Ik heb medelijden met wedstrijdsecretarissen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Vanmorgen, zaterdag 12 maart, was het weer raak. Bij het scrollen over de twitterberichten vlogen de ‘afgelastingen’ van jeugdduels je weer om je oren.
je profielfoto
Eindelijk kon alles en iedereen weer de wei in. De weerprofeten die voor in de achter ons liggende dagen regen en wind hadden voorspeld hadden het namelijk fout. De meeste dagen werden we verrast door de zon en temperaturen die voor begin maart als aangenaam gezien mochten worden. Dat beloofde dus veel goeds voor dit weekend maar wat niet voor elk duel gold. Want er gingen weer de nodige wedstrijden uit het programma. Wedstrijden die afgelast moesten worden omdat er na een periode van bijna vier maanden zonder veldvoetbal moest wijken voor andere grappen en grollen. Iets wat als vreemd gezien mag worden. Wanneer je een hobby vier maanden niet hebt kunnen uitoefenen dan sta je in mijn beleving toch in de startblokken wanneer het zo ver is. Dan heb je weer zin om een wedstrijdje te spelen. Helaas is dat tegenwoordig te vaak anders. Dan worden er andere activiteiten gepland en heeft speler/speelster in samenspraak met ouders besloten dat de prioriteiten elders liggen. Dan worden er feestjes georganiseerd waarbij een deel van het team wel en een deel niet wordt uitgenodigd. Dat zorgt voor een dubbele straf want en je kunt niet voetballen en je bent niet uitgenodigd. Voetbal is een teamsport wordt er beweerd maar helaas denken daar teveel anders over. Die zien het voetballen als, we komen wanneer we zin hebben. Iets waar in veel gevallen ouders debet aan zijn. Zo hoorde ik gisteren opeens een verhaal waar ik nog verbaasd over ben. Ik hoorde in een etablissement een man zeggen dat hij baalde als een stekker. Ik dacht persoonlijk dat hij waarschijnlijk te horen had gekregen dat zijn vrouw was weggelopen, dat zijn auto niet wou starten of dat het biertje waar hij aan zat te lurken lauw was. Maar niets van dat alles. De reden was dat het duel van zijn zoon was vervroegd. Het tijdstip wat hij noemde klopte niet want soms moet je barpraat even nachecken. De tijd die op de sites van beide verenigingen stond, 09.00 uur, vond ik wel meevallen. De vader dacht daar gezien het commentaar anders over want uitslapen was een hobby van hem. En in dat schema hoorde geen wedstrijd die vervroegd was omdat er gespeeld moest worden bij een vereniging met een tekort aan velden. Een logische oplossing van een wedstrijdsecretaris die iedere week, net als tal van zijn collega’s, moet puzzelen om de programma’s samen te stellen. Iets waar kinderen maar ook teveel ouders geen weet van hebben. Ouders vooral die hun kinderen niet leren dat je geen lid van een vereniging bent waarbij je zelf mag bepalen wat je wel of niet doet. Als lid van een voetbalteam behoor je er te zijn werd ons vroeger geleert als was dat laatste overbodig. Je was er gewoon wat ik toen mijn dochter Saskia ging voetballen haar ook meegaf. Als er gevoetbald of getraind moet worden behoor je er te zijn. Ik zag vanmorgen op Twitter, dat er tegenwoordig steeds meer anders gedacht wordt. Tegelijkertijd bedacht ik mij dat ik medelijden heb met de wedstrijdsecretarissen. Personen die er ongelofelijk veel tijd in steken om maar te zorgen dat iedereen kan voetballen. Maar, en dat ieder weekend weer, overgeleverd zijn aan de belachelijke grappen en grollen van hun eigen leden of langslapende ouders….