Afgelastingen.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Afgelast is ook dit weekend weer het woord dat veelvuldig achter diverse duels zal staan. Voor de een betekent dat balen als een stier en voor de ander een zucht van verlichting.
je profielfoto
Afgelast zal er dit weekend weer veelvuldig in de groepsapp of op de sociale media ingetypt worden. Veelvuldig omdat de velden er op veel sportcomplexen beroerd bijliggen en het ook nog eens het laatste weekend van de voorjaarsvakantie is. Wat dat betreft kwam de regen en natte sneeuw van vrijdagmiddag voor velen als een geschenk uit de hemel. Niet voor de thuisblijvers die graag wilden spelen maar wel voor allen die het skiën of een weekendje pretpark verkozen boven een steeds minder belangrijk wordende bijzaak in het leven. Afgelast, wat had ik er vroeger als voetballer en later als trainer een hekel aan. Je voorbereiden op iets wat er uiteindelijk niet kwam. Gelukkig hadden we in mijn actieve periode nog niet te maken met kunstgrasvelden en was alles veel overzichtelijker. Toen kon het nog gebeuren dat je op vrijdag al wist dat je op zondag met Eenrum niet tegen Kloosterburen, Usquert of Hunsingo hoefde te spelen. Uiteraard was de teleurstelling dan ook groot maar toch anders. Dan had je nog een beetje het idee dat jou ‘leed’ door anderen gedeeld werd. Dat het niet alleen je eigen wedstrijd was afgelast maar dat de KNVB alles eruit had geknikkerd.

Dat is tegenwoordig anders want de kunststofvelden zijn de maatstaaf geworden voor de KNVB. Velden die hand over hand toenemen maar voor totaal ontwrichte competities zorgen. Dit weekend beginnen veel standaardteams aan de derde periode. Daarnaast gaan ook de reeksen in het jeugdvoetbal weer los. Reeksen waar alleen al in het noorden een vracht aan duels in zijn afgelast. Afgelastingen deels gevoed door de slechte staat van de velden en het ontbreken van een allesbepalende spits of een doelman die ergens in een subtropisch zwemparadijs dobbert. Ook deze week hoorde ik regelmatig de opmerking, waarom laat de bond het jeugdvoetbal nu in het laatste weekend van de voorjaarsvakantie beginnen. Waarom starten we niet een week later. Een logische vraag maar eigenlijk ook niet. Want voetballers en ouders van jeugdige voetballers moeten ook eens in de spiegel durven kijken. Een opmerking was deze week verder dat je richting je vereniging niet alleen rechten, maar, en zeker richting je teamgenoten, ook plichten hebt. Je zult maar in een team spelen en de helft van je teamgenootjes is pleite richting welk vakantieadres dan ook. Dan baal je als een stekker omdat niet Pluvius maar jouw teamgenoten een voetbalzaterdag hebben bedorven.

Vroeger was niet alles beter maar gelukkig wel anders. In een tijd waar voor veel gezinnen het één keer per jaar op vakantie gaan zelfs een utopie was had je nooit te maken met afzeggingen om reden van vakantie. Dat fenomeen kenden wij niet en waar je blij mee was. Nu wordt er gezegd, we leven in een totaal andere maatschappij en dat is waar. Een opmerking van Martine vind ik daar op van toepassing. De temperaturen worden steeds milder en de maatschappij steeds kouder. Steeds vaker gaat het eigen belang voor het teambelang. Een kampioenschap dat niet als sneeuw voor de zon verdwijnt omdat twee duels ‘gewoon’ niet gespeeld kunnen worden. Vroeger ondenkbaar maar tegenwoordig realiteit. Afgelast was vroeger een woord dat je een waardeloos weekend bezorgde maar wat gelukkig nog steeds zo is want bij sommige verdwijnt het ‘voetbalvirus’ gelukkig nooit.