Buikspreekpoppen kunnen een voorbeeld aan Johan Cruyff nemen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Op de dag dat Johan Cruyff overleed zat ik tussen de middag door de VI te bladeren. Zoekend naar artikelen die nog het lezen waard zijn. Iets wat steeds lastiger wordt omdat het voetbalweekblad dezelfde neerwaartse spiraal laat zien als het betaald voetbal in Nederland.
je profielfoto
Bladerend in de VI van deze week kwam ik een foto tegen van debutant Timo Letschert. Een huis, tuin en keuken voetballer van FC Utrecht werd door zijn zaakwaarnemer naar Huis ter Duin gebracht. Niet door een vader, moeder of een ander familielid die trots op Timo waren, nee door zijn zaakwaarnemer die in een bolide rondrijdt waar je u tegen zegt en de euro’s al zag verschijnen met Timo. Dat het betaald voetbal kapotgemaakt wordt door zaakwaarnemers is geen nieuws meer. Die categorie is er de oorzaak van dat spelers op steeds jongere leeftijd naar het buitenland vertrekken. Zaakwaarnemers willen namelijk nog sneller rijk worden dan de voetballers zelf. Voetballers die overigens veranderd zijn in buikspreekpoppen. In dezelfde VI stond namelijk een interview met Mitchell Dijks. Ik dacht, ik geef hem het voordeel van de twijfel en ga het artikel lezen. Duidelijk werd dat ook Dijks is ‘omgebouwd’ tot een buikspreekpop. Wat een wartaal sloeg de linksback, die lichtjaren ver verwijderd is van zijn illustere voorganger Ruud Krol, uit. Zijn teksten kwamen vast wel door de censuur van de Pr-machine van de Amsterdammers heen want alles was gebakken lucht. Een voetballer, zo viel te lezen, die een aantal zaakwaarnemers heeft en waar ik van denk wat moeten die doen dan voor een simpel linksbackie. Toen ik het interview ’s avonds echt las dacht ik aan Johan Cruyff. Vanaf het moment dat het bericht over het overlijden van een van werelds beste voetballers ooit naar buiten kwam was Cruyff steeds in mijn gedachten. Maar tijdens het lezen van het gebrabbel van Dijks bedacht ik mij dat de generatie waar Cruyff toebehoorde duidelijk meer tekst had dan de buikspreekpoppen van tegenwoordig. Buikspreekpoppen die met grote schelpen op de kop bij stadions aankomen om vooral maar te laten zien hoe goed ze met de wedstrijd bezig zijn. Toen Kelvin Leerdam vorige week in de VI een openhartig interview gaf werd hij door Vitesse uit de A-selectie geflikkerd. Je geeft je mening en je wordt gestraft. Hoe simpel kun je voetballers monddood maken. Een paar weken geleden werd Michael de Leeuw door Erwin van der Looi gepasseerd voor het duel tegen PSV. De enige speler die bij Groningen nog voor een beetje gevaar zorgt, was daar niet blij mee. Toch sloeg de speler niet echt met de vuist op tafel. Nee, De Leeuw wist wat er dan ging gebeuren. Dan werd ook hij uit de selectie gezet, iets wat Antonia eerder overkwam. Natuurlijk waren Cruyff en zijn generatiegenoten geen heiligen. Ook Johan Cruyff heeft niet alles goed gedaan in zijn leven maar wie wel. Maar Cruyff was tot aan zijn dood wel toegankelijk. Als Cruyff ergens kwam had hij geen schelpen op zijn oren. Niet als trainer maar ook niet als voetballer. Na zijn dood duiken er steeds meer foto’s op van personen die ‘De Legend’ hebben ontmoet. Dat geeft het beeld dat Cruyff toegankelijk was. Iets waar de profs die in een, volgens sommige kenners, veredelde jeugdcompetitie spelen nog een hoop van kunnen leren. Ze moeten namelijk niet denken dat ze als voetballer ook maar in de buurt van de gouden generatie gaan komen. Een gouden generatie die Nederland een woordje liet meespreken in het mondiale voetbal en wat nu door een stelletje arroganten, met behulp van hun ‘fantastische’ zaakwaarnemers mooi naar de kloten geholpen wordt.