Je wilt toch winnen!

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Woensdagavond speelde PSV het thuisduel tegen Atletico Madrid. De Eindhovenaren boekten volgens de kenners een fantastisch resultaat door met 0-0 gelijk te spelen. Een goed resultaat in Europa werd dat genoemd maar wat bij mij het beeld bevestigde dat ik van de gedachtegang binnen het betaald voetbal niets meer begrijp.
je profielfoto
Als lezer van diverse sites maar vooral boeken over de handel en wandel binnen het mondiale voetbal wordt je aversie tegen deze bedrijfstak niet kleiner. Sterker nog, je neemt er steeds meer afstand van. Niet meer weten wanneer een Nederlandse club in de Champions League moest uitkomen was een paar jaar geleden ondenkbaar. Nu is het van, ik lees het de volgende dag wel en anders maar niet. Want een gedrocht is de Champions League geworden waar de kleine clubs als speelbal fungeren van de rijke clubs uit de ons onringende landen. Landen trouwens die binnen een paar jaar worden opgevreten door de Chinezen. In China is namelijk voor bijna iedere voetballer die een bal kan raken ‘goud’ te verdienen. En dat wil iedereen wel, goud verdienen. Goud wat er ook in bijna alle ons omringende landen te verdienen valt waardoor Eindhoven en omstreken blij was met de 0-0. Calimero-gedrag noem ik dat want ‘ikke’ is klein en hij is groot is gelul. Vanmorgen sprak ik iemand die de gedachte vanuit Eindhoven wel begreep en het projecteerde op het amateurvoetbal. Daar was een vierdeklasser in het bekertoernooi toch ook blij met een goed resultaat tegen een hoofdklasser. Een vergelijking van niks vond ik dat want daar gaat het maar om een duel. PSV moet ook nog naar Spanje voor een return. Ik vraag mij dan af wat je aan een 0-0 stand hebt in een stadion waar Diego Simone als trainer zorgt dat zijn formatie als een tornado tekeer gaat. Ze hebben nog een klein kansje werd er gezegd. Een kans die ik niet kan ontdekken. Als doelman Jeroen Zoet in een thuisduel de uitblinker is dan weet je het wel. Dan hadden de Eindhovenaren geen overwicht. Maar de intentie van PSV was om niet te verliezen en dat is gelukt. Mijn idee is het niet want als sportman wil je winnen. Of dat nu tijdens een potje biljarten in Warffum is of een kaartspel thuis of een voetbalwedstrijd je speelt niet om te verliezen maar wat altijd kan. Winst is datgene waar je voor gaat. Spelen om niet te verliezen en dan blij zijn met 0-0. Maar om nog even terug te komen op de vergelijking met het amateurvoetbal, uiteraard wordt daar vooraf door een trainer weleens gesproken van, een punt aan het duel overhouden zou mooi zijn. Dat gebeurt wanneer er tegen een team aangetreden moet worden die op alle fronten beter is en je eigen team zwaar onderbezet is. Dan kan een opmerking dat je tevreden bent met een punt. Wat Europees betreft, in uitwedstrijden begrijp ik dat ook maar in thuisduels niet. Maar wanneer je dan s’morgens leest dat bijna iedereen happy is met het resultaat in Eindhoven dan denk ik met plezier aan de weekenden. Weekenden die zich voor mij voor een groot gedeelte afspelen om de voetbalvelden in Noord-Groningen. Daar mag het misschien minder sprankelend zijn dan wat de overbetaalde profs laten zien maar het plezier is er zeker niet minder om. Je kunt tegenwoordig namelijk geen VI meer openslaan of je wordt geconfronteerd met de meest vreemde vormen van corruptie waar de Champions League een voorbeeld van is. Voor de komende tien jaar kun je de laatste 8 al bijna bijvoorbaat invullen. Je kunt er eentje naast zitten maar meer ook niet. Daarom denk ik als PSV, klap er thuis vol op en gaan met die banaan. Niks op 0-0 spelen maar ga voor de winst. Maar ook in Eindhoven wordt gekeken wat een puntje aan poen oplevert. Dat is namelijk datgene wat telt, wanneer de eurootjes maar binnen komen. Maar spelen om vooral maar niet te verliezen is mijn ding niet…