Op www.voetbalprimeur.nl las ik zaterdag dat Heerenveen, of welke betaalde club niet zelf een duel niet door kan laten gaan. Daar is alleen de KNVB toe gemachtigd.

Het voetbalprogramma voor het komend weekend dat inmiddels is afgelast, wordt nu ingepland op 18 en 19 februari. In sommige delen van ons land wordt dan carnaval gevierd.

 

Een mooie column vond ik op de clubsite van voetbalvereninging Zuidhorn, geschreven door Jan Blauw.

Prachtig zonnig januariweer op vrijdagmorgen (27/01) tijdens ons lijnenwerk op de voetbalvelden van het Joh.Smit-park. Multifunctioneel inzetbare Rinnert Draaisma vindt het halverwege zelfs tijd om zijn jas uit te trekken, hij krijgt het te kwaad met de zweetpareltjes…. Overigens hoeven we alleen maar te constateren dat de witte lijnen nog duidelijk herkenbaar op alle drie velden aanwezig zijn. Met één vrachtje witsel trekken we de achterlijnen van veld 1 en 3 recht, touwtje erbij langs. De doelgebieden voor alle zekerheid extra gewit en de molshopen aan de noordkant van het hoofdveld geteld. Er zijn verse bij, de naar hartenlust gangen gravende onderkruipers weten (voorlopig?) uit de handen van parttime-mollenvanger Roel Jongstra te blijven. Wellicht dat de veldverharding door de vorst hen een halt toeroept…. Ze worden steeds brutaler, komen nu echt het hoofdveld mollen… Op het befaamde klinkerpleintje bij de gezamenlijke ingang van veld 2 en 3 treffen we flesscherven aan.

Dat kan duiden op een ongeluk van iemand die als bier- en voetballiefhebber iets te diep in het bierglas heeft gekeken en daarna de weg nogal is kwijtgeraakt. Dan kan het gebeuren dat op de meest ongelukkige plek een flesje aan diggels valt, zit je met de scherven…. Opruimen is er in die kennelijke staat niet bij. (Het kan ook zijn dat iemand welbewust de scherven daar rondstrooide om de illegale fietsers een halt toe te roepen….) Scherven brengen echter geluk, daarover later!

Het mooie van het vrijwilligerswerk als veldenkalkers is de pauze in het clubhome. We treffen daar meestal op de vrijdagmorgen clubmanus-van-alles Klaas Huizenga en homebeheerders Jitse Jansen en Geert Wapenaar (soms ook Geert Spoelman, als de kaartavond wordt voorbereid). Roel Jongstra verleent hand- en spandiensten en verstrekt gevraagd en ongevraagd advies. (Jan Bats komt vaak belangstellend langs om ons een prettig weekend te wensen!) Voorbeelden van mensen waarop de club drijft, kostbare kurken! Als vereniging moet je daar zuinig op wezen! Het enthousiasme kent af en toe geen grenzen (Roel gaat dan even buiten een sigaretje roken…). Er wordt informatie gegeven, van gedachten gewisseld, afgereageerd en helaas is er niet altijd tijd om anderen uit te laten praten en is het geluidsvolume aan de forse kant. Dat is ook wel praktisch, voor mij zeker, het horen wordt er niet beter op. Deze vrijdagmorgen staan op de gespreksagenda: nieuwjaarsbijeenkomsten, eindejaarstoernooien, overschrijvingen, sleutelopbergkastjes etc. Op de een of andere manier heeft dat te maken met zaterdag- en zondagvoetbal… Op dat onderwerp studeer ik nog, daarover laat ik me een volgende keer uitgebreider uit. (Al vind ik wel dat binnen zo’n combiclub als de onze wat meer respect en waardering voor elkaar veel kwaad kan voorkomen, voordat het van kwaad tot erger gaat….)
’s Avonds geniet ik opnieuw gastvrijheid in het clubgebouw, als deelnemer aan het klaverjassen, voor mij de derde keer. Drie keer scheepsrecht? De nieuwe speelkaarten lachen mij toe,met name de plaatjes. Op de een of andere manier willen troefkaarten en azen graag in mijn gezelschap verkeren, in hun kielzog gevolgd door koningen en een portie geluk. Hoe het ook zij, aan het eind van de avond weet presentator Martin Postema mij als nummer vier bekend te maken, na erkende toppers als Richard Jager, mevr.Reiding en good-old Harko Bijma die de podiumplaatsen bezetten. Door de naam van de glorieuze winnaar  R.J. op zijn Engels (of was het Duits??) uit te spreken, krijgt deze clubactiviteit zelfs internationale allure! Zou het geluk, voor mij althans, dan toch ’s morgens in die bierflesscherven hebben gezeten? (JB)

 

 

 

Deze zaterdag moesten we met een zeer gehavende A-junioren groep de finale poule spelen in de Tiggelhal te Ten Boer. Gehavend omdat op vrijdagmiddag laat, nadat trainer Jasper na flink puzzelen eindelijk twee teams had samengesteld, er een telefoontje kwam dat drie van onze (beste) A-junioren moesten worden afgestaan ten behoeve van het eerste elftal.
Heel begrijpelijk dat competitie vòòr de Wintercup gaat (alhoewel voor onze jeugdleden dit zeker niet zo is), maar de manier en het tijdstip waarop stuit mij zeer tegen de borst. Zeker gezien het feit dat een tekort aan spelers al aan het begin van de week bekend was en dat de overige senioren hun verantwoordelijkheid richting de club (bereid zijn om voor een ander team te spelen) zeker niet hebben genomen (voor zover deze senioren überhaupt zijn benaderd om te spelen voor het eerste elftal). Als het tweede en het derde elftal geen wedstrijd hebben, maak je mij niet wijs dat je A-junioren nodig bent. Deze A junioren treft geen enkele blaam, maar het is zeer frustrerend naar de overige A –junioren, trainer en leider toe, die nu met twee kleine teams de eer van de voetbalclub moesten verdedigen in het kader van de Wintercup.

Maar goed de boosheid maar even opzij gezet voor al die stoere A junioren die met opgeheven hoofd toch hun wedstrijdjes gingen spelen. En natuurlijk kregen ze alle wedstrijden de doelpunten om hun oren. Achteraf jammer dat beide teams in de finalepoule zaten, want daar waren we alleen gekomen omdat we toen twee complete teams ingezet hadden.

Voor beide teams waren vier veldspelers beschikbaar.
A1 met daarin Ewoud, Peter, Robin en Bas en A2 met daarin Marco, Julian, Tim en Matthijs. Echter hadden we door de rugblessure van Paul (die er gelukkig wel was samen met zijn moeder om de groep aan te moedigen) ook geen keeper. Gelukkig was de geblesseerde Harmen ook naar Ten Boer gekomen om zijn teamgenoten aan te moedigen. En Arjan was zo slim om Harmen te vragen om voor beide teams te keepen. De sportieve Harmen ging meteen akkoord en stond daardoor alle wedstrijden (zowel van A1 als A2) met verve ons doel te verdedigen.
De eerste vier wedstrijden (2x A1 en 2x A2) gingen echter verloren. Het lukte zelfs pas in de vierde wedstrijd (A2 tegen CVVB) om te scoren. Gelukkig was Marco in de tweede wedstrijd van A2 eindelijk in de positie om de hatelijke nul weg te werken. En hoe: hij scoorde werkelijk op schitterende wijze 2 doelpunten (die eigenlijk identiek waren). De wedstrijd tegen CVVB ging ondanks deze doelpunten toch verloren. Ook de derde wedstrijd van A2 ging verloren. Het andere team (A1) had de eerste twee wedstrijden niet gescoord en al 9 doelpunten om de oren gehad. Toen moest de wedstrijd tegen CVVB gespeeld worden. Ons A2 team had tegen CVVB al verloren. Nu mocht A1 het proberen en gelukkig had dat meteen resultaat. Ewoud wist binnen een halve minuut al de 1-0 binnen te schieten. En ook wist Ewoud zijn team zelfs naar een 2-0 voorsprong te schieten. De meegereisde supporters gingen er weer in geloven en schreeuwden hun longen uit hun lijf om Noordwolde naar de overwinning te helpen. CVVB wist de achterstand te verkleinen naar 2-1. Met nog maar een minuut te spelen was het wederom CVVB dat kon scoren, waardoor de stand gelijk werd getrokken. Noordwolde brak nog 1 keer uit, maar had geen succes in de afronding. In de laatste tien seconden stormde CVVB nog eenmaal richting Harmen. Er kwam nog een corner voor CVVB en slimme Harmen verstopte nog even snel de bal achter zijn rug en voordat de corner kon worden genomen klonk het eindsignaal. Dit gelijke spel werd door iedereen die Noordwolde en warm hart toedraagt, gevierd als een overwinning.
De spelers raakten zo langzamerhand wel vermoeid, want alle wedstrijden moest een ieder zich weer voor 100% geven en er waren dus bij beide teams helaas geen wissels. Dit probleem werd nog even groter, omdat Tim helaas halverwege moest vertrekken vanwege zijn werk. De volgende wedstrijd van A2 was tegen koploper Omlandia en door het vertrek van Tim werden Ewoud en Peter als wissels nog toegevoegd. Leider Arjan en trainer Jasper hadden het er maar druk mee deze middag (en Jasper had al uren zitten bellen, sms-en, whatsappen om deze teams samen te stellen). De wedstrijd tegen de koploper werd weer een hevige strijd en A2 wist er zelfs een punt aan over te houden. Hierdoor werd bij Omlandia het eerste puntsverlies van de middag genoteerd.. Even later moest de wedstrijd Noordwolde A1- Noordwolde A2 gespeeld worden. Hoe moest dit nu? Gelukkig hebben wij dan nog de fanatieke supporter Chantal, die er meteen voor te porren was om een geel shirt aan te trekken en mee te doen met de A-junioren. Na overleg met de leiding/organisatie bleek dit geen probleem. Voor broer Marco lag dit natuurlijk wel even anders. Moet je met je zusje (1e jaars D pupil) in 1 team spelen in de zaal. Afgesproken was (natuurlijk) dat één van beide teams bij deze wedstrijd de voor de Wintercup belangrijke drie punten moest binnenhalen. Chantal begon haar wedstrijd bij A2. En het publiek genoot. Geweldig die Chantal: ze liet zich niet kennen en rende op elke bal. Er werd ook prima met haar samengespeeld door de A junioren. Zo goed dat ze zelfs de 1-0 voor A2 mocht scoren. Een geweldig pas van haar broer Marco was voor Chantal een makkie om te scoren. Marco was waarschijnlijk wel ongelooflijk boos geworden, als ze dit doelpunt niet had gescoord. Gelegenheidskeeper Bas was kansloos bij haar harde schot met links. Peter wist gelukkig de stand weer gelijk te trekken door de 1-1 te scoren. Chantal ging halverwege de wedstrijd met A1 meedoen (deze hadden namelijk maar drie veldspelers meer). En na een paar mooie kansen was het uiteindelijk Chantal die het winnende doelpunt voor A1 kon scoren. In het heetst van de strijd leek het even of de spelers de van de voren gemaakte afspraak (één van beide teams moet winnen) waren vergeten, zo fanatiek bleven beide teams aanvallen. Gelukkig kwam op tijd het besef dat drie punten voor een van beide teams de meeste punten voor de Wintercup opleveren en zo werd de einduitslag 2-1 voor A1. Het publiek heeft erg genoten van het optreden van Chantal.
Na deze leuke wedstrijd stond de topper van de middag op het programma. De nummer 1 (Omlandia A1 met 10 punten) tegen de nummer 2 (FC Leo A1 met 9 punten). Na een spannende strijd was het FC Leo dat aan het langste eind trok door met 2-0 te winnen van Omlandia. Hierdoor werd het team FC Leo A1 dan ook uiteindelijk kampioen in de A-junioren klasse.
De allerlaatste wedstrijd van Noordwolde A1 was er een voor de statistieken. Ook deze ging verloren met 4-1 (nog een fraaie eretreffer van Peter). Na afloop van de wedstrijden was de schrale troost dat het eerste had gewonnen. Das natuurlijk heel erg fijn, maar de A junioren gingen toch allemaal zeer teleurgesteld huiswaarts.

Ik weet bijna zeker dat als we compleet waren geweest (en laten we hopen dat we dat de rest van het veldseizoen wel zijn) we veel meer punten voor de Wintercup hadden kunnen scoren en dat blijft toch jammer nu we deze kans niet hebben kunnen grijpen.

uw razende reporter Jeanette Laning

Iedere keer verheug ik mij weer op een nieuwe aflevering van Hard Gras. Prachtig geschreven verhalen van diverse auteurs maken de dag dat de nieuwe Hard Gras wordt bezorgd steeds weer tot een feest.

Enkele maanden geleden was ik aanwezig bij de wedstrijd FC LEO –Eems Boys voor de Ommelander Courant. In de bestuurskamer van de Leensters liet grensrechter Henk Visscher mij een artikeltje uit Hard Gras lezen. Het artikeltje was ingestuurd door een speler van de voetbalvereniging Gorecht, Bastiaan Colijn, en het ging over de gedrevenheid van zijn trainer Marco IJzer. Bastiaan had het als kop: ‘Wedstrijdbespreking?” meegegeven en Henk liet het mij vol enthousiasme lezen.

Weer een prachtige column van Bert Koster, spelend in Middelstum 4:

Dit wordt een bijzonder jaar voor mij. 2012 is namelijk het jaar waarin ik 40 word. Voor velen een moeilijke leeftijd om te bereiken, vooral voor het vrouwelijk geslacht heb ik mij wel eens laten vertellen. Menigeen wil er niet aan herinnerd worden en neemt of de telefoon niet op of gaat spontaan een dagje weg. Het is allicht de leeftijd waarin afscheid genomen wordt van je jonge jaren. En tijd waarin teruggekeken wordt, waar sta ik nu, wat wil ik met de rest van mijn leven doen, hoe bereik ik dat. Het is ook een leeftijd waarin menig mid-life crises ontstaat.

Dit jaar wordt het Leekster Voetbalgala voor de 26^e keer georganiseerd. Een toernooi dat in de wondere wereld van het amateurvoetbal een geweldige reputatie heeft.

De bizarre wedstrijd tussen Ajax en AZ houdt Nederland richting de kerstborrels, kalkoenen en gourmetstellen stevig bezig.

Zaterdag 10 december jl.rond 10.00 uur kreeg ik dit smsje van onze aanvoerder Frans: “voetbal gaat door, auto meenemen”. Pffff……, dat had ik niet gedacht na 2 dagen storm en minimaal 35 mm regenwater. Daarnaast was ik ’s ochtends op weg naar mijn werk in Hoogezand nog geconfronteerd met een spiegelgladde N387, die 3 auto’s in de sloot deed belanden. Gelukkig kon ik mijn weg heelhuids vervolgen om voor 7.00 uur op mijn werk te zijn, met de gedachte de hele dag te werken. Dat mobiele berichtje zorgde voor een andere invulling van de middag.

Rond 13.30 uur vertrokken we vanuit Middelstum richting Groningen met een enigszins verzwakte selectie om aan te treden tegen Be Quick 2. Ons team, Middelstum 4, kent nogal wat kneuzen en daar ook het 3^e de wei in moest, was hulp van die zijde niet te verwachten. Een kudde A-junioren bood verlichting. Op voorhand kun je genieten van een bezoek aan 1 van de oudste clubs van ons land. En verheugd reed ik dan ook door de poort van de Esserberg, alwaar de parkeerplaats misschien een voorbode was van de middag, nl. een ongeorganiseerde puinhoop. Geen auto die normaal in de vakken stond geparkeerd. Gelukkig bieden parkeersensoren dan uitkomst.

Onze assistent-coach Frederik was reeds aanwezig en stuurde ons richting de Helpman-velden en de tennisbaan. “Daar is ergens een ruimte waar je kunt kleden”, aldus ons tactisch brein. Na ruim 300 meter zagen wij alleen het Helpmancomplex en de tennisbaan. Geen Be Quick-ruimte en ook geen spelers. Gelukkig nam een welwillende Helpman-supporter ons bij de hand en loodste ons naar een groene barak (een betere benaming kan ik er niet voor vinden). En ja hoor, daar liepen ook al wat tegenstanders in wit/ zwart/rood/geel. “Zijn jullie Be Quick 2?”; vroegen wij. “Ja hoor”, was het vriendelijk antwoord, “zoek een plekje hier binnen om je om te kleden”. Eénmaal binnengetreden waande ik mij terug in de tijd, dat ik als jeugdspeler begon bij VV Middelstum. Dit was begin 70’er jaren. Dat stukje nostalgie moet je een fijn gevoel geven, maar dat was nu niet zo. Ik was ontredderd door de aanblik van viezigheid, ranzigheid ten top. Kleedkamers met vieze vloeren, waar de modder, kleding en andere rommel in een hoek was geschoven. Een toilet die een gebruiker gillend doet wegrennen, waarbij die mag hopen, dat zijn maaginhoud aan boord blijft.

Jongens, dit wil je toch niet? Dit doe je je gasten toch niet aan? Toch besluiten we de stoute schoenen maar aan te trekken en ook ons blauw clubkostuum. Wanneer ook Frans aansluit, zijn we compleet. Helaas was het wedstrijdformulier onvindbaar. De bestuurskamer was wel open, maar in geen (kunst)velden of wegen was iemand te vinden, die kon helpen. De welwillende dames achter de bar kwamen althans niet verder dan wat beschamend gehinnik.

Uiteindelijk bleek de tegenstander het formulier bij zich te hebben en kon dat op een bankje in de kazernebarak ingevuld worden. De rest probeerde intussen iets van een warming-up. De in allerijl opgetrommelde scheids maakte een verpletterende indruk bij de toss. Niet alleen zijn gifgroene joggingbroek was opvallend, maar zijn slotpleidooi sloeg alles: “ik hou niet van zeuren, jongens”. Ja, en dan moet de wedstrijd dus nog beginnen. Met een verslag van de wedstrijd zal ik jullie niet vermoeien. De 8-2 nederlaag zegt al meer dan voldoende. Wel wil ik nog iets over de scheids kwijt. Deze grij(n)zende jongeman stond nl. in de zaterdageditie van het Dagblad vh Noorden. Hij (Niek Heidanus) blijkt nl. advocaat te zijn van de dwalenden in onze maatschappij (citaat Frans). Dat verklaart natuurlijk ook zijn zeer matig optreden als scheidsrechter. Het valt dan waarschijnlijk niet mee om met “normale” mensen te moeten omgaan (ook citaat Frans). Dan is het wel des te opvallender, dat deze zelfde meneer Heidanus na afloop van de wedstrijd heel complimenteus is richting aanvoerder Frans. “Jij ziet het spelletje echt hè?” en “je had een paar goede steekballen”. Maar misschien praten zij dan op een ander niveau! (citaat ondergetekende).

Na afloop togen we naar de toog (kantine) om onszelf te trakteren op een welverdiend (?) biertje. De eerdergenoemde dames keken eerst vreemd op van ons bezoek, maar al vlot stroomde de kraan. Ook Frans sloot zich al snel bij ons aan. De bestuurskamer was wederom akelig leeg en we hebben dan ook maar zelf de uitslag op het formulier gekalkt.

Tot slot wil ik mijn afschuw uitspreken over de wijze, waarop een “grote” club als Be Quick, die volgend jaar 125 jaar bestaat, omgaat met zijn gasten. Weggestopt worden in een barak op de meest akelige hoek van het complex. Niet het fatsoen kunnen opbrengen om je gasten eerbiedwaardig te ontvangen. Zelfs je eigen leden 2-wekelijks zo te vernederen, vind ik al beschamend. Zij betalen toch ook contributie, net als iedereen van de zondagtak? Ja, want op zondag is het feest. Dan kan alles. Drankjes zijn niet aan te slepen en bestuurders rollen als bitterballen door de bestuurskamer. Bezoekers worden met alle egards ontvangen door deze respectabele Hoofdklasser, die ambitieus is richting Topklasse.

Nee, voorzitter Osinga, vanuit Middelstum heeft u weinig vrienden gemaakt. Ik adviseer u een keuze te maken als voetbalvereniging. Stop met de zaterdagtak, als die alleen maar gezien worden als reststoffen. Laat die jongens lekker gaan ballen bij Helpman en ga door met een respectabele zondagafdeling, zodat jullie als club, daar je tijd en energie in kan steken. Misschien dat ik dan nog eens als supporter langskom. Onderstaand stukje tekst komt van de website van uw club. Laat de geschiedenis geschiedenis zijn, maar maak ook beweging richting de toekomst. Een gouden tip heb ik u in bovenstaand epistel hopelijk gegeven.

Be Quick behoort tot de oudste voetbalverenigingen van Nederland. Opgericht op 10 april 1887 heeft zij inmiddels een zeer bewogen geschiedenis achter de rug, want Be Quick was in alle tijden nadrukkelijk aanwezig.  Die geschiedenis komt tot uitdrukking in een rijke historie. Baanbrekend en toonaangevend zijn  trefwoorden. Vooraanstaande sportgeschiedenis op het hoogste niveau, met als hoogtepunt het veroveren op 6 juni 1920 van het Kampioenschap van Nederland.

Eric Boskamp

Speler Middelstum 4

 

Een pupillenwedstrijd tussen vv Hoogeveen en KZC 08 uit Klazienaveen is zaterdagmiddag uitgelopen op een vechtpartij tussen twee vaders.

Op een herfstachtige zaterdagochtend wordt in de buurt van Eindhoven een jeugdwedstrijd gespeeld tussen de A-junioren van Nieuw Woensel en SV Rood-Wit uit Veldhoven. Beide ploegen zijn wisselvallig gestart deze competitie en staan respectievelijke 6^e en 7^e. Onder leiding van Gert Jan Leers uit Valkenswaard begint de wedstrijd om 10.30 uur. Direct vanaf de aftrap blijkt duidelijk, dat SV Rood-Wit gekomen is voor een punt. Aanvallend doet men niets en achterin zijn de verdedigers meedogenloos. Vooral de donkerkleurige aanvaller van Nieuw Woensel, spelend met nummer 11, moet het regelmatig ontgelden. Helaas wordt het aanvalsspel van de ploeg uit Eindhoven niet beloond en gaat men met 0-0 de rust in. Verdediger Jan Koppe van Rood-Wit heeft een gele kaart gekregen voor het neerleggen van eerdergenoemde vleugelaanvaller.

De 2^e helft begint spectaculair. Eerst mist Rood-Wit een dubieus gegeven strafschop en niet veel later schiet Maxime van Hanegem (Nieuw Woensel) op de kruising. Ook de onderlinge verhoudingen in het veld worden er niet beter op. Kees Jan Jager en Hansie Hillenga (beide Rood-Wit) hebben ondertussen allebei geel ontvangen voor 2 grove charges.

Ook buiten de omheining raken de gemoederen behoorlijk verhit. Sussende woorden van omroeper c.q. voorzitter c.q. PSV-bestuurslid Hindrik Bleeksel, alias Bleke Henkie, bieden geen soelaas en een grote vechtende meute is het gevolg. Alleen de aangesnelde Stadswachten kunnen een schandaal in de kiem smoren en uiteindelijk verplaatst de aandacht zich weer naar het speelveld. Daar zijn we inmiddels in de 85^e minuut aanbeland en lijkt niets een mooie brilscore in de weg te staan.

Plotseling breekt de exotische aanvaller met nr. 11 door en gaat alleen op de keeper af. Met de bal aan de voet en nog 30 meter naar het doel lijkt niemand de aanvaller nog te kunnen achterhalen. Pijlsnel en rechtstreeks gaat die richting de keeper van Rood-Wit. Nog 20 meter te gaan. Wat zal die gaan doen? Schieten? Of de keeper omspelen? Nog 10 meter en dan slaat het noodlot toe……..de bal raakt een polletje en krijgt daardoor extra vaart. Inmiddels is de keeper van Rood-Wit uit zijn doel gerend en ook hij ziet de bal een rare beweging maken. Die is voor mij, denkt de keeper. Daar kan ik nog bij, denkt de aanvaller. En beiden doen een ultieme poging de bal te pakken. De keeper lijkt het eerst te zijn en pakt de bal, terwijl de aanvaller half struikelend over de bal-handen-keeper valt. Een zucht van opluchting gaat over het veld. Geen goal, geen gewonden!

Maar de rook is amper opgetrokken, of scheidsrechter Leers komt op beide acteurs af gerend. Hij blijkt gefloten te hebben en zit al rennend aan zijn kontzak te frunniken. Wat gaat hij doen? Het zal toch niet dat………? En dan plots wappert een rode kaart voor de neus van de donkere aanvaller van Nieuw Woensel. “Extreem gevaarlijk spel”; betitelt de scheids deze actie. Alles wat Nieuw Woensel is stormt op scheidsrechter Leers af. Zelfs de supporters komen binnen de omheining en voorzitter Bleeksel moet alle zeilen bijzetten om verdere escalaties te voorkomen. De nr. 11 van Nieuw Woensel ziet alles van een afstandje aan en besluit de verstandigste weg te kiezen en loopt richting de kleedkamers. Ondertussen zijn ook de spelers van Rood-Wit zich gaan melden bij de scheidsrechter. Met de aanstaande 0-0 stand in de broekzak, geven de Veldhovenaars blijk van sportiviteit en zeggen zij bij monde van aanvoerder Geert de Wilde: “Laat hem toch blijven, scheids”. “Zo erg was het toch niet?!” Ook voorzitter Bleeksel heeft inmiddels de scheidsrechter bereikt en vecht verbaal de rode kaart aan. Maar scheidsrechter Leers is onverbiddelijk. Ook een stiekem door Bleeksel toegestopte Euro League ticket wordt kordaat afgewimpeld. In gezwinde pas rent scheidsrechter Leers achter de teleurgestelde en emotionele aanvaller. Hij pakt zijn notitieboekje en klopt de aanvaller op zijn schouder. “Mag ik je naam hebben”; vraagt de weinig sympathieke referee. De jonge aanvaller draait zich om en met betraand gezicht zegt die: “Ik heet Mauro”!!

Onderstaand artikel kwam ik tegen op de site van de voetbalvereniging Middelstum. Een geweldig mooi geschreven verhaal van Bert Koster die ons via zijn mooie pen meeneemt langs hoogte- en dieptepunten van beroemde en iets minder beroemde voetballers.

Een nieuwtje dat iedereen al wel een beetje kon zien aankomen kreeg op 30 november 2011 een definitief karakter, DIO Groningen trekt zich terug uit de hoofdklasse.

De twee oefenwedstrijden die de Stichting Regioteam Noord Groningen op dinsdag 22 en woensdag 23 november zou spelen met het dames en seniorenteam zou spelen zijn beide afgelast door de dikke mist die Nederland al dagenlang bedekt met een grijze deken.

Ik als liefhebber van het jeugdvoetbal verbaas me over het scouten van jeugdspelers. Waar kijkt een scout naar? Techniek, bewegen zonder de bal en werklust !! Prima allemaal, maar dan komt het. Hoe nu verder ? Ik denk namelijk dat het mis gaat bij het vervolgtraject.

Dat het betaalde voetbal gek aan het worden is wordt iedere dag weer een stukje duidelijker. In Amsterdam woedt op dit moment binnen Ajax een complete oorlog want niemand maakt mij wijs dat het geen slachtoffers kost. Johan Cruijff staat voor mij als het synoniem voor de grootste successen van de Amsterdammers en ook Louis van Gaal mag gezien worden als een van de personen die AJAX tot dat gemaakt hebben wat de op 18-3-1900 opgerichte voetbalclub lange tijd was, een TOPCLUB!

Volgens mij heeft nog niet iedereen de reclamespot gezien, waarin ouders worden opgeroepen om hun frustraties van de (werk)week niet tijdens sportwedstrijden te uiten.

Vormverlies is iets wat ongrijpbaar is. De ene week speel je de pannen van het dak en een week later loop je voor je gevoel als een dweil over het veld.

 Zondagmorgen rond een uur of tien was het nooit een vraag of ik mijn trouwste fan ook zou zien.

Zaterdag 8 oktober moesten we tegen VVSV’09 uit Ulrum. Voor de warming up kregen we nieuwe inloopshirtjes. (bedankt sponsor!) Tijdens de wedstrijd regende het uit de lucht en doelpunten. Doelpuntenmakers:

Niels 6, Michelle 4, Damian 3,Jorn 2,Lucas 2, Jibbe 2. VVSV’09 scoorde ook nog 3 goals. Verder had ik niets te doen. Eindstand:20-3

 Groeten van Sietse\

 Een mooi verslag van, in dit geval, de keeper van Kloosterburen E1 die echter met zijn verslag aangaf dat het nog steeds gebeurt, de hoge uitslagen.

De woensdag is de dag dat de nieuwe Voetbal International altijd binnenkomt. Eerst is het even doorbladeren en kijken waar fotograaf Rudy Leukfeldt weer een prachtige foto op een van de vele voetbalvelden die Nederland rijk is gemaakt heeft.

Yesterday we played our first match and we won two goals to nil, and now in our pool we top the group with three points the other two teams we are in the same group played today and thew drew nil ,nil.We will play four matches the first round its a league and if we go through we will play in the knock out stage then to the quarter finals to semis finals and to final our dream is to play in the finals as i can see the knowledge in the boys they learn well and they are doing very great i am so proud of them and every one appreciate the skills and talents this young boys have.They are very motivated by the news about you when i told them about your plans and intentions of helping them its boost their morals a lot. Also our next game is the Friday coming i will take photos of the boys in action and scan it to you so you can see them.Please extend this good news to Martine and we are looking forward of seeing you soon.

Thank you very much and God bless you, Pa

Wegens weinig belangstelling tot nu toe is de donderdagtraining voorlopig afgelast was een berichtje dat ik tegenkwam op mijn speurtocht langs de clubsites in de provincie Groningen.

Als volger van het voetbalnieuws kon je woensdag 31 augustus maar beter vrij nemen want via de diverse sites werd je bijna van minuut tot minuut op de hoogte gehouden van de transfers die er op de laatste dag van de transferperiode plaatsvonden.

Een berichtje op Twee Nul deed mij eens te meer beseffen dat men in de top van het amateurvoetbal aardig bijster is.

Voor de Ommelander Courant kom ik op tal van plaatsen in de provincie Groningen. Plaatsen waar ik soms nog nooit van mijn leven was geweest. De Ommelander Courant brengt mij echter ook geregeld in het dorp waar ik een speciale band mee heb, mijn geboortedorp Eenrum.

Boven het bed op mijn meisjesslaapkamer hingen ze: de portretfoto’s van mijn helden. Frank Rijkaard, John Bosman, Rob Witschge en Aron Winter. Maar voor mij waren het: Frankie, Johnny, Robbie en Arie. Iedere avond voor het slapengaan ging er een knikje richting de supervoetballers van de Meer.

Het seizoen is bijna voorbij. Ik sta achter de goal en kijk naar een training van mijn zoontje bij de F-jes. Een jongetje huilt; hij wil niet langer op keep staan. De trainer loopt naar hem toe en moedigt hem aan om nog even door te gaan, de training duurt nog maar tien minuten. Het ventje blijft nog even keeper, het is alweer opgelost. De training eindigt met een partijtje, de jongens en twee meiskes zijn fanatiek en willen beslist niet verliezen. De training is afgelopen, mijn zoontje loopt mijn kant op en ik zie in één oogopslag aan zijn gezicht; er is wat. Verloren met partijtje en mama had niet achter de goal moeten gaan juichen, want dat brengt geen geluk. Groot verdriet. Op de fiets naar huis, en niet te veel tegen hem zeggen. Je weet; over vijf minuutjes zijn we thuis en zitten we op de bank met ranja en cake en alles is weer goed.

Nagenoeg alle voetbalclubs in district Noord van de KNVB hebben dit jaar in meer of mindere mate te kampen met problemen vanwege de late vakantie.

Naar ik mag aannemen weten bijna alle voetballiefhebbers dat er in Bedum een Arjen Robben Veld ligt. De in Bedum geboren voetballer kreeg dat veld aangeboden van de Johan Cruyff Foundation als prijs voor het feit dat hij in het seizoen 2002-2003 tot Talent van het Jaar verkozen werd.

 Beeldvorming is iets waar je als persoon niet of nauwelijks van afkomt. Velen hebben er mee te maken en worden daar op beoordeeld. Een van die personen is de trainer van AZ, Gertjan Verbeek. Als trouwe lezer van de Voetbal International las ik vorige week een interview met Piet Keur.

De betaalde clubs zijn bijna allemaal weer in voorbereiding op een nieuw seizoen waar er ongetwijfeld weer van alles zal gaan gebeuren. Dat kan bijna niet anders als je alleen al ziet wat er in de eerste week van de voorbereiding al gebeurd is bij de diverse clubs.

 Vijfendertig jaar Eurovoetbal, ik moest er zondag 19 juni even aan denken. Nederland werd geteisterd door herfstachtige taferelen wat een week eerder gelukkig niet het geval was toen ik de Esserberg opliep.

 CSVH ziet Johan Honebeek vertrekken. De topscorer van de zaterdagclub gaat naar buurman Hoogkerk

Een bekerfinale tussen de B-junioren van Ajax en Feyenoord waar de KNVB mee door het land loopt te zeulen, een jonge arbiter die stopt met fluiten omdat hij commentaar had op de strafmaat van twee B-junioren die hem in woord en daad aan waren gevallen omdat hij in hun ogen niet goed floot en de schorsing van 7 maanden van een Spakenburg-lid die het nodig vond om scheidsrechter Marcel Bellinga even met een paar ‘vriendjes” te komen ‘bezoeken”.

Het seizoen in het betaalde voetbal zit er bijna op en de laatste weken zijn we als toeschouwers weer blij verrast.

Het seizoen 2010-2011 nadert zijn ontknoping in zowel het betaalde als amateurvoetbal.

Bernard Posthumus overleed op zaterdag 28 maart 2009 op vijftigjarige leeftijd aan de gevolgen van de vreselijke ziekte die iedere dag weer over de hele wereld vele slachtoffers maakt.

Soms lees je ergens wel eens een berichtje waarbij je de wenkbrauwen even fronst.

Ik hoop dit jaar een zekere leeftijd te bereiken en dit gaat gepaard met de nodige gevoelens van nostalgie, melancholie en terugblikken.

In mijn plakboek zit een programmaboekje, het is van 12 juli 1989. Op een zomeravond ontvangt Appingedam Ajax. Een geweldige happening voor de Damsters in het jaar dat de club 70 jaar bestaat.

Eind jaren 80 is het elke zomer raak; mijn favoriete club Ajax slaat in de voorbereiding de tenten op in Drenthe en speelt de oefenwedstrijden in het noorden. In de krant staat het tijden van te voren aangekondigd; Ajax komt. Mijn vader sprak dan steevast; “ doar kinnen wie mooi noar tou, en din goan wie op fiets.” En zo geschiedde op die dag in juli. Vanuit Winsum, Onderdendam, Bedum, Ten Boer, Winneweer, Garrelsweer en Wirdum slingerden wij over binnendoorweggetjes door een zee van fluitenkruid. Met een mentos in de mond naar het amateurvoetbalbolwerk Appingedam.

Het programmaboekje telt nog slechts 3 bladzijdes. Over Ajax staat vermeld; seizoen 1989-1990; “de verwachtingen zijn hooggespannen, de Ajacieden willen weer een serieuze gooi naar de titel doen.” De bladzijdes met info over de hoofdklasser ontbreken. Uit mijn blote hoofd zie ik de regionale blonde Appingedam- cracks Paul Ronde en Henk Buikema voor me.

Het publiek staat rijendik langs de lijn. We hebben mazzel; bij het inspelen doet vlak voor onze neus hersteltrainer Bobby Haarms oefeningen met Jan Wouters, het gaat er fanatiek aan toe.

Ajax wint met 3-0. Ik heb er later bij geschreven; “slap Ajax, verdedigend Appingedam, met rode kaart voor van ’t Schip.” De wedstrijd valt wat tegen maar desalniettemin vernuveren wij ons prima. Mijn vader stopt me een paar gulden toe en ik koop de nieuwste spelersfoto’s om de collectie aan te vullen, en wij keren voldaan terug naar huis.

Twee dagen later, op ’t fietsje naar Baffelt. Naar de wedstrijd K.V. Kortrijk tegen Emmen. Bij het Belgische Kortrijk spelen de internationals Krüzen en Jansen. Emmen wint verrassend met 3-0.

Een week later weer een mooi voetbalaffiche. Viboa ontvangt de paarswitten van R.S.C. Anderlecht. Met de (latere) internationals Luc Nilis, Marc Degreyse en Oranje-international van Adri van Tiggelen. De week ervoor wordt het voetbalcomplex spic en span gemaakt voor het treffen met de legendarische Belgische club. Ik mag meehelpen met het verven van de paaltjes om het hoofdveld. Bij het programmaboekje heb ik later geschreven: “het is een nulletje of 16 geworden.., het is een leuk team, dat Anderlecht.”

Het plakboek is een bonte verzameling van wedstrijdverslagen, artikelen uit V.I. , persoonlijke aantekeningen, wetenswaardigheidjes, standen en ranglijsten, biografische gegevens van spelers, stickertjes, entreekaartjes, verlotingbonnetjes en af ten toe een hartje bij een speler. (Stefan Petterson en Aron Winter) . Het is overduidelijk een voetbalwereld gezien door een wichie van een zekere leeftijd. Het enige criterium om een plekje in het boek te krijgen is dat het hart er sneller van gaat kloppen. Helden uit het dorp of omliggende dorpen worden afgewisseld met wereldspelers.

Al bladerend kom je van alles tegen. Een foto van Danny Blind met ontbloot torso met in zijn armen stevig vastgehouden een baby; het is Daley. En portret van de Italiaanse topper Gianluca Vialli en een panini-plaatje van Paolo Maldini. Een interview met een piepjonge Alex Pastoor. René van der Grijp met een flinke bos haar en dito snor, een foto van een lachende Stan Valckx. FC Groningen met het sterke spitsenduo Hennie Meijer en René Eijkelkamp.

En dan de coryfeeën dichterbij. Op veel foto’s staat Gerald Gras, de stoere doelverdediger van CVVB, vaak samen met zijn maatje Wilfred Bronsema. De wedstrijdverslagen van de competitie met een vaak emotioneel seizoensslot; een lach en een traan wisselen elkaar af. De jaarlijkse strijd om de Noorderkrantbokaal, in die jaren een ware prestigestrijd, waarbij de v.v. Bedum vaak aan het langste eind trok. Het succesvolle Stedum met aanvoerder Menco Swieringa (met baard..) en de koppende Jack Suiveer. Te lezen is dat Stedum Appingedam uitschakelt in de beker met 1-0. Een kampioensfoto van Hunsingo, na de 4-0 overwinning op Groen Geel. (“1-0, doelpunt Bert Visser na leep balletje van Ard Torringa”). De gebroeders Uilhoorn (Jampie en Gezienus!) oet Spiek. Spits Harry Heersema van Omlandia, we troffen elkaar vaak in discotheek Fame. Het verslag van de beslissingswedstrijd in Ten Boer tussen Bedum en Neptunia voor een plekje in de eerste klasse zondag. (1-0 Neptunia). Een actiefoto van een duel tussen Ronnie Medema (Middelstum) en Frans de Jonge (Stedum). Opvallend: de kapsels van menig voetballer uit die tijd doen vermoeden dat zij rechtstreeks van de set van een videoclip van Guns ’n Roses kwamen.

Nog steeds maken wij tochten op de trappers. Ook de andere kant op. Zoutkamp is dit keer de eindbestemming. Bij elk dorp en elk voetbalveld zegt mijn vader iets. Bij Leens; “Hier speulde Jaap van der Ploeg, hai het ook nog ’n joar bie ons speult, hai kwam din op zien brommertje noar Winzum. En bij Eenrum aangekomen; “Kiek Ainrom. Waist ja wel, mit Joost Mulder, gain ain het zo’n haard schot.”

Elke periode kent zijn eigen namen en helden. En tja, men bereikt op een zeker moment een zekere leeftijd. Maar wanneer je blijft genieten, verandert er eigenlijk helemaal niets..

 

Ursula Sennema

Topscheidsrechter in het amateurvoetbal, Marcel Bellinga uit Groningen, is in zijn eigen huis belaagd door supporters van sv Spakenburg. Dat gebeurde vrijdagavond laat. De aanhangers van de topklasser maakten ophef in Bellinga's straat en stalen spullen van zijn erf. De Spakenburgers nemen het Bellinga nog steeds kwalijk dat de dorpsderby tegen IJsselmeervogels twee weken geleden verloren ging. De Groninger was arbiter tijdens het immer beladen duel tussen de ‘Blauwen' (Spakenburg) en de ‘Rooien' (IJsselmeervogels). De KNVB spreekt zijn afschuw uit over de actie van de ‘Spakenburg-supporters” en stelt dat er een nieuw dieptepunt is bereikt.

Dit  berichtje las ik op de website van Twee Nul en ik kon mijn ogen niet geloven. We hebben het hier over de top van het amateurvoetbal waarbij personen uit Spakenburg naar Groningen rijden om nog even wat te gaan ‘regelen” met arbiter Bellinga. De KNVB spreekt er zijn afschuw over uit en meldt dat er een nieuw dieptepunt is bereikt. Dat klopt helemaal want dieper dan dit kan het amateurvoetbal niet zakken maar het is ook geen wonder. Het sportieve aspect is in de topklasse en hoofdklasse allang niet meer het belangrijkste want het draait alleen maar meer om de poen. Bij IJsselmeervogels en Spakenburg komt er ook nog eens de onderlinge rivaliteit om de hoek kijken en dan krijg je dit soort acties.

Het betaalde voetbal gaat langzamerhand al naar de kloten want als er vijf betaalde clubs in Nederland een gezonde huishouding voeren is het veel en veel amateurclubs gaan hun grote broers de komende jaren ongetwijfeld achterna. Zondagavond tijdens de uitzending van Studio Sport hoorde ik niets anders dan wat het PSV zou kosten als het de Champions League niet zou halen, zag ik met eigen ogen dat Theo Jansen het niet meer naar zijn zin heeft bij FC Twente, dat Ajax alle geluk van de wereld had in Heerenveen, dat Bjorn Vleminckx topscoorder van Nederland wordt en dat FC Groningen goed speelde in Den Haag. Studio Sport werd echter onderbroken door het NOS-journaal en we kregen de feestelijks viering van het 65 jarig bestaan van de PVDA te zien, miljoenen katholieken die dankzij de bijna heilig verklaring van een in 2005 overleden Poolse Paus goede hoop hebben dat ze bespaard blijven van ziektes die levensbedreigend zijn, de bossen in de buurt van Alkmaar stonden  in de fik en we houden de komende dagen droog weer. In ons land is al weken geen regen van betekenis meer gevallen en dan schijnt het heel normaal te zijn dat je met brandbaar spul rondloopt en dat vervolgens aansteekt. Er verdwijnt dan door een 'fikkie" in een prachtige omgeving een groot aantal hectare bos en de eventuele daders zullen wel weer een taakstraffie” krijgen. Een ‘taakstraffie” die Ton Du Chatinier ook boven het hoofd hangt maar dan anders. ‘Chat” vliegt er vandaag of morgen uit bij FC Utrecht daar kun je donder op zeggen. De druk van de supporters, zoals dat heet, wordt steeds groter en de hoofdsponsor en baas Frans van Seumeren luistert daar naar natuurlijk. Zou ik ook doen als ik Frans want de supporter snapt het allemaal wel want die gaan tegenwoordig met ontbloot bovenlijf naar het voetballen want dan doe je mee. Volgend seizoen staat  oud-speler Du Chatinier echt niet meer voor de groep in Utrecht begreep ik toen Excelsior op 2-0  en ik de TV uitzette. Berichtjes als een scheidsrechter die bedreigt wordt, een Fred Rutten die gevraagd wordt naar zijn positie, een topscoorder die zijn schoenen in het publiek gooit en branden aan de door Martine zo geliefde Noord Hollandse kust deden mij beseffen dat ik het s,middags goed getroffen had bij de wedstrijd Tynaarlo- DSC’65. Prachtig weer, een aardige partner van Tynaarlo-trainer Gradus Wilthof, koffie met cake en twee ploegen die vonden dat scheidsrechter Bos uit Wildervank uitstekend floot.

Daar dacht ik gisteravond om twintig over acht aan terug toen ik de TV en laptop uitzette omdat ik flauw was van alle rotzooi die er in de wereld gebeurde zoals de branden in Noord Holland, zeurende verslaggevers, in de war zijnde katholieken en supporters van AMATEURCLUBS die meer dan twee uur in een auto gaan zitten om een scheidsrechter en zijn gezin lastig te gaan vallen. Ik had een leuk weekend gehad maar die was door al deze onzin mooi naar de kloten geholpen en ik bang dat het dieptepunt nog niet bereikt is helaas……

Zondag 1 mei zat ik een beetje rond te surfen op internet naar de uitslagen van de zondagclubs uit onze regio.

Een scheidsrechter (20) uit Uithuizermeeden die afgelopen zaterdag tijdens de wedstrijd VAKO B1-Annen B1 geschopt en geslagen zou zijn door twee jeugdspelers van VAKO, stopt per direct met fluiten, meldt Dagblad van het Noorden.

Hij floot tot aan zaterdag ruim een jaar voor de KNVB, maar heeft de bond inmiddels laten weten het fluiten de komende jaren voor gezien te houden.Uit het rapport bleek  dat de wedstrijd in Vries escaleerde toen er gele en rode kaarten werden uitgedeeld aan de betreffende spelers wegens ’grove aanmerkingen op de leiding’. De keeper van VAKO zou de scheidsrechter in gezicht en ribben geslagen hebben en tegen de benen hebben geschopt. Een veldspeler zou hem een schop in de rug hebben gegeven. De Groninger staakte de wedstrijd en moest, aldus de rapportage, hard rennen om heelhuids de kleedkamer te bereiken. VAKO heeft de zondaars inmiddels gestraft. De keeper is geschorst voor de rest van dit seizoen én volgend seizoen. Ook heeft hij een terreinverbod gekregen. De veldspeler is geschorst voor de rest van dit seizoen.

Bovenstaand bericht las ik op Twee Nul en het verbaast mij niet dat er weer een scheidsrechter stopt. Ik kom regelmatig bij voetbalwedstrijden waar geregeld jeugdduels tussen zitten.Ook daar lopen de emoties steeds hoger op want de ‘belangen” worden steeds groter. Het geschreeuw en bijbehorende irritaties komen je op de parkeerplaatsen vaak al tegemoet. Je denkt dan dat je Anfield Road in Liverpool, het Bernabéu Stadion in Madrid of de Amsterdam Arena binnenkomt wat het geschreeuw betreft maar het betreft echter een amateurcomplex. Het blijkt dan ook nog vaak om een jeugdduel te gaan waar de hoogte van de premies, vaak door opa,oma,s, vaders of moeders bepaald, er voor zorgen dat er soms met het schuim op de mond gevoetbald wordt. Geen goede zaak natuurlijk maar wel de realiteit. Tegenwoordig zijn er steeds meer verenigingen die investeren in clubscheidsrechters. Cursussen door de KNVB gegeven, zorgen ervoor dat alle wedstrijden zaterdags en zondags gearbitreerd worden door gecertificeerde arbiters. Een uistekende zaak want niets is erger dan dat je op het veld staat met je tweeëntwintigen en er is geen scheidsrechter. Maar als we niet oppassen dan gaan we die kant wel op en zeggen alle collega,s  hetzelfde als de scheidsrechter die op jonge leeftijd de fluit aan de wilgen heeft gehangen:' De voetballers zoeken het maar even uit wij gaan zaterdag of zondag even iets gezelligs doen.

Dinsdagavond was ik bij het duel Noordpool- Muntendam aanwezig voor de Ommelander Courant een duel in de vijfde klasse F van het zaterdagvoetbal.  Dhr. Sietzema uit Assen arbitreerde, een scheidsrechter die de vijftig, misschien de zestig  wel gepasseerd was. Maar een geroutineerde arbiter in ieder geval. Hij floot een solide partij al waren sommige spelers het daar niet altijd mee eens. In de slotseconden ontstond er een enorme knokpartij omdat de irritaties bij de beide teams opliep over een wel of niet geldig doelpunt. Dhr. Sietzema had enkele seconden eerder de grensrechter van Muntendan uitgelegd dat een teruggelegde bal nóóit een buitenspeldoelpunt kan zijn maar de spelers waren het daar niet mee eens. Na een overtreding van een Noordpool-speler brak er dan ook een gigantische knokpartij uit. Dat was de eerste keer dat ik dat meemaakte als sportverslaggever van de Ommelander Courant en wat mij betreft hopelijk ook de laatste. Wat een gênante vertoning in Uithuizen. Dhr. Sietzema, en ook Noordpool-trainer Louis Koorenhof, bleven als een van de weiningen rustig en dat was mooi om te zien. Maar de spelers?? Wat een gekte!

Die taferelen haalde ik mij voor de geest toen ik het nieuws over de wedstrijd VAKO B1- Annen B1 tegenkwam. Trieste vertoning in Vries  op een dag, 9 april, die al zo zwart  als de nacht was. Maar helaas …….  het kon nog zwarter. Op een dag dat er zes mensen in koelen bloede werden doodgeschoten schopten twee jeugdspelers een scheidsrechter in elkaar. Maar weet iedereen wat nóg erger is? Volgend weekend gebeurt het weer ergens anders want ook in het amateurvoetbal worden de ,belangen” steeds groter!

 

Een zwarte dag werd zaterdag negen april door de gebeurtenissen in Alphen aan de Rijn.

De afgelopen maanden heb ik verschillende wedstrijden in Noord-Groningen bezocht, variërend van de eerste klasse tot de vijfde klasse. Regelmatig verbaas ik mij over wat ik op de velden zie. Uitstekend fluitende scheidsrechters komen zeker voor, maar er huppelen ook mindere varianten in het rond. Ik zie de mooiste doelpunten, reddingen en acties, maar ook de grootste blunders. Met de Topklasse in de hoogste regionen van het amateurvoetbal, is er een nieuw niveau gecreëerd. Het brengt de topamateurs dichter bij het betaalde voetbal, maar onder de Topklasse is het contrast gigantisch.

 

Bij de ploegen die in de eerste en tweede klasse spelen, zie je nog afgetrainde spelers. Ze zijn fysiek sterk en mentaal laten ze zich ook niet van de wijs brengen. Uiteraard doen ze het niet alleen, maar helpt de staf daar aan mee. Je ziet veelal jonge trainers langs de lijn staan, die zelf op redelijk niveau hebben gevoetbald en hun ervaringen delen met hun selectie. De spelers pikken de aanwijzingen op, en laten dat ook zien op het veld.

Hoe lager we gaan, hoe slechter het wordt. In de derde klasse wordt nog wel aardig leuk gevoetbald, en in de vierde klasse spelen ook enkele ploegen die leuk kunnen ballen. Toch is het merendeel niet best, om het maar zacht uit te drukken. Over het algemeen zijn de ploegen die lager spelen afkomstig uit kleine dorpen en moeten ze het met een beperkte selectie doen. ‘Beperkt’ slaat op twee zaken. De selecties zijn vaak niet breed en er zijn maar weinig jeugdelftallen, maar de spelers in de selectie hebben ook zo hun beperkingen.

Geen kopduel aangaan. Altijd terug kappen naar je goede been. De duels maar half ingaan. Ja-knikken bij aanwijzingen van de zijlijn, maar deze vervolgens niet opvolgen. Het is typerend voor de vijfde klasse. Al moet gezegd worden dat er ook trainers rondlopen, die puur gebruikt worden als figurant. Om over de scheidsrechters nog maar te zwijgen. De onkunde overstijgt de kunde, maar misschien is dat ook wel de charme van het voetbal voor de echte amateurs. Zaterdag een wedstrijd, en maandag al niet meer weten of je nou had gewonnen of verloren. Toch kan je na een middag vijfde klasse-voetbal niet zeggen dat je je hebt verveeld. PSV – Feyenoord uitslagen komen regelmatig voor, en met de vele doelpunten zijn scores als 6-4 en 5-5 gewoon geworden.

Zelf heb ik ook gevoetbald, en ook ik had mijn beperkingen. Dat is dan nog licht uitgedrukt. Een knieblessure zorgde voor een vroegtijdig einde van mijn ‘loopbaan’. Al betwijfel ik of ik met mijn kwaliteiten het eerste elftal had gehaald in de vijfde klasse. Het is maar beter zo. En wanneer er verloren wordt in de vijfde klasse, dan zorgden de spelers + staf er wel voor dat de derde helft voor hun is. En ik doe gezellig mee.

 

Ruim een half uur voor de wedstrijd komt hij als eerste het veld op. Terwijl de rest nog in de kleedkamer aanwezig is begint hij alvast aan zijn warming-up…..in zijn eentje. De keeper, zie hem daar eens staan in zijn afwijkend tenue, hij grijnst en slaat met z’n handen tegen zijn ontzagwekkende torso. Dan klapt hij in zijn handen, een paar keer maar, langzaam bijna in slow-motion, maar hard en doordringend. Zijn handen zijn als kolenschoppen, verpakt in felgekleurde handschoenen. De keeper……..hij is klaar voor de wedstrijd.

Hij coacht, hij roept, hij scheldt, hij vloekt. Een afstandsschot! “Honderd”roept de keeper, hij intimideert, een aantal keren moet hij handelend optreden en verlaat zijn “hok” om zijn lichaam voor de aanstormende aanvaller te werpen en pakt de bal, grijnst en gaat terug naar zijn doel.Zijn teamgenoten, van afstand ziet hij hun geploeter, hij schud zijn hoofd en denkt het zijne ervan, hij is veroordeeld om vanuit de verte naar de wedstrijd te kijken, dáár aan de overkant wordt er omhelst, een menselijke piramide gebouwd of een Afrikaans volksdansje nagedaan als er wordt gescoord.

 De keeper kan hooguit wat in zijn eentje gaan staan springen of als een los geslagen bok wat heen en weer rennen. Nee het doelmanschap is niet wars van eenzaamheid en een allerminst populaire post. Hij moet juist goed kunnen wat anderen niet kunnen, hij is een buitenbeentje, iemand die zich niet alleen door zijn plek in het team, maar ook door zijn persoonlijkheid onderscheid van z’n teamgenoten. De meeste komen er per ongeluk, er zijn er maar weinig die roepen van ”ik wordt keeper”. Tsja, je moet het maar willen/durven, zo alleen onder die lat om in je ééntje tussen de palen te wachten op……….de executie.

De bal rolt tussen hem en de eerste paal tegen de touwen, en er is stilte, ongeloof en gevloek, verd…..!!!!!!  de korte hoek! Hij weet het, die bal had voor hem moeten zijn, hij wou de perfecte doelman zijn maar hij faalde,  hij zwijgt, baalt en raapt de bal op uit het net en legt aan voor een alles verwoestende uittrap richting middenstip, al zijn kracht en frustratie samengepakt in het schot. Na nog één foutje volgt de hoon van alles en iedereen, supporters gebruiken hem als mikpunt van hun frustraties, bij iedere volgende actie wordt  hij uitgefloten/uitgescholden en uitgekotst of misschien nog erger, hij krijgt applaus van zijn eigen  “supporters” en teamleden  als hij een rolletje oppakt. Vraag dan jezelf eens af of JIJ zou willen ruilen met hem.  Ook een keeper is maar een mens, maar hij wordt beoordeeld op zijn fouten.

Het eindsignaal klinkt. Zijn gezicht staat op onweer, hij kijkt nog eenmaal naar dat gebied waar geen gras meer groeit, waar hij mocht duiken en vallen, dan draait hij zich om, blik op oneindig en staart in het niets, zwijgend stap hij van het veld en weet het, en denkt terug aan……dat ene moment.

De keeper wat was hij eenzaam op dat moment en nee in het doel wordt niet gelachen.

 

‘Vrouger” is voor mij het nummer van Ede Staal die ik graag beluister. Niet te vaak maar heel af en toe wil ik de CD waarop Ede het bewuste nummer zingt nog weleens beluisteren.

Na een aantal jaren niet actief te zijn geweest als jeugdtrainer besloot ik in 2006 de draad als op te pakken bij de SV Marum.

 Na-apen is iets wat steeds vaker voorkomt in de voetbalwereld. Steeds meer voetballers in het betaalde voetbal hebben last van de ‘plakplaatjesziekte” zoals ik het groot aantal tattoo, s op bijvoorbeeld armen of andere lichaamsdelen noem.

 Op Wikepedia heb ik deze week het woord amateur opgezocht en de exacte betekenis daarvan.

 Veel verenigingen zorgen dat de spelers gewoon door kunnen trainen zoals onder andere bij VIBOA in Winsum las ik op www.viboa.nl , want niet iedereen staat op de latten.

Voor mij ligt een programmaboekje

Dinsdag 26 januari om 01.30 uur was het moment daar dat we naar onze vakantiebestemming in Gambia vertrokken voor een periode van 15 dagen. Een periode waarin we richting een voor ons onbekend land zouden gaan dat we kenden van de aardrijkskundelessen van lang geleden.

Ieder seizoen hoor of lees je weleens dat een trainer vroegtijdig bij een vereniging stopt of weggestuurd wordt. Het contract werd niet meer verlengd en dan ontstaan er opeens problemen tussen spelersgroep en oefenmeester.

 

Ik heb iets met Sportboeken, iets wat mijn hele leven al zo geweest is

Ik mag graag even speuren op de clubsite, s om te kijken of er nog iets over lager senioren, dames of jeugdteams te vinden is. Vaak vind ik wel wat leuks om er iets mee te doen zoals met de foto die bij dit artikel geplaatst is.

Als Omlandia- voorzitter Bathoorn in zijn voorwoord in de Treffer Daniël Lohues citeert (mooi hoor Wim!), ja dan weet je; alles komt helemaal goed dit jaar en het gaat een prachtige tweede seizoenshelft worden.

‘Clubliefde”

Het jaar 2010 behoort alweer een week tot het verleden maar er is al weer van alles gebeurd in de eerste zeven dagen van 2011.

Ik mag graag de columns van  bekende columnisten als Nico Dijkshoorn, Jan Mulder, Hugo Borst en Johan Derksen lezen. De columns op Twee Nul lees ik echter ook regelmatig waardoor ik er ook een tegenkwam waarin een paar woorden aan een mij bekende trainer besteed werden.

 Het is op het moment van schrijven negenentwintig december en we naderen de jaarwisseling met rasse stappen.

 

 

Zoals iedereen wel weet wordt het wat de spoeling, wat de zondagclubs betreft, steeds dunner in noordelijk deel van de provincie Groningen. Hunsingo, Bedum, Warffum, Eenrum en Kloosterburen zijn de vijf verenigingen in het verspreidingsgebied van de Ommelander Courant die hun wedstrijden nog op de zondagen spelen.

Linkspoten is een term die je veel hoort in de voetbalwereld. Ik was er zelf ook een en wat ze noemen een ‘echte.”

Deze week sprak ik nog even met Eddy Emmelkamp, een van de dragende spelers van Ommelandia 4. Eddy was vroeger, en ook nu nog trouwens een uitstekende doelman die bij Omlandia in het eerste elftal heeft gekeept en zelfs nog even voor Eenrum 1 als doelwachter heeft gefungeerd.

 

Maandagsavonds na afloop of tijdens een van de vele reclameblokken waar je gek van wordt, en die mijn favoriet TV-programma Voetbal International hinderlijk onderbreken, wil ik nog weleens wat surfen op internet.

 

De boetes als gevolg van gele en rode kaarten bij de junioren heeft SV Marum vorig seizoen in totaal € 700 gekost. Dat is door de vereniging betaald zo viel op de site van Marum te lezen.

Vormverlies is een woord dat geen enkele voetballer/ster graag wil horen. Het overkomt je zeggen sommige die er voor gestudeerd hebben en een andere zal zeggen dat het onzin is en je gewoon harder moet werken.

Ik zie een groot aantal amateurvoetbalwedstrijden per seizoen. Jeugdwedstrijden op de zaterdagmorgen worden steevast gevolgd door de wedstrijden die ik s, middags bezoek voor de Ommelander Courant. Zondagsmiddags komt er geregeld nog een duel bij voor de OC of zoals in het weekend van 18/19 september voor de Oostermoer waar ik het duel ZFC Zuidlaren- FC Assen voor bezocht.

Ze is lief en bijzonder

, Ze is lief en bijzonder" is een titel die wat mij betreft maar op een persoon van toepassing kan zijn en dat is Martine. Mijn steun en toe verlaat in alles wat ik doe buiten mijn werkzaamheden voor het UMCG wat gelukkig aan de Peperweg geen dagelijks onderwerp van gesprek is. Want ook voor ons geldt dat je werk en privé gescheiden moet houden. Sinds we elkaar hebben leren kennen rum zes jaar geleden is er op voetbalgebied een wereld voor haar open gegaan. Kwam er in het begin van onze relatie nog weleens de vraag als het Nederlands Elftal zaterdagsavonds had gespeeld waarom AZ, dat voor haar club nummer één in Nederland is, dat weekend niet speelde gaande weg raakte ze steeds meer thuis in de bijzondere materie die de voetbalwereld meebrengt. Steeds enthousiaster en met de rotsvaste overtuiging dat het wat moois zou worden begon ze samen met mij aan een droom namelijk de website Puurvoetbalonline.

Want naast dat ik met ongelofelijk veel plezier ergens in Groningen, en op sommige zondagen in de kop van Drenthe op de voetbalvelden sta is het een prachtig gevoel dat het thuisfront dat ook leuk vind. Iemand die er iedere keer weer trots op is dat mijn naam in de Ommelander Courant bij de diverse verslagen vermeldt staat. Een trouwe fan mag je haar daarom noemen en die op de achtergrond mij ongelofelijk veel werk uithanden neemt. Alles op de site zetten zodat het goed en duidelijk leesbaar is betekent vaak engelen geduld hebben dat iets is wat ik niet bezit. Martine wel die, perfectionistisch als ze op dat gebied is, pas op de knop opslaan drukt als het voor 100% akkoord bevonden is. Een geweldige eigenschap maar ze is soms ook wel iets minder perfectionistisch en dat gebeurde in het weekend van 18 en 19 september.

Ik had mijn weekendprogramma mooi rond gemaakt en zou op de zondag via een wedstrijd van Haren3 richting ZFC Zuidlaren- FC Assen doorreizen om daar voor de regionale krant de Oostermoer, dat ook onder de Noordpers BV in Uithuizen valt, een verslag te maken van deze wedstrijd. Maar de plannen voor het bezoek aan Haren 3 vielen in het water want waar ik er vanuit ging dat ze tot 16.00 uur moest werken bleek dit elf uur te zijn. Omdat het busverkeer op zondag naar Ezinge nu niet direct iets is waar je diep van onder de indruk raakt zat er niets anders op om met Haren 3 een andere afspraak te maken omdat de hoofdpersoon in kwestie toch wel graag naar huis wilde en we geen twee auto, s hebben. Trouwens al hadden we er wel twee dan had dit nog geen zoden aan de dijk gezet want Martine is, en gelukkig voor onze medeweggebruikers, niet in het bezit van een rijbewijs. Maar het verzetten van de afspraak was trouwens geen probleem want aanvoerder Patrick Dijkstra herkende het probleem. Maar s, middags kreeg ik wel heel stoer weer een sms van dat alles weer mooi op de site stond. Mede door haar zijn we de 30.000 bezoekers al ruim gepasseerd waar we, hoewel trots, nog niet tevreden mee willen zijn. Op naar de 50.000 zei Martine deze week nog en dat zal ongetwijfeld, gezien de bezoekers aantallen, in een van de eerste maanden van 2011 gebeuren. Maar ik heb uiteraard een andere magische grens in mijn hoofd die we hopelijk mee  maken en dat zal de 100.000e bezoeker zijn.

Want dat is nu iets waar je nog meer bij stil mag staan en ik zou het geweldig vinden als we dat  bereiken wat aan ons, als we in goede gezondheid blijven tenminste, niet zal liggen. Bij een mijlpaal die nu nog ver weg is maar vast binnen bereik zal komen hoort ook iets tastbaars. Daarom weet ik dat Martine een stille wens heeft maar nooit hard op uit zal spreken. Maar laat ik het dan maar zeggen dat ik het mooi zou vinden dat als we de 100.000e bezoekers hebben gehaald op Puurvoetbalonline we na jaren als vriend en vriendin samengewoond te hebben als getrouwd stel verder te gaan. Dit gebaar kwam in mij op toen ik haar met veel toewijding bezig zag om haar eerste tekst ooit boven het verhaal van Jan en Pedro te zetten. Weliswaar maar een zin maar in die ene zin zit alles in  dat we het echt samen doen. Vandaar de titel, Ze is lief en bijzonder" dat slaat op Martine, soms qua agenda een beetje chaotisch, maar die als ze met de dingen bezig is die haar interesseren omgezet  alles perfect wil doen.

Toen ik onderstaand bericht op Twee Nul las vond ik het knap van ZNC-trainer Jack Geerdes hoe hij reageerde op het gestaakte duel van zijn team tegen Haren.

 

 In de maand Augustus is het voor de abonnee van de Voetbal International altijd dikke pret. Je krijgt gratis en voor niets de dikke seizoengids toegestuurd die enkele weken later weer in de prullenbak gegooid kan worden omdat door diverse transfers  de selecties nog behoorlijk gewijzigd zijn. Maar dat mag de pret niet drukken we kunnen weer even kijken in wat voor nieuwe outfits de betaalde clubs nu weer tevoorschijn komen. Dit gaat met name om de uittenue,s die tot groot ,plezier” van de trouwe supporters ieder jaar door de meeste clubs vervangen worden door een nieuw modieus setje. Natuurlijk zijn er enkele mooie bij maar soms denk je ook van dat je als bezoeker van een wedstrijd soms maar beter even wat anders kunt gaan doen of een goede zonnebril kopen want de wervelende kleurencombinaties knallen je tegemoet. De ,mooiste” die ik tegenkwam was die van SC Heerenveen, de nieuwe club van Ron Jans. Een volgens mij, helemaal goed zien kon ik het niet, zwart shirt en een gele broek stond er als uittenue afgedrukt in de seizoengids van de Voetbal International.

 

 

 

Het voetbalseizoen is weer van start gegaan wat de eredivisie betreft en ook de amateurverenigingen zijn aan de voorbereiding voor het komende seizoen begonnen.

Maanden geleden werd ik op het UMCG gebeld door Ger Westra van de Stichting vrienden van het UMCG. Hij vroeg mij of ik aan de Handdruk mee wilde werken.

 

Het zit er weer op, zo de vakantie weer voorbij, dus het gewone leven begint weer zijn van die kreten die je op een eerste werkdag na je vakantie altijd hoort. Lekker cliché maar dat hoort er nu eenmaal bij zullen we maar zeggen. Maar inderdaad het zit er weer op de vakantie die door onze stommiteit een dag korter duurde dan gepland maar waar genoeg over gezegd is ondertussen. Na een lange reis van bijna twaalf uur kwamen we zaterdagmorgen 19 juni in alle vroegte in Ezinge aan waar we in een keurig door mijn oudste dochter Krista, die daar tijdens onze afwezigheid had gewoond, onderhouden huisje terecht kwamen. Maar gauw het mandje in voor een paar uurtjes slaap want een paar uur later stond het belangrijke duel Nederland-Japan op het programma en dat moest uiteraard op de Peperweg ook bekeken worden.

 

De laatste kans voor Rafael van der Vaart was de schreeuwende kop ın de Telegraaf vrıjdagmorgen 18 junı.

Mijn tweede volledig voetbalseizoen voor wat betreft de Ommelander Courant zit er op en werd gisteren mooi afgesloten met de overwinning van Loppersum tegen Wykels Hallum. Een seizoen dat voor mij betekende dat ik zaterdags en zondags op veel voetbalvelden in Noord- Groningen kwam , waar ik de mannen van de redactie iedere keer weer dankbaar voor ben, waar in de nacompetitie plaatsen als Sleen, Norg, Witteveen en Harkema bij kwamen. Een van de voordelen van het wonen in Ezinge is , naast een prachtige stekje dat we daar hebben, dat het lekker centraal ligt waardoor de rijafstanden voor deze ,,verre trips” erg meeviel. Maar wat is ver als je mag genieten van vreugde uitbarstingen van spelers,trainers en supporters van verenigingen die uit het  verspreidingsgebied van de Ommelander Courant komen. Want in den vreemde hoop je uiteraard op winst voor de vereniging die je van de twee het beste kent. CVVB, SIOS en Loppersum waren winnaars maar Noordpool redde het uiteindelijk niet en zal nu op zaterdag prestatiegericht gaan voetballen. Aan de ene kant jammer omdat het aantal zondagclubs die in de standaard klasse uitkomen naar vijf, Hunsingo, Bedum, Eenrum, Kloosterburen en Warffum,  zal gaan maar wel begrijpelijk omdat de jeugd steeds minder ambitie heeft om op zondag te willen voetballen.

 

Soms heb je van die dagen waar je de volgende dag nog van onder indruk bent.

 

 

 

Als je zoals in mijn geval regelmatig op een sportcomplex verschijnt dan val je soms om van verbazing.

Voor Puurvoetbalonline heb ik sinds de start op 21 december al diverse mensen ontmoet uit de Groninger amateurvoetbalwereld.

Prachtige namen zoals stadion, de Koel” in Venlo, het Rotterdamse Spangen, de Alkmaarder Hout, het Oosterparkstadion, de Meer en niet te vergeten de Kuip in Rotterdam roepen bij vele voetballiefhebbers nostalgische gevoelens op.

Voor het negentig jarige jubileum van Gruno dook Gerard Helsma in zijn archief wat later in een interview te lezen is op Puurvoetbal online maar schreef hij ook onderstaande column over de vereniging die hem dierbaar is.

Voor de rubriek club van de maand was ik op bezoek bij Jeanette en Jan Laning voor onder andere een interview met Berend Schuitema wat volgende week te lezen is op Puurvoetbalonline.nl

Door Ard Torrenga

Soms komen er door een e-mail herinneringen uit je eigen jeugdjaren naar boven.

PREMIES (of FOOI)

Waar gaat het heen met het betaalde voetbal ?

Door Ard Torrenga

Door Marc Roelaards

Dat de vele amateurclubs weer blij zijn dat er het aankomend weekend weer gevoetbald wordt mag duidelijk zijn.

Dat de wegen van de KNVB ondoorgrondelijk zijn is iets waar we ons zo langzamerhand niet meer over verbazen

,, Rituelen in de dameskleedkamer "is de titel van de kolom van Streekkrant redacteur Kim van Dijk waarin ze, terecht, een lans breekt voor het damesvoetbal.  

Een speciale maand ligt er, op een dag na, achter ons op het moment dat ik deze column schrijf. Een maand waarin VVSV’09 club van de maand was op Puurvoetbalonline waarbij prachtige en soms ontroerende  herinneringen boven kwamen.

Tegenwoordig is het zeer moeilijk om jeugdspelers twee wedstrijden in het weekend te laten spelen.

WAT IK EEN Beetje MIS IS van DE "PAARDEVIJG humor 'vroeger is geweest MAAR vroeger en DAAR GAAN WE NU AAN VOORBIJ natuurlijk

Door Johannes Kalfsbeek

 

Clubliefde is voor voetballers een term die eigenlijk geen bestaansrecht heeft. Je speelt vanaf Jongs af aan Voor een nl Dezelfde club, maar als een grote club als Real Madrid of Manchester United voor de deur staat, hap je toe. Voor het geld, voor de aandacht die je krijgt en voor je eigen imago.

       Door Leon Balkema