Het Leven van een ‘voetbalonverschillige’.

Geschreven door Marijke Slager op . Geplaatst in Columns

Martine attendeerde mij vorige week op een oud-collega, Marijke Slagter, die met een prachtige humor vaak met mooie verhalen of leuke opmerkingen op facebook te vinden is. Martine liet mij een paar teksten van Marijke lezen en ik bedacht mij dat er ongetwijfeld een leuke column van haar hand zou verschijnen over hoe zij tegen de voor velen belangrijkste bijzaak in het leven aankijkt. Ik werd duidelijk niet teleurgesteld want  in onderstaande column neemt Marijke ons mee in het leven van een ‘voetbalonverschillige’….
Profielfoto van Marij Regals
Of ik een stukje wil schrijven over hoe ik als vrouw tegen voetbal aankijk. Ja, hier kan ik dus niets mee want ik kijk nooit. Ik ben een fervente voetbalmijder. Onwillekeurig denk ik even terug aan vroeger. Mijn vader met de buurman voor de t.v. Mijn moeder ging rond met koffie met koek en daarna kwam steevast de borrel met worst en kaas. De sigaretten en sigaren stonden uitnodigend in een glas op tafel.
Ik vond het wel gezellig en keek solidair met mijn vader mee. Als jongste van zijn 5 meisjes vond ik dat ik hierin een taak te vervullen had. Tijdens de wedstrijd werd iedere spelbeweging voorzien van enthousiast, gespannen of teleurgesteld commentaar en al naar gelang de emotie werd er blij uit stoelen omhoog gesprongen van teleurstelling op knieën geslagen en handenwringend verder gekeken. Wat is het al lang geleden, maar toch komt het beeld van mijn vader, gespannen voorover leunend op het puntje van zijn stoel, naar boven alsof het gister was. Op cruciale momenten, wanneer de spanning te snijden was, schopte mijn vader mee en vreesde mijn moeder voor haar servies Ik bewaar goede herinneringen aan die ene wedstrijd waarin mijn vader zo hard mee schopte dat borrels, kaas en worst simultaan het luchtruim kozen, om daarna volgens de wet van de zwaartekracht keurig overal in de kamer te landden. De reactie van mijn moeder op dit doelpunt laat ik aan ieders verbeelding over en mijn vader beloofde beterschap en nieuwe glazen.
Ik herinner me mijn kleine Franse schoonmoeder. Zij had een bloedhekel aan voetbal en ventileerde dit op haar eigen felle wijze. Mijn schoonvader bleef echter onverstoorbaar naar ‘Les Bleus’ kijken, wat haar nog bozer maakte. Het schijnt dat iedereen zijn adem in heeft gehouden toen ik in mijn beste Frans zei: ‘Trek het u maar niet aan mijn moeder denkt er net zo over’.
Een wonder geschiedde. Ze trok het zich niet aan en trok in plaats daarvan een fles wijn open. We hebben een leuke avond gehad, over mannen en voetbal gepraat en de basis voor wederzijdse genegenheid en begrip werd die avond gelegd. Jaren later stuurde ze mij een bal voor mijn zoons op met de handtekeningen van het Equipe de France, bij elkaar gespaard bij de benzinepomp. Ik heb hem nog steeds….Weer jaren later speelde het Nederlands elftal ergens in een finale tegen Frankrijk. Dit verdeelde de gemoederen in ons Frans-Nederlandse gezin. Dochter en ik waren oprecht van de leg toen Frankrijk won, maar liepen wel gelijk over door verder dan maar voor Frankrijk te zijn. Noblesse oblige..
Maar verder had ik er weinig mee en in mijn leven verdween het voetbal naar de achterhoede. Het lot lachte, wat zeg ik… schaterlachte in zijn vuistje toen ik jaren geleden mijn vriend tegenkwam. Ik had eerst niets in de gaten. Verliefdheid maakt blind. Vriend was mans genoeg om te beseffen dat je bij een vrouw niet scoort, wanneer je in het prille stadium al flirtend met één oog naar Studio Sport kijkt en je de tafel dekt met bestek én afstandsbediening. Dus werd het hele traject van etentjes en uitjes eerst zorgvuldig afgewerkt.
Toch nestelde Studio Sport zich steeds vaker tussen ons in op de bank. Langzaam kwam het besef dat ik hier met een rasechte voetbalfan te maken had. Hij kwam uit een voetbalgezin, was net als zijn vader jeugdtrainer geweest en volgt tot mijn verbijstering echt alles!

En dat is nog niet alles….Onlangs vond ik dat hij toch wel een erg intense relatie met zijn smartphone had. Als vrouw zijnde wil je dan weten wat er gaande is. Vond er buiten mijn medeweten een wisseling plaats? Kwam ik op de reservebank? Of erger, werd ik buitenspel gezet? Ik stond klaar om hem alle corners van de kamer te laten zien. En jawel, er werd flink gewisseld! Met ontroerend enthousiasme probeerde hij me, net als vorig jaar, het spel ‘Coach van het jaar’ uit te leggen en dat hij weer op 1 stond. Welwillend, begrip is belangrijk in een relatie, heb ik in deze blijdschap gedeeld en hem geprezen zonder precies het hoe en wat te snappen.
We zijn ondertussen jaren verder en voetbal zorgde voor menig meningsverschil. Een relatie goed houden is op zich al topsport. Maar een relatie tussen een voetbalfan en een voetballonverschillige is als ‘Twee geloven op één kussen. Daar slaapt de FIFA tussen’. In een dergelijke relatie wordt soms flink met gele en rode kaarten gewapperd en zelfs met permante schorsing gedreigd. Maar men moet zich natuurlijk ook niet uit de wedstrijd spelen, dus doen we water bij de wijn. Hij kijkt voetbal en ik schrijf een stukje over voetbal. Is dat een mooi één-tweetje of niet?