ heeft om tegen zijn wederhelft te zeggen, hallo lekker ding ik moet voetballen dus geen andere grappen en grollen plannen. Want dat is het verhaal achter de blessures. De voetballer of voetbalster van tegenwoordig heeft steeds vaker wat anders op een zaterdag of zondag. Die heeft steeds vaker schijt aan zijn clubgenoot wat een wedstrijdsecretaris gewoon is. Een clubgenoot die er de nodige uren insteekt om alles rond te breien en daar stank voor dank voor krijgt . Afgelaste wedstrijden in deze fase van het seizoen zijn geen afgelaste wedstrijden omdat de velden niet in orde zijn. De afgelaste duels komen puur en alleen tot stand omdat steeds meer voetballers en voetbalsters geen idee hebben waar ze mee bezig zijn. Die noemen zich nog steeds liefhebber maar wat door steeds meer personen, waaronder ik, in twijfel getrokken wordt.
Boete
Enkele weken geleden hoorde ik een verhaal dat een club een boete had gekregen omdat een team niet was opgekomen. De tegenstander was namelijk zo vriendelijk geweest om op het DWF achter de uitslag een  BNO(bezoekers niet opgekomen) te zetten. Eerst denk je wat een mafkezerij. Maar later denk je anders zoals gisteravond. Dan snap je een wedstrijdsecretaris die voor de vierde keer te horen krijgt dat een team door blessureleed verhinderd is. Persoonlijk denk ik dat een team bestaande uit een dergelijk stelletje‘kneuzen’ beter aan stoppen kan denken dan dat men het leven van een wedstrijdsecretaris nog langer zuur maakt. Wedstrijdsecretarissen die niet te benijden zijn maar eigenlijk een geweldige troef in handen hebben. In een land dat aan elkaar hangt van stakingen zouden alle wedstrijdsecretarissen een keer gaan staken. Die moeten een keer van maandag t/m vrijdag gewoon denken, krijg allemaal maar de rambam. Niks geen gelul van dan moet de goede het met de kwade ontgelden, gewoon doen. Even een midweekje weg met partner die de shit iedere week moet aanhoren. Want natuurlijk wordt een wedstrijdsecretaris een keer boos wanneer hij alles rond heeft en de ‘blessuregevallen’ zich weer melden. Vroeger was echt niet alles beter dan nu. Maar het was wel anders. Het woord ‘blessure’ was vast nog niet uitgevonden want wij kenden dat niet. Je wilde namelijk op zaterdag en later op zondag niet ontbreken. Op latere leeftijd veranderde dat toen er een keer per maand een weekend gewerkt moest worden. Maar zelfs toen werd  er wat ‘geregeld’  zodat er en gewerkt en gevoetbald werd. Maar eerst de zaterdag en later de zondag stonden in het teken van een prachtige hobby. Althans zo heb ik het altijd gezien. Dat de tijden veranderd zijn weten we allemaal maar het groot aantal ‘blessures’ dat sommige teams opvoeren als excuus voor een afzegging geloof ik niet van. En daarom nogmaals, de wedstrijdsecretarissen moeten het bijltje er een keer bij neergooien. Iets  wat ook geldt voor de vrijwilligers in de kantine en de scheidsrechters. Laat ze maar keer voelen dat velen er ieder weekend weer een puinhoop van maken.